Κοινή διακήρυξη για την Πρωτομαγιά

Μαζί με την εργατική τάξη σ’ ολόκληρο τον κόσμο τιμούμε την παγκόσμια μέρα του αγώνα και της αλληλεγγύης των εργαζομένων και οι κύπριοι εργαζόμενοι.

Τιμούμε την κόκκινη Εργατική Πρωτομαγιά αποδίδοντας φόρο τιμής στους πρωτοπόρους εργάτες, ελληνοκύπριους και τουρκοκύπριους οι οποίοι μέσα από τους κοινούς σκληρούς ταξικούς αγώνες τις δεκαετίας του 1940 πέτυχαν θεμελιακές κατακτήσεις για την εργατική τάξη της Κύπρου όπως η κοινωνική ασφάλιση, το οκτάωρο, το δικαίωμα της οργάνωσης.

Μετά από 56 χρόνια από τις φασιστικές επιθέσεις που έγιναν κατά των πρωτοπόρων εργατών την 1η Μαΐου 1958, τιμούμε οι Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι εργαζόμενοι την Ημέρα της Ενότητας, του Αγώνα και της Αλληλεγγύης των εργαζομένων, διοργανώνοντας μαζί στην Λευκωσία την 1η Μαΐου 2014, ΚΟΙΝΗ εκδήλωση.

Η Πρωτομαγιά του 2014 βρίσκει τους εργαζόμενους στον τόπο μας αντιμέτωπους με σημαντικά γεγονότα.

Στον κοινωνικοοικονομικό τομέα τόσο οι ελληνοκύπριοι όσο και οι τουρκοκύπριοι εργαζόμενοι βιώνουν τα αποτελέσματα των σκληρών νεοφιλελεύθερων πολιτικών.

Στο Νότο οι εργαζόμενοι και η κοινωνία ευρύτερα βιώνουν τα αποτελέσματα του μνημονίου που συμφώνησε η κυβέρνηση Αναστασιάδη με την Τρόικα. Ύφεση, δραματική αύξηση της ανεργίας, αύξηση της φτώχειας, περικοπές στην παιδεία, την υγεία, το κοινωνικό κράτος, ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου, απορρύθμιση της εργασίας με δραματικές βίαιες αλλαγές σε μισθούς και ωφελήματα είναι το αποτέλεσμα των πολιτικών που ακολουθούνται.

Στο Βορρά παρόμοια κατάσταση βιώνουν οι εργαζόμενοι ως αποτέλεσμα των νεοφιλελεύθερων πολιτικών λιτότητας που επιβάλλονται από την Τουρκία.

Η παγκόσμια οικονομική κρίση και οι συνέπειες της αναδεικνύουν ακόμα πιο έντονα τα κοινά ταξικά συμφέροντα Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων εργαζομένων και την ανάγκη εντατικοποίησης των αγώνων τους ενάντια στις πολιτικές της λιτότητας και της κατάργησης των κατακτήσεων των εργαζομένων. Αναδεικνύουν την ανάγκη κοινού αγώνα και αλληλεγγύης των εργαζομένων.

Η φετινή Πρωτομαγιά χαρακτηρίζεται και από την επανέναρξη της διαδικασίας των διακοινοτικών συνομιλιών για επίλυση του κυπριακού προβλήματος. Οι Οργανώσεις μας θεωρούν θετική εξέλιξη την επανέναρξη των συνομιλιών. Είναι ξεκάθαρο ότι ο δρόμος των συνομιλιών είναι ο μόνος δρόμος που μπορεί να μας οδηγήσει σε ειρηνική και συμφωνημένη λύση.

Παραμένουμε σταθερά δεσμευμένοι στην προσπάθεια για λύση δικοινοτικής διζωνικής ομοσπονδίας, με μια κυριαρχία, μια ιθαγένεια, μια διεθνή προσωπικότητα και με πολιτική ισότητα των δυο κοινοτήτων όπως αυτή έχει περιγραφεί στις σχετικές αποφάσεις των Η.Ε. Μια αμοιβαία αποδεκτή συμφωνημένη λύση που να εκφράζει τα συμφέροντα των Κυπρίων, είναι ο κοινός στόχος των ελληνοκυπρίων και τουρκοκυπρίων εργαζομένων.

Η επανέναρξη των συνομιλιών για επίλυση του κυπριακού θέτει μπροστά μας το καθήκον της εντατικοποίησης και ενίσχυσης των κοινών δράσεων μεταξύ των ελληνοκυπρίων και τουρκοκυπρίων εργαζομένων και ταυτόχρονα της εντατικοποίησης του αγώνα ενάντια στον εθνικισμό, σωβινισμό ενάντια στην διαίρεση.

Καλούμε τους εργαζόμενους της Κύπρου ελληνοκύπριους και τουρκοκύπριους να συσπειρωθούν γύρω από το ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα του τόπου μας.

Να αγωνιστούμε ενωμένοι.

• Ενάντια στις πολιτικές της λιτότητας της απορρύθμισης της εργασίας, της αποδόμησης του κοινωνικού κράτους
• Να προστατέψουμε τις εργατικές και κοινωνικές κατακτήσεις που μας παρέδωσαν οι πρωτοπόροι τουρκοκύπριοι και ελληνοκύπριοι συνδικαλιστές.
• Ενάντια στα μνημόνια της Τρόικας και της Τουρκίας

Να αγωνιστούμε ενωμένοι για λύση του κυπριακού, για επανένωση του τόπου και του λαού μας.

Ο φετινός κοινός Πρωτομαγιάτικος Γιορτασμός που διοργανώνουμε οι οργανώσεις ΠΕΟ, Dev-is, KTOS, KTOEOS, BES και KTAMS την 1η του Μάη η ώρα 7.00 μ.μ. στο γήπεδο της Τσετίν Καγιά, στέλλει από την μια άκρη της Κύπρου ως την άλλη, το δυνατό μήνυμα ενότητας και αντίστασης των εργαζόμενων της Κύπρου.

Ενωμένοι για τα δίκαια των εργαζομένων, ενωμένοι για το δίκαιο της Κύπρου.

