Δηλώσεις μετανοίας και πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων

...Στον Μεταξά βλέπουμε τον κίνδυνο της αριστεράς να αποσαφηνίζεται μέσα από δυο κύριες δράσεις του κράτους. Η πρώτη ήταν η καταστροφή του Κομμουνιστικού Κόμματος μέσα από την διείσδυση και την καταστολή της Αριστεράς γενικότερα χρησιμοποιώντας μορφές φυλάκισης, κράτησης και διοικητικής απαγόρευσης που ήταν ήδη σε λειτουργία κατά την θητεία των προηγούμενων Κεντρώων κυβερνήσεων, πηγαίνοντας πίσω μέχρι το 1924. Τέσσερις εφαρμογές περίφραξης ήταν διαθέσιμες στο καθεστώς Μεταξά: η κράτηση, η φυλάκιση, ο κατ' οίκον περιορισμός και η εξορία ή ο εκτοπισμός. Η καταστροφή της Αριστεράς όμως δεν επιτεύχθηκε και δε μπορούσε να επιτευχθεί μόνο μέσα από την δίωξη. Όπως ξέρουμε πολύ καλά, η δίωξη προκαλεί την εντατικοποίηση όχι την κατάρρευση των ιδεολογικών θέσεων. Το πιο αποτελεσματικό μέτρο ενάντια στην Αριστερά που εισήγαγαν ο Μεταξάς και ο Μανιαδάκης ήταν η διαδικασία της κατήχησης, πάνω στην οποία το κράτος εργάστηκε σε πολλά διαφορετικά επίπεδα...Οι διώξεις του Μεταξά ήταν τόσο σκληρές που έγιναν συνεκδοχή της πολιτικής καταπίεσης και δίωξης. Το ρετσινόλαδο και η έκφραση “του 'βαλαν πάγο” έγιναν μετωνυμίες της τιμωρίας και της επίπληξης αντίστοιχα. Αφού το Ιδιώνυμο προσήγαγε ιδέες, ο Μεταξάς (μέσω του Μανιαδάκη) επιδίωξε να εξαντλήσει τις ιδέες με δυο μέτρα: τις δηλώσεις μετανοίας και τα πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων.

...ο νόμος περίγραφε την διαδικασία μέσα από την οποία η δήλωση, έχοντας εξασφαλιστεί με οποιοδήποτε τρόπο από τον κατηγορούμενο θα ανακοινωνόταν μέσα από τον τύπο στις καθημερινές εφημερίδες της Αθήνας, μέσα από τον τύπου στο μέρος καταγωγής και κατοικίας του υπογράφοντος και στον ιερέα της ενορίας του υπογράφοντος. Με αυτό τον τρόπο η πράξη της μετάνοιας δεν θα έμενε μια κενή χειρονομία συνενοχής μεταξύ του κράτους και του κομματικού μέλους αλλά θα έβαζε το κράτος στην θέση του μεσάζοντα μεταξύ του μετανοημένου και του νεοκατασκευασμένου του κοινωνικού πλαισίου. Η μυστικότητα που οργάνωνε μέχρι τότε τη καθημερινή ζωή και τις κοινωνικές επαφές του κομμουνιστή θα αποκηρυσσόταν δημόσια, και ο υπογράφον θα αναγνωριζόταν δημόσια ως νομοταγής πολίτης, και οι δυο “ασφαλείς και σίγουροι λόγοι για την αποπομπή του από το Κόμμα, ενώ θα γινόταν άχρηστος και ύποπτος για αντικατασκοπεία ενάντια τους” όπως σημείωσε ο Μανιαδάκης στο μνημόνιο που κυκλοφόρησε.