ΕΡΑΣ - Η Εργατική Πρωτομαγιά και οι αγώνες του σήμερα

Καθώς ο παγκόσμιος καπιταλισμός διανύει τη βαθύτατη κρίση του χωρίς να διαφαίνεται οποιαδήποτε προοπτική υπέρβασής της, τόσο η ένταση, όσο και τα διακυβεύματα της ταξικής πάλης εντείνονται. Η Κύπρος βρίσκεται ήδη παγιδευμένη σε μια πορεία αργής χρεοκοπίας, εγκλωβισμένη στη δανειακή σύμβαση της τρόικας και στα μνημόνια λιτότητας, υποτέλειας και φτωχοποίησης. Μπροστά στη ραγδαία αύξηση της ανεργίας και της ανέχειας, η κοινωνία δυσφορεί, αγανακτεί, αλλά συνάμα φοβάται. Μια δυσάρεστη και επικίνδυνη συνέπεια της γενικευμένης κοινωνικής δυσαρέσκειας, αλλά και του φόβου είναι και η άνοδος λαϊκιστικών και ακροδεξιών ρευμάτων και σχηματισμών.

Το επόμενο διάστημα, τόσο στην Κύπρο, όσο και διεθνώς, θα έχουμε να αντιμετωπίσουμε μια ακόμα πιο έντονη επίθεση στις συνθήκες εργασίας και στο βιοτικό επίπεδο, καθώς η ανεργία θα εκτοξευθεί περαιτέρω, η κρίση χρέους θα συνεχιστεί και ενδέχεται να καταστεί ακόμα πιο εκρηκτική και οι πολιτικές λιτότητας που επιβάλλονται θα εντείνουν δραματικά, τόσο την οικονομική ύφεση, όσο και τις κοινωνικές ανισότητες. Πάγια και διαχρονικά αιτήματα του κεφαλαίου για τα οποία προηγουμένως δεν υπήρχε συναίνεση να υλοποιηθούν, έρχονται ήδη στο προσκήνιο και υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο μέσα στις ασφυκτικές πιέσεις της κρίσης να επιβληθούν. Περισσότερες ιδιωτικοποιήσεις φυσικών πόρων και υπηρεσιών δημοσίας ωφέλειας, περαιτέρω μειώσεις μισθών και απορρύθμιση της εργασίας, περαιτέρω αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης, κατάργηση συνταξιοδοτικών ωφελημάτων, μείωση των συντάξεων, όλα αυτά θα πραγματοποιηθούν προσεχώς αν δεν υπάρξουν ανατροπές που θα αλλάξουν τους υφιστάμενους συσχετισμούς δύναμης.

Σε αυτά τα πλαίσια εντάσσεται και το τελευταίο πακέτο μέτρων της κυβέρνησης, όπως και η πρόταση νόμου για τη φορολόγηση της ακίνητης ιδιοκτησίας που φορτώνει σημαντικό βάρος στους μικρο-ιδιοκτήτες για να ελαφρύνει τους μεγαλο-ιδιοκτήτες. Η κυβέρνηση Αναστασιάδη επιχειρεί με τα μέτρα που εξάγγειλε πρόσφατα να δείξει ένα πρόσωπο ετοιμότητας για αντιμετώπιση των προβλημάτων της οικονομίας και ενδιαφέροντος για μερίδα συμπολιτών μας που υποφέρουν ως αποτέλεσμα της κρίσης. Παρά το ότι δίνονται κάποιες μικρές ανάσες που διευκολύνουν μια μικρή ομάδα συμπολιτών μας, στην ουσία τους τα μέτρα είναι ανεπαρκή. Έχουν παράλληλα ένα έντονο επικοινωνιακό και ιδεολογικό χαρακτήρα και ανταποκρίνονται κυρίως σε επιδιώξεις μερίδας εργοδοτών. Ανταποκρίνονται επίσης στις ρατσιστικές προκαταλήψεις που ενυπάρχουν στην κυπριακή κοινωνία. Επιχορηγούν με δημόσιο χρήμα προσλήψεις που ούτως ή άλλως θα γίνονταν λόγω της τουριστικής σεζόν, προωθούν την ευέλικτη και επισφαλή εργασία, υπονομεύουν το θεσμό του κατώτατου μισθού, διευκολύνουν την επερχόμενη κατάσχεση κατοικιών από τις τράπεζες για μη συστηματικά εξυπηρετούμενα δάνεια, ενισχύουν την ιδιωτική υγεία μειώνοντας συγχρόνως τους δικαιούχους στη δημόσια υγεία και στοχοποιούν τους μετανάστες και τους Τουρκοκύπριους.

Με δεδομένο ότι έχει ήδη υπονομευτεί ο θεσμός του κοινωνικού διαλόγου και η ισχύς των υφιστάμενων συλλογικών συμβάσεων, η πολιτική πίεση πάνω στις συνδικαλιστικές οργανώσεις να συναινέσουν σε νέα πακέτα λιτότητας θα συνεχίζει να ασκείται με βασικό μοχλό πίεσης την ανεργία. Ιδεολογικό στήριγμα των κυβερνώντων η έξαρση της ξενοφοβίας και οι ωμοί εκβιασμοί για τον κίνδυνο μιας απόλυτης κατάρρευσης. Πάγια προσπάθεια του κεφαλαίου και της πολιτικής ελίτ είναι να φορτωθεί το βάρος της κρίσης στους ώμους των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων, έτσι ώστε να επωφεληθούν οι εργοδότες και να στηριχτούν όσα τμήματα του κεφαλαίου δεν έχουν καταστραφεί από την κρίση.

Ο μόνος τρόπος ανακοπής της καταστροφικής πορείας των κοινωνιών προς τη βαρβαρότητα είναι η δυναμική, ενωτική και επιθετική αντίσταση από πλευράς των δυνάμεων της εργασίας, που όχι μόνο θα διατηρήσει τα υφιστάμενα εργατικά και λαϊκά κεκτημένα, αλλά θα διεκδικήσει συγχρόνως με αξιώσεις να αλλάξει ριζικά τους όρους της συζήτησης, τόσο για την οργάνωση της οικονομίας, όσο και της πολιτικής. Είναι πολύ σημαντικό, οι εργαζόμενοι σήμερα να υπερασπιστούμε τις κατακτήσεις του προηγούμενου αιώνα και να μην επιτρέψουμε επιστροφή στον εργασιακό μεσαίωνα. Και αυτό προϋποθέτει μαζικές κινητοποιήσεις, ταξική εγρήγορση και πολιτική αποφασιστικότητα.