...με τον χρόνο, αργά αλλά σίγουρα, αυτά τα πιστοποιητικά μέχρι τον καιρό της Χούντας το 1967, ήταν απαραίτητα σε κάθε επαφή του πολίτη με οποιαδήποτε πτυχή του κράτους: για την έκδοση άδειας οδήγησης, για την έκδοση διαβατηρίου, οπωσδήποτε για την έκδοση ταυτότητας, για ένταξη στο πανεπιστημιακό σύστημα, για παραμονή στο πανεπιστημιακό σύστημα, για παροχή ηλεκτρισμού σε νέο κτίριο, για εξασφάλιση δανείου από την τράπεζα. Παρά το ότι τέτοιες οδηγίες δεν υπήρχαν στο χαρτί, αφηνόταν πάντα στην διακριτική ευχέρεια του δημόσιου υπάλληλου αν θα απαιτούσε το πιστοποιητικό. Στην πράξη και σε πραγματικό χρόνο τα πιστοποιητικά αποδείχτηκαν χρήσιμα σε όλες τις κυβερνήσεις, κοινοβουλευτικές ή μη, μέχρι που η χρήση τους αποκηρύχτηκε το 1974 όταν ο Υποχρεωτικός Νόμος 509/1947, που έθετε το Κομμουνιστικό Κόμμα στην παρανομία, καταργήθηκε.

μετάφραση αποσπάσματος από το βιβλίο της Νένης Πανουργιά (σελ 41-43 και 46-47)

“Επικίνδυνοι πολίτες – η ελληνική αριστερά και ο τρόμος του κράτους”, Νέα Υόρκη, 2009

Τα αδιέξοδα της ευρωζώνης και η κυπριακή οικονομία ενόψει μηχανισμού

Που θα πάει τελικά αυτή η ιστορία με το χρέος;

Έχει μέλλον η ευρωζώνη;

Τι ακριβώς συνέβηκε με το κυπριακό τραπεζικό σύστημα;

Ποιες συνέπειες για το κράτος και ποιες για τους εργαζόμενους θα έχει η ένταξη της Κύπρου στον μηχανισμό στήριξης;

Η Επιτροπή για μια Ριζοσπαστική Αριστερή Συσπείρωση ΕΡΑΣ διοργανώνει δημόσια πολιτική συζήτηση με θέμα:

Τα αδιέξοδα της ευρωζώνης και η κυπριακή οικονομία ενόψει μηχανισμού

Ομιλητές: 

Σταύρος Τομπάζος (επίκουρος καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας, Πανεπιστήμιο Κύπρου)

Παναγιώτης Παντελίδης (οικονομολόγος, ΕΡΑΣ)

Σταύρος Ευαγόρου (βουλευτής, Γραφείο Οικονομικών Μελετών ΑΚΕΛ)

Μακρόνησος και διανοούμενοι

...Η συνεχής επανάληψη της Σισύφειας πράξης του να κουβαλάς αχρείαστα και απερίσκεπτα πέτρα, στοχεύει να διαγράψει την πολιτική συνείδηση του κρατούμενου, να αδειάσει την συνείδηση του, ως ο χρόνος να μην υπήρχε, ως ο χρόνος να ήταν ατέρμονος, ως το κουβάλημα της πέτρας να ήταν η σύνταξη της ζωής του κρατούμενου. Η οδηγία ήταν πάντοτε πολύ καθαρή: πάρτε αυτές τις πέτρες από εκεί και φέρτε τις εδώ. Όταν η μεταφορά γινόταν, η οδηγία αντιστρεφόταν: πάρτε τις πέτρες από εδώ και μετακινήστε τις εκεί. Αυτό γινόταν όλη μέρα μέσα στη ζέστη του καλοκαιριού, πάντα μέσα στον άνεμο, χωρίς νερό, χωρίς ξεκούραση, χωρίς παπούτσια, με σχισμένα ρούχα σε σχισμένα κορμιά. Σε κάποια στιγμή το βασανιστήριο αποκτούσε κάποιο σκοπό: φτιάξετε αναχώματα για τις σκηνές. Οι σκηνές ήταν αρκετά μεγάλες για δέκα άτομα αλλά καταλαμβάνονταν από τριάντα, σαράντα, κάποτε πενήντα. Μερικές είχαν στρώματα, οι πλείστες δεν είχαν τίποτα, ως η έλλειψη αντικειμένων θα δίδασκε στους αριστερούς την αξία της ιδιοκτησίας, που θα τους εμφυσούσε την αξία των “Δυτικών, δημοκρατικών μας ιδανικών” (για να θυμίσω τον πρόεδρο George w. Bush, που αντηχεί τους βασανιστές της Μακρόνησου και της Γιάρου μια ζωή πριν). Παρόλες τις διακηρύξεις προς το αντίθετο, η Μακρόνησος και η Γιάρος ισοδυναμούσαν με καθαρή τιμωρία σε αντίθεση με την έννοια της πειθάρχησης του Μεταξά και του Μανιαδάκη. Το βασανιστήριο της πέτρας έγινε μια άσκηση σε μάθημα εθνικιστικής ιστορίας: φτιάξετε ομοιώματα αρχαίων αγαλμάτων, χτίστε και πελεκήστε ως να ήσασταν αρχαίοι Έλληνες...

...Απόλυτα ορθολογιστές διανοούμενοι και ακαδημαϊκοί, μορφωμένοι στη Γερμανία και την Γαλλία, που είχαν θέσεις κύρους σε πανεπιστήμια κύρους, επιθεώρησαν την Μακρόνησο και την ανακήρυξαν “ένα μεγάλο εκπαιδευτικό θεσμό που επιδιώκει να βασίζεται στην καθαρή λογική, αφού έχει καταφέρει σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα να βάλει τάξη σε έννοιες και συνειδήσεις...όλοι μας πρέπει να ζήσουμε μια Μακρόνησο...Στην Μακρόνησο η εκπαίδευση, η συνήθεια και η θεραπεία έχουν αντικαταστήσει την δίωξη”. Αυτή είναι η άποψη του νεο-Καντιανού φιλόσοφου Κωνσταντίνου Τσάτσου, μετέπειτα προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας. Ο ανταποκριτής των New York Times στην Ελλάδα M.I.F. Stone, προχώρησε πολλά βήματα μπροστά όταν ανακοίνωσε στους αναγνώστες της εφημερίδας στις 25 Μαϊου 1949, ότι η Ελλάδα αποτελούσε ένα πολιτικό εργαστήριο των Η.Π.Α., τα αποτελέσματα του οποίου θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν και αλλού (αναφέρεται στο Villefosse 1950; 1288).

Στην κρίση των ακαδημαϊκών, η Μακρόνησος αναφέρεται ξανά και ξανά ως οικείο και ενσωματωμένο μέρος της συγκρότησης του σύγχρονου ελληνικού κράτους. Ο αρχαιολόγος Σπυρίδων Μαρινάτος, που έσκαψε το Ακρωτήρι στη Θήρα (μεταξύ άλλων πολύ σημαντικών ανασκαφών) έγραψε στο βιβλίο επισκεπτών του νησιού, σε μια επίσκεψη που έκανε στις 21 του Οκτώβρη του 1949. “Δεν υπάρχει σχολή με μεγαλύτερη εκπαιδευτική επίδραση από την μεγάλη Εθνική Σχολή της Μακρόνησου” (στο ίδιο.: 120). Υποστηρίχτηκε από τον διάσημο αντιπολεμικό λογοτέχνη Στράτη Μυριβήλη που όρισε την Μακρόνησο ως “το νησί της Θεογνωσίας των μυαλών που απέκλιναν, το θεραπευτήριο των βασανισμένων συνειδήσεων...το νησί μιας νέας Κίρκης, το νησί μιας αντικίρκης, που πήρε τα μεταμορφωμένα θύματα της κακιάς μάγισσας, τα τράβηξε από την λάσπη και τα άχυρα των στάβλων της, και τους έδωσε πίσω την ανθρώπινη τους αξιοπρέπεια και την Χριστιανική τους καρδιά”. (στο ίδιο.: 120).