Η ΕΡΑΣ στηρίζει όλες τις εκδηλώσεις για την Κόκκινη Εργατική Πρωτομαγιά, βόρεια και νότια της πράσινης γραμμής.

http://erascy.blogspot.com/

πρωτομαγιά

ΕΡΑΣ για τη Πρωτομαγιά

Οι εργατικοί αγώνες που πρέπει να διεξάγουμε σήμερα

Καθώς ο παγκόσμιος καπιταλισμός διανύει ήδη την πέμπτη χρονιά της βαθύτατης κρίσης του, χωρίς να διαφαίνεται οποιαδήποτε προοπτική υπέρβασής της, τόσο η ένταση όσο και τα διακυβεύματα της ταξικής πάλης εντείνονται. Παρά το ότι οι πολιτικές λιτότητας έχουν μετατραπεί σε κανόνα για όλες σχεδόν τις κυβερνήσεις με την ΕΕ να επιχειρεί ακόμα και τη θεσμοθέτησή τους, οι κυρίαρχοι οικονομικοί και πολιτικοί κύκλοι δεν έχουν ακόμα πετύχει να εξασφαλίσουν επαρκή συναίνεση από τις κοινωνίες τους. Παρά την εργοδοτική τρομοκρατία, τις απειλές και την καταστροφολογία αν δυσαρεστηθούν οι χρηματαγορές, τον αυταρχισμό με τον οποίο επιβάλλονται οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές σε αυτή τη δεκαετία, οι κοινωνικές αντιστάσεις δεν μπορούν να κατασταλούν εύκολα.

Σε πολλές χώρες τόσο στην Ευρώπη όσο και αλλού πραγματοποιούνται εργατικοί αγώνες, μαζικές διαμαρτυρίες πολιτών και γίνεται λόγος για εναλλακτικές πολιτικές και αναζήτηση των φορέων που θα μπορέσουν να τις προωθήσουν. Μια δυσάρεστη και επικίνδυνη συνέπεια της γενικευμένης κοινωνικής δυσαρέσκειας είναι βέβαια και η άνοδος λαϊκιστικών και ακροδεξιών ρευμάτων και σχηματισμών. Ο μόνος τρόπος ανακοπής της καταστροφικής πορείας των κοινωνιών προς τη βαρβαρότητα είναι η δυναμική, ενωτική και επιθετική αντίσταση από πλευράς των δυνάμεων της εργασίας που όχι μόνο θα διατηρήσει τα υφιστάμενα εργατικά και λαϊκά κεκτημένα, αλλά και θα διεκδικήσει με αξιώσεις να αλλάξει ριζικά τους όρους της συζήτησης τόσο για την οργάνωση της οικονομίας όσο και της πολιτικής.

Το επόμενο διάστημα τόσο στην Κύπρο όσο και διεθνώς θα έχουμε να αντιμετωπίσουμε μια ακόμα πιο έντονη επίθεση στις συνθήκες εργασίας και στο βιοτικό επίπεδο, καθώς η ανεργία αναμένεται να αυξηθεί περαιτέρω, η κρίση χρέους θα συνεχιστεί και ενδέχεται να καταστεί ακόμα πιο εκρηκτική και οι πολιτικές λιτότητας που επιβάλλονται θα εντείνουν τόσο την οικονομική ύφεση όσο και τις κοινωνικές ανισότητες. Πάγια και διαχρονικά αιτήματα του κεφαλαίου για τα οποία προηγουμένως δεν υπήρχε συναίνεση να υλοποιηθούν, έρχονται ήδη στο προσκήνιο και υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο μέσα στις ασφυκτικές πιέσεις της κρίσης να επιβληθούν. Περισσότερες ιδιωτικοποιήσεις φυσικών πόρων και υπηρεσιών δημοσίας ωφέλειας, περαιτέρω μειώσεις μισθών και απορρύθμιση της εργασίας, αύξηση εργασιακού χρόνου και μείωση ή και κατάργηση υπερωριακών αμοιβών, αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης, κατάργηση συνταξιοδοτικών ωφελημάτων, μείωση των συντάξεων είναι πιθανόν να πραγματοποιηθούν μεσοπρόθεσμα αν δεν υπάρξουν ανατροπές που θα αλλάξουν τους υφιστάμενους συσχετισμούς δύναμης.

Στην Κύπρο έχει ήδη υπονομευτεί ο θεσμός του κοινωνικού διαλόγου, η ισχύς των υφιστάμενων συλλογικών συμβάσεων και της ΑΤΑ, ζητήματα τα οποία βρίσκονται ουσιαστικά υπό καθεστώς επαναδιαπραγμάτευσης ενώ προσεχώς αναμένεται να ανοίξει και το ζήτημα των συνταξιοδοτικών ωφελημάτων. Η πολιτική πίεση πάνω στις συνδικαλιστικές οργανώσεις να συναινέσουν σε νέα πακέτα λιτότητας θα συνεχίζει να ασκείται και είναι πολύ πιθανόν να ενταθεί ίσως σε επίπεδα ακόμα μεγαλύτερης υστερίας από αυτή του τέλους του 2011, καθώς η πολιτική ελίτ θα προχωρήσει τους επόμενους μήνες προς την στήριξη των ιδιωτικών τραπεζών με δημόσιο χρήμα.

Είναι πολύ σημαντικό να αντλήσουμε μαθήματα από τη συστηματική επίθεση των εργοδοτών και της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας όπως εκδηλώθηκε το τελευταίο διάστημα και να μην επιτρέψουμε στο κεφάλαιο να δημιουργήσει κλίμα μέσα στο οποίο θα μπορέσει να εκδηλώσει νέα αντεπίθεση. Οι εργαζόμενοι σήμερα οφείλουμε να υπερασπιστούμε τις κατακτήσεις του προηγούμενου αιώνα και να μην επιτρέψουμε επιστροφή στον εργασιακό μεσαίωνα.

Η ΕΡΑΣ στηρίζει όλες τις εκδηλώσεις για την κόκκινη εργατική πρωτομαγιά βόρεια και νότια της πράσινης γραμμής.

αν ξυπνήσεις μονομιάς θα 'ρθει ανάποδα ο ντουνιάς

τραούθκια που μιαν άλλην

αλλά κοντινή χώρα τζιαι εποχή,

τραούθκια που μας αναγιώσαν

ιστορικά πλέον αλλά τζιαι επίκαιρα

….......................................

Πάγωσ' η τσιμινιέρα
κι απ' έξω από την πύλη
εργάτες μαζεμένοι συζητάνε
Προχώρησε η μέρα
με δαγκωμένα χείλη
σηκώνουν τα πανό και ξεκινάνε

Πέντε καμιόνια στείλαν
στου φεγγαριού τη χάση
και γύρισαν γεμάτα απεργοσπάστες
Γεμάτα ξαναφύγαν
κανείς δε θα περάσει
κάλλιο να πάμε όλοι μετανάστες

Πέρασε ένας μήνας
οι μηχανές σκουριάζουν
και τα παιδιά κρυώνουν και πεινάνε
στους δρόμους της Αθήνας
φέιγ βολάν μοιράζουν
εργάτες κι υποστήριξη ζητάνε

στίχοι: Φώντας Λάδης

μουσική: Μάνος Λοίζος

πρώτη εκτέλεση: Γιώργος Νταλάρας

Τα τραγούδια μας, 1976

http://youtu.be/iAWA8xQbX_Q

....................................

Δεν λυγάνε τα ξεράδια και πονάνε τα ρημάδια
κούτσα μια και κούτσα δυο στης ζωής το ρημαδιό
Μεροδούλι ξενοδούλι δέρναν ούλοι οι αφέντες δούλοι
ούλοι δούλοι αφεντικό και μ' αφήναν νηστικό
και μ' αφήναν νηστικό

Ανωχώρι κατωχώρι ανηφόρι κατηφόρι
και με κάμα και βροχή ώσπου μου 'βγαινε η ψυχή
Είκοσι χρονώ γομάρι σήκωσα όλο το νταμάρι
κι έχτισα στην εμπασιά του χωριού την εκκλησιά
του χωριού την εκκλησιά

Άιντε θύμα άιντε ψώνιο άιντε σύμβολο αιώνιο
αν ξυπνήσεις μονομιάς θα 'ρθει ανάποδα ο ντουνιάς
θα 'ρθει ανάποδα ο ντουνιάς

Και ζευγάρι με το βόδι άλλο μπόι κι άλλο πόδι
όργωνα στα ρέματα τ αφεντός τα στρέμματα
Και στον πόλεμο όλα για όλα κουβαλούσα πολυβόλα
να σκοτώνονται οι λαοί για τ' αφέντη το φαΐ
για τ' αφέντη το φαί

Koίτα οι άλλοι έχουν κινήσει έχει η πλάση κοκκινίσει
άλλος ήλιος έχει βγει σ' άλλη θάλασσα άλλη γη

Άιντε θύμα άιντε ψώνιο άιντε σύμβολο αιώνιο
αν ξυπνήσεις μονομιάς θα 'ρθει ανάποδα ο ντουνιάς
θα 'ρθει ανάποδα ο ντουνιάς

στίχοι: Κώστας Βάρναλης

μουσική: Λουκάς Θάνου

πρώτη εκτέλεση: Νίκος Ξυλούρης

Σάλπισμα, 1978

http://youtu.be/hU4h3pMNXfA

Πρωτομαγιά

η μέρα της τάξης μας, η μνήμη του μέλλοντος μας
κόκκινη, παγκόσμια, ιστορική

οπως ελαλουσαν τζαι οι επαναστατες στην Ισπανια του 1936..
“τουτος ο κοσμος εν δικος μας
γιατι εμεις τον εκτισαμε”…
Ουτε οι τραπεζες τον εκτισαν, ουτε το κεφαλαιο…
Τζηνοι εν τα τσιβιτζια..

...................
οι δικοινοτικοί ταξικοί αγώνες του παρελθόντος μας,
βάση μας σήμερα για την αντίσταση στο κεφάλαιο και τον εθνικισμό,
για την επανένωση και τον σοσιαλισμό
.............................

Πρωτοβουλια ειρήνης ΕΝΩΜΕΝΗ ΚΥΠΡΟΣ

....Οι εορτασμοί της Πρωτομαγιάς αποτελούν μια μοναδική ευκαιρία για Ελληνοκυπρίους και Τουρκοκυπρίους να διαδηλώσουν την κοινή τους θέληση για την επανένωση της Κύπρου και να αγωνιστούν για να υπάρξουν αποτελέσματα στην παρούσα διαδικασία. Παρ’ όλον ότι δεν έγινε δυνατόν να οργανωθεί ένας μεγάλος δικοινοτικός εορτασμός της Πρωτομαγιάς, οι φετινοί εορτασμοί και στις δύο πλευρές θα έχουν ενισχυμένο δικοινοτικό χαρακτήρα....

........................

...Η ΠΕΟ και η DEV-IS επισημαίνουν ότι η παγκόσμια αυτή κρίση είναι κρίση του καπιταλισμού και του νεοφιλελευθερισμού και οδηγεί στη διεύρυνση των ανισοτήτων, στην αμφισβήτηση των κατακτήσεων των εργαζόμενων και στην υπόσκαψη του κοινωνικού κράτους....
....Με έμφαση υπογραμμίζουμε για ακόμη μια φορά ότι για τους εργαζόμενους της Κύπρου, Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους, η λύση του Κυπριακού προβλήματος και η επανένωση του τόπου μας παραμένει βασικός και πρωταρχικός μας στόχος...
....Οι δυο οργανώσεις επαναλαμβάνουν την πρόταση τους για αποστρατικοποίηση ολόκληρης της Κύπρου με την επίλυση του προβλήματος...

Κυριακή, 1/5//2011, 10.00, οίκημα ΠΕΟ
Κυριακή 1/5/2011, 18.30, πύλη Κερύνειας
..........................

Πρωτοβουλία για μια ανεξάρτητη πρωτομαγιά

...Κανένας εργαζόμενος στον ιδιωτικό  τομέα δε θα κερδίσει κάτι  αν κοπούν οι μισθοί στο δημόσιο. Οι εργαζόμενοι όπου κι αν δουλεύουν, έχουν να  κερδίσουν μόνο αν ενωθούν ενάντια σε αυτούς που θέλουν να τους ισοπεδώσουν.
Επίσης πρέπει να  πέσει στο  κενό η μεθοδευμένη προσπάθεια οργανώσεων  της άκρας δεξιάς σε συνεργασία και με διάφορα κόμματα, να στοχοποιηθούν οι  μετανάστες ως υπεύθυνοι για τη ανεργία και εγκληματικότητα, με αποτέλεσμα να υπάρχει  έξαρση του ρατσισμού και της ξενοφοβίας με επιθέσεις εναντίων των μεταναστών από  νεοφασίστες όπως έγινε στη λάρνακα.  Όλα αυτά γίνονται για να αποπροσανατολιστεί  ο κόσμος και αντί να αντιδράσει απέναντι στις πολιτικές κυβέρνησης και ευρωπαικής  ένωσης, να στραφεί ενάντια στο πιο καταπιεσμένο και εξαθλιωμένο κομμάτι της  εργατικής τάξης, που είναι οι μετανάστες.  Κύπριοι και ξένοι εργάτες πρέπει να  παλέψουν μαζί για ίσα δικαιώματα και κατακτήσεις, η ενότητα είναι ο μόνος τρόπος  να έχουν αντίκρυσμα οι αγώνες τους...