μετάφραση αποσπάσματος από το βιβλίο της Νένης Πανουργιά (σελ 92-94)

“Επικίνδυνοι πολίτες – η ελληνική αριστερά και ο τρόμος του κράτους”, Νέα Υόρκη, 2009

Χρόνος

Στίχοι: Γιάννης Ρίτσος
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος-
Υπόγεια Ρεύματα

Καθένας μας έχει στους ώμους του
Την κούραση δώδεκα ωρών από πέτρα
Την δίψα δώδεκα ωρών από ήλιο
Τον πόνο των χρόνων
Την απόφαση μιας ολόκληρης ζωής

Είναι σκληρός ο αγώνας μητέρα
Μα είναι πολλά τα αδέρφια μας
Είναι πολλά τα παιδιά σου μητέρα
Μη πικραίνεσαι
Με τις μεγάλες πέτρες στον ώμο μητέρα
Ανηφορίζοντας τον θάνατο
Μεγάλες πολιτείες θα χτίσουμε μητέρα
Μην πικραίνεσαι 

Δεύτερη Ανάγνωση - Ταξικά νέα

24ωρη απεργία πραγματοποιήθηκε την περασμένη Πέμπτη σε 20 ξενοδοχεία της εταιρείας Τσόκκος, η οποία επεκτάθηκε και την Παρασκευή με συμμετοχή και εργαζομένων που δεν εργοδούνται στη βάση των συλλογικών συμβάσεων, κυρίως κοινοτικών. Η απεργία ήταν προειδοποιητική και “ένεκα του γεγονότος ότι οι εργοδότες, εντελώς αυθαίρετα και χωρίς να συνεννοηθούν με κανένα προχώρησαν και έκαναν περικοπές στους μισθούς και στα ωφελήματα των εργαζομένων, όπως τα Ταμεία Προνοίας, τις αργίες, τις Κυριακές και άλλα”. Ο κόμπος είχε φτάσει στο χτένι με την εταιρεία αυτή, δήλωσαν οι συνδικαλιστές που αρνήθηκαν να συνομιλήσουν, πριν ο εργοδότης δεσμευτεί γραπτώς ότι θα αποσύρει τα μονομερή μέτρα, κάτι που έπραξε την Παρασκευή, οδηγώντας σε αναστολή τα απεργιακά μέτρα. Να σημειωθεί, επίσης, ότι υπήρξαν έντονες απειλές από την εργοδοσία ότι οι απεργοί θα απολυθούν, παρουσία μπράβων, ενώ η κυρία Τσόκκου φέρετε να χειροδίκησε και σε συνδικαλιστή.

Στο 11,1% του εργατικού δυναμικού (48.166 άτομα) ανερχόταν το ποσοστό ανεργίας το πρώτο τρίμηνο του 2012, σύμφωνα με τα αποτελέσματα της Έρευνας Εργατικού Δυναμικού με το ποσοστό ανεργίας των ανδρών στο 12,2% ή 27.892 άτομα, ενώ για τις γυναίκες το ποσοστό ήταν 9,8% ή 20.275. Το 4ο τρίμηνο του 2011 ο αριθμός των ανέργων ήταν 38.785 άτομα ή 8,9% (άνδρες 9,8% και γυναίκες 8,0%) και το αντίστοιχο ποσοστό για το 1ο τρίμηνο του 2011 ήταν 7,5% ή 32.336 άτομα (άνδρες 7,4% και γυναίκες 7,6%). Ανάλυση των ανέργων του 2012 κατά ηλικία δείχνει, σύμφωνα με τη Στατιστική Υπηρεσία, ότι το ποσοστό ανεργίας είναι ψηλότερο για τους νέους 15-24 ετών , όπου έφθανε στο 26,7% του εργατικού δυναμικού των ηλικιών αυτών (άνδρες 28,0% και γυναίκες 25,1%). Η μερική απασχόληση αποτελούσε το 11,0% της συνολικής απασχόλησης ή 42.405 άτομα (άνδρες 8,3% και γυναίκες 13,9%). Από τους απασχολούμενους, το 82,7% ή 319.173 ήταν υπάλληλοι (μισθωτοί), από τους οποίους το 13,4% είχε προσωρινή εργασία. Ο μέσος όρος των κανονικών ωρών εργασίας τη βδομάδα στην κύρια εργασία για τους υπαλλήλους με πλήρη απασχόληση ήταν 41,1 ώρες (άνδρες 41,6 και γυναίκες 40,6 ώρες), ενώ για τους υπαλλήλους με μερική απασχόληση ήταν 20,3 ώρες (άνδρες 20,5 και γυναίκες 20,2 ώρες). Να σημειώσουμε, βέβαια, ότι οι επίσημοι αυτοί αριθμοί, πέραν από τα ζητήματα του στατιστικού υπολογισμού, εξ’ ορισμού υποτιμούν την πραγματική ανεργία, εξαιρούν την αδήλωτη, καθώς και μεγάλο μέρος της επισφαλούς εργασίας.

Στην έκθεση του Γενικού Διευθυντή της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας (ILO) με τίτλο «Νέα εποχή, της κοινωνικής δικαιοσύνης» επισημαίνεται ότι ο κόσμος χρειάζεται μια νέα εποχή, της κοινωνικής δικαιοσύνης. Προτάσσεται ότι το σύνολο των οικονομικών, κοινωνικών και περιβαλλοντολογικών επιλογών και προτεραιοτήτων που επικράτησαν ως πολιτικές επιλογές τα τελευταία 30 χρόνια, πρέπει να αλλάξουν. Η Έκθεση επισημαίνει ότι η συνεχιζόμενη ένταση των ανισοτήτων στην κοινωνία και ανισομέρεια της ανάπτυξης δεν μπορούν να είναι παράγοντες σταθερότητας, ούτε κοινωνικής ούτε οικονομικής. Οι εισοδηματικές ανισότητες έχουν ενταθεί στις περισσότερες χώρες, με τα εισοδήματα που είναι πολύ ψηλά να ξεφεύγουν από τα μεσαία εισοδήματα. Στις ανεπτυγμένες οικονομίες, η εισοδηματική ανισότητα έχει εξελιχτεί σε ανισότητα κατανομής πλούτου. Τέλος, συνάγεται ότι υπάρχει άμεση σχέση μεταξύ των ανισοτήτων που υπάρχουν σε μια χώρα και της αστάθειας της οικονομίας τους. Η παρούσα παγκόσμια κρίση είχε ως συνέπεια την ένταση των ανισοτήτων, την στασιμότητα των διάμεσων μισθών κτλ. Μερικά από τα στοιχεία που αναφέρονται είναι ότι στις ΗΠΑ, μεταξύ 1976 και 2007 ο πλούτος που καταλήγει στο 0,1% του πληθυσμού εξαπλασιάστηκε, από 2,3% ανέβηκε στο 12,6%. Επιπρόσθετα, υπολογίζεται ότι το 80% του παγκόσμιου πληθυσμού δεν έχει καμιά πρόσβαση σε βασική κοινωνική προστασία, ενώ παγκοσμίως, το χάσμα αμοιβών μεταξύ αντρών και γυναικών δεν μειώνεται (ή μειώνεται ανεπαίσθητα). Με τις καλύτερες προβλέψεις, θα χρειαστούν τουλάχιστον 75 χρόνια για να εκμηδενιστεί το χάσμα. Στην Ε.Ε των 25, το 2009 μόνο όσοι δούλευαν με προσωρινό συμβόλαιο ξεπερνούν το 22%. Από αυτούς, το 72,5%, ηλικίας από 25-49, δουλεύει με αυτή την μορφή εργασίας, χωρίς την θέληση του. Την ίδια ώρα, η παραγωγικότητα της εργασίας στις ανεπτυγμένες χώρες, αυξήθηκε με διπλάσιο ρυθμό από την αύξηση στους μισθούς την δεκαετία που πέρασε. Η ίδια εικόνα παρατηρείται και στις 16 από τις 21 αναπτυσσόμενες χώρες. Αυτό σημαίνει συρρίκνωση του μεριδίου των μισθών στο συνολικό εισόδημα που παράγεται και μείωση της παγκόσμιας ζήτησης. Την ίδια στιγμή, οι επενδύσεις παγκοσμίως ως ποσοστό του ΑΕΠ έχουν μειωθεί περισσότερο από 2% τα τελευταία 10-15 χρόνια. Με άλλα λόγια, τα αυξανόμενα κέρδη δεν απόφεραν μεγαλύτερες επενδύσεις. Ολόκληρη η σχετική έκθεση εδώ: http://www.ilo.org/ilc/ILCSessions/100th...g--en/index.htm