Σάββατο, 30/4/2011, 10.00, Πλατεία Ελευθερίας

.................................
ολόκληρα τα κείμενα

http://platformaenomenikipros.blogspot.com/
http://falies.com/

Πρωτομαγιά - Απεργία

"Η πρωτομαγιά είναι γιορτή της φτωχολογιάς όλου του κόσμου. Την μέρα αυτή οι εργάτες όλοι, σ' οποιανδήποτε φυλή, η θρησκεία κι αν ανήκουνε μαζεύονται αδερφωμένοι για να θυμηθούνε τα θύματα της εργατικής ιδεολογίας. Για να δείξουνε την δύναμη τους. Και να ζητήσουνε από τους δυνάστες τους τα δικαιώματα τους στη ζωή...
Κανένας εργάτης, κανένας φτωχός βιοπαλαιστής, κανένας ευσυνείδητος μορφωμένος που συμπαθεί τον εργατικό αγώνα δεν πρέπει να λείψει. Οι πιέσεις των αφεντικών μας, η εκμετάλλευση μας από τους πλουτοκράτες, πρέπει να μας ενώσουνε, Τούρκους και Χριστιανούς. Δεν μας χωρίζουνε πια φυλετικά μίση και θρησκευτικοί φανατισμοί. Αυτά ανήκουνε στο παρελθόν. Σήμερα πρέπει όλοι αδερφωμένοι να διεκδικήσουμε τα δικαιώματα που έχουμε στη ζωή...
Ζήτω η αδερφοσύνη των Ελλήνων και Τούρκων εργατών. Ζήτω οι εργάτες όλου του κόσμου"

Εργατικό Κέντρο Λεμεσού,
Πρώτο κυπριακό Πρωτομαγιάτικο κάλεσμα, 1925

"...Στην εφετινή πρωτομαγιά κυριαρχεί και δεν μπορούμε δυστυχώς να το κρύψουμε, μεγάλη απογοήτευση για την πορεία του Κυπριακού. Δεν είναι μόνο η εκλογή Έρογλου, είναι πολύ περισσότερο η διαπίστωση ότι τα δύο χρόνια συνομιλιών Χριστόφια Ταλάτ άφησαν τις σχέσεις του κόσμου των δύο κοινοτήτων σχεδόν εκεί που τις βρήκαν. Αυτή η πρωτομαγιά θυμίζει τη θλίψη της πρωτομαγιάς του 2004. Τότε απερίσκεπτα για ακόμα μια φορά φανήκαμε ανέτοιμοι να αναλάβουμε τις ευθύνες που επέβαλλε ο αγώνας ενάντια στη διχοτόμηση. Τότε εμείς είχαμε μαζέψει τα κομμάτια μας και δημιουργήσαμε τη δικοινοτική πλατφόρμα των εκπαιδευτικών. Τότε όπως και τώρα, θυμίζουμε στον εαυτό μας και σε όλους ότι ένα σημαντικό κομμάτι της κοινωνίας, σημαντικότερο ίσως από το 1964 τουλάχιστον και μετά, προσβλέπει σε ένα κυπριακό μέλλον συμβίωσης και ειρήνης. Χρειάζεται να πιστέψει όμως περισσότερο στον εαυτό του απ’ ότι μέχρι τώρα. Και χρειάζεται να συνδέσει τους αγώνες του με τα όμορα κινήματα του ευρωπαϊκού χώρου."

Πλατφόρμα Εκπαιδευτικών Ενωμένη Κύπρος
Πρωτομαγιά 2010

"...Το σημερινό διακύβευμα εν μέσω της εμβάθυνσης και εξάπλωσης της συνεχιζόμενης οικονομικής κρίσης είναι η πολιτική και οργανωτική συγκρότηση των δυνάμεων της εργασίας σε μια τροχιά επιθετικών συλλογικών διεκδικήσεων που θα αμφισβητήσουν ανοιχτά και την ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής και την μισθωτή εργασία. Αν τα συνδικάτα, ακόμα και αυτά της Αριστεράς δεν μπορούν ή και δεν θέλουν να αποτελέσουν τους φορείς αυτών των αγώνων τότε να φτιάξουμε καινούργια δημοκρατικά συνδικάτα που θα λειτουργούν έξω από λογικές διαμεσολάβησης και αντιπροσώπευσης. Η αυτονομία της συνδακαλιστικής οργάνωσης δεν συνεπάγεται ούτε με την τοπικοποίηση ούτε με την περιθωριοποίηση των ταξικών αγώνων. Αντίθετα οι δυο τελευταίες απεργίες στο Jumbo και το Cafe la mode τοπικοποιήθηκαν, περιθωριοποιήθηκαν και ηττήθηκαν παρά το ότι ήταν καθοδηγούμενες από ΠΕΟ-ΣΕΚ το 2008 και ΠΕΟ το 2009. Το ζήτημα της μαζικότητας και της δημοσιότητας των ταξικών αγώνων είναι και πολιτικό και οργανωτικό. Μέσα από τα κοινωνικά μας δίχτυα και χρησιμοποιώντας την φαντασία μας μπορούμε να διεξάγουμε και μικρούς και μεγάλους αγώνες που δεν θα χειραγωγούνται και δεν θα αναβάλλονται από κανένα γραφειοκράτη. Υπάρχουν ιστορικά παραδείγματα μαζικού, εθνικού και διεθνούς αυτόνομου συνδικαλισμού (ΗΠΑ 1900, Ισπανία 1930, Ιταλία 1970) όπου το πολιτικό διεκύβευμα του σοσιαλισμού τέθηκε με αποφασιστικότητα μέσα από την οπτική της ταξικής πάλης. Το ζητούμενο στην Κύπρο όπως και στον κόσμο παραμένει η συγκρότηση της κοινωνικής δυναμικής που θα το επιτρέψει και να το υλοποιήσει."

Πρωτομαγιά 2010, Λευκωσία,
Φάλιες – Συντακτική Ομάδα

17.30 Συγκέντρωση στην Φανερωμένη για να πάμεν στην τ/κ πορεία-εκδήλωση (Πύλη Τζιερύνειας 18.30)
21.00 Προβολή της ταινίας του Αιζενστάιν, "Απεργία" στην Φανερωμένη.
(πρώιμη σοβιετική παραγωγή, 1924)

Μπιρ Μαγίς 2010 στην βόρεια Λευκωσία

Η πρωτομαγιά εν η γιορτή της τάξης μας στον διεθνή της αγώνα για τον σοσιαλισμό. Στην βόρεια Κύπρο αντιλαμβάνουνται το πλήρως τούτον τζιαι διαδηλώνουν το δυναμικά κάθε χρόνο. Τα συνδικάτα στην βόρεια Κύπρο εν πολλά πιο μαχητικά τζιαι αυτονομημένα που τα πολιτικά κόμματα. Στες ηγεσίες τους υπάρχουν ανθρώποι της αριστεράς που αναγνωρίζουν την αναγκαιότητα των κινητοποίησεων, του μαζικού αγώνα, ακόμα τζιαι της σύγκρουσης με το αστικό κράτος. Ούλλα σχεδόν τα συνδικάτα στον βορρά έχουν ξεκάθαρες θέσεις τζιαι στάσεις υπέρ της επανένωσης της Κύπρου τες οποίες επαρουσίασαν τζιαι στον δρόμο την περίοδο 2002-2003 με το σχήμα “Αυτή η χώρα είναι δική μας” τζιαι το σύνθημα Κιπρισ 'τά Μπαρίsh εγκελενεμέζ. Εδείξαν το τζιαι πρόσφατα στες διαδηλώσεις με την άφιξη του Μπαν Κι Μουν τον Φεβράρη. Το κίνημα στον βορρά ήταν βέβαια διασπασμένο που το 2004-2005 σε τζίνους που εστηρίζαν το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα τζιαι σε τζίνους που το αντιπολιτεύκουνταν που τα αριστερά. Μετά την ήττα του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος το 2009 τζιαι το πέρασμα του στην αντιπολίτευση φαίνεται να εβελτιωθήκαν κάπως οι σχέσεις των 2 τάσεων που εβρεθήκαν ντε φάκτο σε κοινό μέτωπο ενάντια στον Έρογλου.

Φέτος η πρωτομαγιά αναμένεται μαζική τζιαι ενδεχομένως ενδειχτική τούτης της εκ νέου συσπείρωσης των διαφόρων τάσεων της Αριστεράς. Μιλούν ο Καπτάν της ΚΤΑΜΣ τζιαι ο Σαήζ της ΝΤΕΒΙΣ τζιαι χαιρετίζει ο Κυρίτσης της ΠΕΟ. Η Μπαράκα ανάλαβεν την μουσική. Τα συνθήματα που αποφασιστήκαν είναι

Ζήτω η Πρωτομαγιά
Ενωμένος αγώνας, αλληλεγγύη
Η ειρήνη στην Κύπρο δεν μπορεί να εμποδιστεί
Συνδικαλιστική ελευθερία σε όλους
Συνεχής πρωτομαγιά
Ζήτω η αλληλεγγύη των λαών
Κόντρα στον φασισμό
Αυτή η χώρα είναι δική μας και θα την κυβερνήσουμε

Συγκέντρωση στο Κοουλού Παρκ, Πύλη Τζερύνειας, 18.30. Πορεία με κατάληξη στην Πλατεία Σαραγιού στες 19.30 όπου θα γίνει η εκδήλωση. Όσοι θέλετε ελάτε Πλατεία Φανερωμένης η ώρα 17.30 να πάμε μαζί.

Γιασιασίν Μπιρ Μαγίς

Γιαshασιν Μπιρ Μαγίς

Η Πλατφόρμα της Ειρήνης, (το υπόλοιπο της Πλατφόρμας "Αυτή η χώρα είναι δική μας" μετά την αποχώρηση των δυνάμεων που πρόσκεινται στο Ρεπουπλικανικό Τουρκικό Κόμμα) εισηγήθηκε την πραγματοποίηση κοινής πρωτομαγιάτικης εκδήλωσης για πρώτη φορά μετά που 51 χρόνια μέσα στη νεκρή ζώνη. Που ελληνοκυπριακής πλευράς αφού η ΠΕΟ αγνόησεν το κάλεσμα, το οργανωτικό βάρος έππεσεν πάνω στην Πλατφόρμα εκπαιδευτικών Ενωμένη Κύπρος.

Βουρήματα στα Ηνωμένα Έθνη να εξασφαλίσουμεν άδειες τζιαι στα δημαρχεία της Λευκωσίας να μας στηρίξουν με καθαριότητα, στήσιμο εξέδρας, εξεύρεση γεννήτριας, τουαλέττων κτλ. Η κ. Μαύρου (να σημειωθεί) δεν αξιώθηκεν να μας βοηθήσει καθόλου παρά την προσωπική της στήριξη στην εκδήλωση. Έτσι έππεσεν το οικονομικό βάρος στο τ/κ δημαρχείο τζιαι στην "Ενωμένη Κύπρο" που πλευράς ελληνοκυπρίων.

Η ελληνοκυπριακή παρουσία ήταν αρκετά περιορισμένη. Πέραν που τες λλίες δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς τζιαι του αντιεξουσιαστικού χώρου ήρταν τζιαι διάφοροι άλλοι ευαισθητοποιημένοι για την επανένωση, σύνολο γύρω στους 250. Οι τ/κ ήταν γύρω στους 1000 τζιαι οι έποικοι, κυρίως Κούρδοι που ήταν μαζί μας αλλά πάνω στο τείχος, άλλοι 500. Για άλλην μια φορά η άλλη πλευρά έβαλεν μας γυαλιά.

Ήταν κάπως σουρεάλ το σκηνικό. Ε/κ - τ/κ ανάμικτοι μέσα στη νεκρή ζώνη τζιαι οι Κούρδοι που πάνω στο τείχος. Μερικούς είσιεν λήξει η βίζα τους τζιαι δεν εμπορούσαν να περάσουν το οδόφραγμα. (εκινδυνεύκαν να μείνουν παγιδευμένοι μέσα στη νεκρή ζώνη αφού ως παράνομοι μετανάστες που ήταν δεν θα εμπορούσαν να παν ούτε βόρεια, ούτε νότια...) Άλλοι που είχαν άδειες ίσως πάλε να μεν εθέλαν να μπουν μέσα στη νεκρή ζώνη. Πέραν που την ταξική αλληλεγγύη τζιαι το κοινό μέτωπο ενάντια στο τουρκικό κράτος, υπάρχει τζιαι το δημογραφικό ζήτημα που προβάλλει αδιάκοπα η τ/κ αριστερά που θεωρεί τους έποικους απειλή. Βέβαια τα συνθήματα που εφωνάζαν οι τουρκόφωνοι πάνω τζιαι κάτω που το ενετικό τείχος ήταν για την επανάσταση τζιαι τον σοσιαλισμό.