Προειδοποίηση δέκα ημερών έχουν δώσει στην εταιρία SODEXO CYPRUS οι Συντεχνίες ΠΕΟ, ΣΕΚ, Ανεξάρτητη Συντεχνία Υπαλλήλων Γραφείων Εμπορίου και Βιομηχανίας και η τουρκοκυπριακή ΤΟΥΡΚΣΕΝ και αν πάλι δεν υπάρξει ανταπόκριση, θα προχωρήσουν σε πιο δυναμικά μέτρα, προκειμένου να διαφυλάξουν τα δικαιώματά, αλλά και τα ωφελήματα των εργαζομένων που εκπροσωπούν. Σημειώνουν ότι οι εργαζόμενοι έχουν κάνει, ήδη, αρκετές φορές παραχωρήσεις, κατά την διάρκεια της προσπάθειας τους για λύση του προβλήματος λαμβάνοντας υπόψη την κατάσταση που επικρατεί λόγω της οικονομικής κρίσης, όμως όλες οι προσπάθειες έπεσαν στο κενό, αφού δεν υπήρξε καμία ανταπόκριση από την εργοδοτική πλευρά.Στη βόρεια Λευκωσία ο Τουρκοκύπριος δήμαρχος Μπουλουτογλουλαρί προχώρησε στην απόλυση 123 εκτάκτων υπαλλήλων του δήμου, προκαλώντας θλίψη και οργή με τους απολυθέντες να σπάνε τα τζάμια του δημαρχείου και να πορεύονται προς την προεδρία κυβερνήσεως. Οι συντεχνιακοί εισήλθαν στο δημαρχείο και δήλωσαν ότι το θέτουν υπό τον έλεγχό τους, ενώ έως ότου παραιτηθεί ο δήμαρχος θα απέχουν των καθηκόντων τους. Εν τω μεταξύ, απλήρωτοι παραμένουν για 58 μέρες όλοι οι εργαζόμενοι στο δήμο που αντιμετωπίζουν πλέον και προβλήματα επιβίωσης.

 

http://www.defterianaynosi.com/article.php?id=205

Διάλειμμα για διαφήμιση

Εργασιακές σχέσεις στη Κύπρο: εργοδότηση, συνδικαλισμός και ταξική σύνθεση

Η ιστορία τούτη εξεκίνησεν κάπου μέσα στο 2005 άμαν άρκεψα να θκιαβάζω για τα εργασιακά τζιαι τες ταξικές σχέσεις τζιαι να παρακολουθώ ακτιβίστικα τζιαι θεωρητικά τες εξελίξεις. Επίσημα η ακαδημαϊκή έρευνα στην Αγγλία εξεκίνησεν μέσα στο 2006, όταν εξεκίνησα τζιαι τούτο το μπλογκ. Έκαμα την εμπειρική δουλειά το 2007-2008, την συγγραφή της διατριβής το 2009-2010 τζιαι τες τελευταίες πινελιές τζιαι την παράδοση της μέσα στο 2011. Όταν το τέλειωσα ένας σύντροφος που το εθκιάβασεν είπεν μου ότι έσιει κομμάθκια που κάμνουν τζιαι για πολιτικές μπροσούρες. Οπόταν εμετάφρασα ένα κομμάτι που το έκτο κεφάλαιο – μάλλον το πιο αιχμηρό με τίτλο “εργάτες και εξουσία” τζιαι έβαλα το δαμέ