Το γήπεδο της Τσεντιγκ-καγιά μέσα στη τάφρο όπου εσυναχτείκαμεν ονομάζεται Ταξίμ. Πετυχεμένο όνομα μπορεί να πει κάποιος αφού εν μέσα στη νεκρή ζώνη τζιαι λειτουργεί ως φυσικό διαχωριστικό. "Είμαστε μέσα στο Ταξίμ τζιαι αγωνιζόμαστε ενάντια στο ταξίμ" λαλεί ο συνδικαλιστής που το πανεπιστήμιο ανατολικής μεσογείου. Μπέλλα τσιάο, η φάπρικα, γιαshασίν μπιρ μαγίς, ρίτσος, θεοδωράκης κτλ. Εκλείσαν οι αναρχικοί (που πάλε ήταν οι μόνοι με δίγλωσσο έντυπο υλικό) με την υπενθύμιση τζιαι του δικαιώματος στην τεμπελιά τζιαι χιπ χοπ.

Πρωτομαγιά

"...Οι πιέσεις των αφεντικών μας, η εκμετάλλευση από τους πλουτοκράτες πρέπει να μας ενώσουνε, Τούρκους και Χριστιανούς. Δε μας χωρίζουνε πια φυλετικά μίση και θρησκευτικοί φανατισμοί. Αφτά ανήκουνε στο παρελθόν..."
Πρωτομαγιάτικη προκήρυξη, ΚΚΚ 1926
"...Η μουχταροκρατία και ο ζαπτιεδισμός όσο πάνε γίνονται και περισσότερο προκλητικοί. Οι εθνικόφρονες εκμεταλλευτές μεταφέρουν και στην ύπαιθρο τις χίτικες μεθόδους των..."
Γ.Γ. ΕΑΚ, Η όξυνσις των ταξικών αντιθέσεων και το αγροτικό μας πρόβλημα, Ανεξάρτητος, 1948

"Ένωση και μόνον ένωση". "Ταξιμ για ολούμ"

"Η κύπρος ανήκει στο λαό της"
σύνθημα 1974
"Κιπριστάν μπαρίsh ενγκελλενεμές"
σύνθημα 2004
"Δικοινοτική πρωτομαγιά στη νεκρή ζώνη. Μουσική και ποίηση. Παρασκευή 18.30 στο γήπεδο απέναντι από Λήδρα Πάλας. Για να κρατήσουμε την ελπίδα ζωντανή"
ες εμ ες, 2009

Εργατική δύναμη και ταξική πάλη στην Κύπρο

Το πολιτικό πλαίσιο της εργασιακής διαδικασίας

Με την ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ το 2004 έχουν αυξηθεί οι πιέσεις για την ευελικτοποίηση των εργασιακών σχέσεων. Παρά τη σχετική υποχώρηση του νεοφιλελευθερισμού σε παγκόσμιο επίπεδο την τελευταία δεκαετία, ο στόχος της ευελιξίας στην αγορά εργασίας παραμένει επίκαιρος, καθώς έχει καταφέρει να ενσωματωθεί και στο σοσιαλδημοκρατικό πρόγραμμα και να μετατραπεί σε ευρωπαϊκή αρχή, έστω μέσα από τη συμβιβαστική πρόνοια της “ευελισφάλειας”. Βέβαια το περιεχόμενο, η ερμηνεία και η νοηματοδότηση της έννοιας της ευελισφάλειας δεν είναι δεδομένη καθώς αποτελεί ζήτημα αδιάκοπης ιδεολογικής και πολιτικής μάχης.

Στην Κύπρο η ευελικτοποίηση προχωρά με ιδιαίτερα αργούς ρυθμούς, καθώς το τριμερές σύστημα εργασιακών σχέσεων αποδεικνύεται ανθεκτικό μπροστά στην προοπτική της απορύθμισης. Παρά τη μικρή αύξηση της μερικής, εποχιακής και προσωρινής απασχόλησης, την επέκταση της υπεργολαβίας και της εργασίας με το κομμάτι, την εμφάνιση της τηλε-εργασίας και των κυμαινόμενων μισθών, σε γενικές γραμμές η ευελιξία στις εργασιακές σχέσεις δεν έχει καταστεί κυρίαρχη στην Κύπρο. Η συνδικαλιστική πυκνότητα παραμένει σχετικά ψηλή και η διαδικασία της απορύθμισης και της αναρύθμισης προς όφελους του κεφαλαίου συναντά ακόμα την αντίσταση του συνδικαλιστικού κινήματος.

Βέβαια οι τάσεις προς την αποσυλλογικοποίηση των εργασιακών σχέσεων, που αποτελούν προϋπόθεση της απορύθμισης, εντείνονται και παρατηρούνται τόσο στον ιδιωτικό όσο και στον δημόσιο τομέα. Τα προσωπικά συμβόλαια αυξάνονται και οι συλλογικές συμβάσεις αγνοούνται και παρακάμπτονται, προωθείται το μοντέλου του εργαζόμενου-επιχειρηματία μέσα από την “αγορά υπηρεσιών” και μετακύληση του ρίσκου και του κόστους της κοινωνικής ασφάλισης από τον εργοδότη στον εργαζόμενο. Όμως οι συλλογικές συμβάσεις και τα εργατικά δικαιώματα και ωφελήματα που απορρέουν από αυτές, παρά την εργοδοτική πίεση, συνεχίζουν να ισχύουν για την πλειοψηφία των εργαζομένων στην Κύπρο.

Τι γίνεται όμως με τη σημαντική μειοψηφία, κυρίως αποτελούμενη από την νεολαία, που δεν απολαμβάνει πια εργασιακά δικαιώματα και ωφελήματα; Αυτοί που βρίσκονται εκτός των συνδικαλιστικών οργανώσεων, που δεν παίρνουν ΑΤΑ και 13ο, που δεν έχουν πληρωμένη άδεια, που δουλεύουν υπερωρίες χωρίς να πληρώνονται επιπλέον, που υφίστανται την εργοδοτική τρομοκρατία μέσα από τη μόνιμη απειλή της απόλυσης και που κινούνται μεταξύ ανεργίας και κακοπληρωμένης και συχνά ανασφάλιστης εργασίας; Οι αδήλωτοι και οι άτυποι εργαζόμενοι στον πάτο της εργασιακής ιεραρχίας είναι συνήθως αυτοί που αγνοούνται ακόμα και από το συνδικαλιστικό κίνημα.