http://nekatomata.blogspot.com/2011/12/blog-post_06.html

Μετά εσκέφτηκα ότι αφού εν θα μεταφραστεί στα ελληνικά ολόκληρο θα ήταν χρήσιμο να μεταφράσω τζιαι μερικά άλλα κομμάθκια τζιαι για διάχυση τζιαι για σκοπούς αρχείου. Έτσι εμετάφρασα τούτα τα αποσπάσματα

από το πρώτο κεφάλαιο – τάξη και ταξικός αγώνας

http://nekatomata.blogspot.com/2012/01/blog-post_09.html

από το τρίτο κεφάλαιο – υπερεκμετάλλευση

http://nekatomata.blogspot.com/2012/02/blog-post_11.html

από το τέταρτο κεφάλαιο – συνδικάτα και επισφαλείς εργαζόμενοι

http://nekatomata.blogspot.com/2012/03/blog-post.html

από το πέμπτο κεφάλαιο – φύλο και εθνότητα στην εργασία

http://nekatomata.blogspot.com/2012/04/blog-post_04.html

από το έκτο κεφάλαιο – οι εργάτες και τα συμφέροντα τους

http://nekatomata.blogspot.com/2012/04/blog-post_30.html

από το έβδομο κεφάλαιο – συνδικάτα και πολιτική στη βόρεια Κύπρο

http://nekatomata.blogspot.com/2012/06/blog-post_30.html

Τζιαι επειδή το βιβλίο δεν πρόκειται τελικά να εκδοθεί στην Κύπρο τζιαι μια έκδοση στην Αγγλία αν τζιαι όταν γίνει δεν είναι σύντομα τζιαι θα πρόκειται ουσιαστικά για ένα αρκετά διαφορετικό κείμενο αφού θα μπουν νέα δεδομένα, θα αναδομηθεί, θα αλλάξει η εστίαση, θα επεκταθεί τζιαι θα τροποποιηθεί η ανάλυση τζιαι το επιχείρημα

ολόκληρο το κείμενο της διατριβής (2011) για όποιον ενδιαφέρεται βρίσκει το δαμέ

Labour relations in Cyprus: employment, trade unionism and class composition

http://wrap.warwick.ac.uk/47187/

Αχ Ευρώπη

Αχ Ευρώπη, αχ Ευρώπη
εσύ μας μάρανες, εσύ μας μάρανες
Μας τη φέραν οι βάρβαροι
Μας θαμπώσαν με δώρα
Με χαντρούλες πολύχρωμες
και κουτιά κόκα-κόλα

Μας τη φέραν οι βάρβαροι
μας φλομώσαν στο ψέμα
μας τρελάναν στα πέναλτι
και δεν έχουμε τέρμα

Δεν μπορώ δεν μπορώ δεν μπορώ να τη βρω
με κομπιούτερ και με κουμπάκια
New Wave, Jazz, Rοck, Sex, Drugs, Rοck 'n' Rοll
με τζατζίκι και με σουβλάκια

Αχ Ευρώπη, Αχ Ευρώπη
εσύ μας μάρανες, εσύ μας μάρανες
Γερμανίδες τουρίστριες
που διψάνε για σπέρμα
Γιαπωνέζοι βρικόλακες
με καλώδια στο αίμα
Ξεχυθήκαν στο Σύνταγμα
από Δούρειο Ίππο
με καπνούς και με λέιζερ
και μας πιάσαν στον ύπνο

Δεν μπορώ δεν μπορώ δεν μπορώ να τη βρω
με κομπιούτερ και με κουμπάκια
New Wave, Jazz, Rοck, Sex, Drugs, Rοck 'n' Rοll
με τζατζίκι και με σουβλάκια

Θανάση μαλάκα, Βαγγέλη μαλάκα
Μήτσο μαλάκα, Τάκη μαλάκα
Νικόλα μαλάκα, μαλάκα, μαλάκα
Μαλάκα, μαλάκα, μαλάκα, μαλάκα
Τζιμάκο μαλάκα, Τζιμάκο μαλάκα

Ταγματαλήτες και Χίτες

...Τα Τάγματα (Ασφαλείας) όχι μόνο δεν ήταν μέρος της Αντίστασης, αλλά συνεργάζονταν με τους Γερμανούς για την εξολόθρευση των παρτιζάνων, αλλά μόνο των ΕΛΑΣιτών παρτιζάνων. Εμπλέκονταν επίσης σε γενικευμένες τρομοκρατικές επιθέσεις σε χωριά που θεωρούνταν συμπαθούντα στην Αντίσταση. Μετά το τέλος του πολέμου τα μέλη των Ταγμάτων απορροφήθηκαν στις ένοπλες δυνάμεις και στις δυνάμεις ασφαλείας και γενικότερα στον δημόσιο τομέα, ενώ αργότερα χρησιμοποιήθηκαν εκτεταμένα ως βασανιστές στα στρατόπεδα της Γιάρου και της Μακρόνησου. Τα Τάγματα Ασφαλείας λειτουργούσαν κυρίως στην περιφέρεια, ενώ στην Αθήνα ο Ράλλης οργάνωσε τα Τάγματα Ευζώνων (Λόχοι της Βασιλικής Φρουράς) που λειτουργούσαν επιπλέον και σε συνεργασία με την βασική παραστρατιωτική οργάνωση Χ, μια οργάνωση που χρηματοδοτούνταν αδρά από τους Βρετανούς, και που δεν είχε ενεργή συμμετοχή στην Αντίσταση (ούτε όμως και συστηματική συνεργασία με τους Γερμανούς) και που ο μοναδικός της σκοπός ήταν να διασφαλίσει την επιστροφή του βασιλιά όταν θα τέλειωνε ο πόλεμος. Η Χ ήταν μια διαβόητη τρομοκρατική οργάνωση, που διενεργούσε μια ανελέητη και σκληρή δίωξη όλων των μη μοναρχικών και ειδικότερα της Αριστεράς...

...Η Χ ήταν μόνο μια από τις διαβόητες παραστρατιωτικές φρουρές που ξεπήδησαν στην Αθήνα την άνοιξη του 1943, οργανωμένες και καθοδηγούμενες από την κυβέρνηση δοσίλογων του Ράλλη. Αυτές οι οργανώσεις – η ένοπλη μηχανοκίνητη ομάδα που ανήκε στην Αστυνομική Ασφάλεια που διοικούσε ο Νίκος Μπουραντάς (με αθλητικά κράνη και όχι πηλήκια) η Χ του Γρίβα και η συμμορία του Μαντούβαλου στο Πειραιά – όλες λειτουργούσαν με ένα παράδοξο σύστημα συμμαχιών που μπορεί να εξηγηθεί μόνο με την κομμουνιστοφοβία που προσανατόλιζε την Βρετανική παρουσία και επέμβαση στην Ελλάδα: αυτές οι οργανώσεις συνεργάζονταν ταυτόχρονα με τους Γερμανούς και τους Βρετανούς, έτσι ώστε όταν οι Γερμανοί αποχώρησαν από την Ελλάδα ήταν έτοιμοι να χρησιμοποιηθούν από την προσωρινή κυβέρνηση που έστησε το βρετανικό Υπουργείο Εξωτερικών.

μετάφραση αποσπάσματος από το βιβλίο της Νένης Πανουργιά (σελ 58-59)

“Επικίνδυνοι πολίτες – η ελληνική αριστερά και ο τρόμος του κράτους”, Νέα Υόρκη, 2009