Η διεθνοποίηση της εργατικής δύναμης και οι πολιτικές της προεκτάσεις

Μεγάλο μέρος της εργατικής τάξης στην Κύπρο σήμερα, βόρεια και νότια της πράσινης γραμμής, αποτελείται από μη Κύπριους εργάτες με τουρκικά και ελληνικά διαβατήρια αντίστοιχα. Αν προσθέσουμε σε αυτούς τους φοιτητές από την Ασία και την Αφρική που εργάζονται για να επιβιώσουν, καθώς επίσης και τους ανατολικο- ευρωπαίους εργάτες στον νότο, δεν μπορούμε να μιλούμε πλέον για κυπριακή εργατική τάξη αλλά για πολυεθνική εργατική τάξη στην Κύπρο. Το συνδικαλιστικό κίνημα με κάποιες εξαιρέσεις αδυνατεί να εντάξει τους ξένους εργάτες και να τους διασφαλίσει τα δικαιώματα τους με αποτέλεσμα τη δημιουργία εργαζομένων δυο ταχυτήτων. Επειδή δεν είναι αρκετό να επισημαίνουν η ΠΕΟ και η ΣΕΚ ότι οι ξένοι εργάτες αποτελούν φτηνή εργατική δύναμη. Το ζήτημα είναι να συμβάλουν ώστε να μην αντιμετωπίζονται οι ξένοι ως εκμεταλλεύσιμη και αναλώσιμη εργατική δύναμη μέσα από την πραγματική και όχι απλώς την τυπική ένταξη τους στο συνδικαλιστικό κίνημα.

Από τη στιγμή που η εργατική τάξη διεθνοποιείται στο κυπριακό έδαφος, τότε και η αντιπροσώπευση της στα κυπριακά συνδικάτα θα πρέπει να είναι ανάλογη. Μπορούν οι μεγάλες συνδικαλιστικές οργανώσεις να αντεπεξέλθουν σε αυτή την πρόκληση; Μάλλον όχι, απ'ότι έχουν δείξει τις τελευταίες δεκαετίες. Πριν τους μετανάστες είχαμε τη μαζική είσοδο των γυναικών στην αγορά εργασίας. Και όμως αυτή η αλλαγή στη σύνθεση του εργατικού δυναμικού δεν αποτυπώθηκε στο συνδικαλιστικό επίπεδο, όπου μέχρι σήμερα η συντριπτική πλειοψηφία των συνδιακαλιστών είναι άντρες. Όταν το συνδικαλιστικό κίνημα απότυχε διαχρονικά να αναμετρηθεί με την έμφυλη διάκριση και να ανατρέψει τη θεσμική πατριαρχία, γιατί να αναμένουμε ότι θα αντιμετωπίσει ουσιαστικά την εθνοκεντρική προκατάληψη και τον θεσμικό ρατσισμό;

Η παρουσία δεκάδων χιλιάδων μεταναστών στην Κύπρο μαζί με άλλους τόσους νεαρούς Κύπριους που βρίσκονται εκτός του επίσημου συνδικαλιστικού κινήματος, όπως για παράδειγμα αυτοί που εργοδοτούνται στο λιανικό εμπόριο και στις υπηρεσίες, προβάλλει την αναγκαιότητα να αναστοχαστούμε για το ρόλο και την κατάσταση του συνδικαλιστικού κινήματος. Επειδή αν το υφιστάμενο συνδικαλιστικό κίνημα δεν μπορεί να λειτουργήσει πολυπολιτισμικά, τότε θα πρέπει να προσανατολιστούμε προς τη δημιουργία ενός εναλλακτικού συνδικαλιστικού κινήματος που θα εκπροσωπεί τόσο την ντόπια εργατική τάξη όσων και τους μετανάστες βόρεια και νότια της πράσινης γραμμής.

Αυτό είναι βέβαια ένας μακρυπρόθεσμος στρατηγικός στόχος που σήμερα φαντάζει ανεδαφικός και ανέφικτος. Όμως αν η απελευθέρωση της εργασίας παραμένει ως τελικός σκοπός, τότε ο οργανωμένος συνδικαλιστικός αγώνας είναι μονόδρομος. Και ιστορικά υπάρχουν αντι-εξουσιαστικά μοντέλα οργάνωσης της εργατικής δύναμης, όπως τους Γουόμπλις που ξεπέρασαν το εμπόδιο της γλώσσας, τους διαχωρισμούς των επαγγελμάτων, τη γεωγραφική απόσταση και πρόβαλαν το “ένα μεγάλο συνδικάτο” ως το μέσο για την ανατροπή του καπιταλισμού. Οι Industrial Workers of the World (IWW) κατάφεραν σε πολύ πιο αντίξοες συνθήκες, ένα αιώνα πριν να δημιουργήσουν ένα άλλο ριζοσπαστικό πόλο απέναντι στην Αμερικανική Ομοσπονδία Συντεχνιών (AFL) εσωτερικά της εργατικής τάξης στις ΗΠΑ και να οργανώσουν εκατοντάδες χιλιάδες ανιδείκευτους και ειδικευμένους εργάτες στον αγώνα για την κατάργηση της μισθωτής εργασίας. Το μοντέλο αυτό έχει προβληθεί τα τελευταία χρόνια και από το ευρωπαϊκό κίνημα ενάντια στην επισφάλεια. Και αυτό επειδή το μοντέλο αυτό λαμβάνει υπόψην την πολυπολιτισμική πραγματικότητα, ενώ ταυτόχρονα προτάσσει την ταξική πάλη και τον εργατικό διεθνισμό ως το μέσο για την ολοκληρωτική χειραφέτηση της ανθρωπότητας.

Η ταξική πάλη στο προσκήνιο

“Η εργατική και η εργοδοτική τάξη δεν έχουν τίποτα κοινό. Δεν μπορεί να υπάρξει ειρήνη εν όσο η πείνα και η ανάγκη επηρεάζει εκατομμύρια εργαζομένων και οι λίγοι που αποτελούν την εργοδοτική τάξη, έχουν όλα τα καλά της ζωής. Ανάμεσα σε αυτές τις δυο τάξεις ο αγώνας θα συνεχιστεί μέχρι σ' ότου οι εργάτες του κόσμου οργανωθούν ως τάξη, πάρουν τον έλεγχο των μέσων παραγωγής, καταργήσουν την μισθωτή εργασία για να ζήσουν σε αρμονία με την Γη....Αντί για το συντηρητικό σύνθημα “Ένα δίκαιο μεροκάματο για την ημερήσια εργασία” εμείς προβάλλουμε το επαναστατικό σύνθημα “Κατάργηση της μισθωτής εργασίας”. Είναι η ιστορική αποστολή της εργατικής τάξης να καταργήσει τον καπιταλισμό.”

Βιομηχανικοί εργάτες του κόσμου (IWW), Ιδρυτικό συνέδριο, Σικάγο, 1905

Πολλές φορές θεωρούμε ότι η ταξική πάλη είναι ένα ιστορικό δεδομένο, κάτι που συνέβηκε στο παρελθόν ή που συμβαίνει αλλού ή που δεν αφορά την πλειοψηφία του κόσμου. Η λογική της κοινωνικής συνοχής, η ρητορική της κοινωνικής ειρήνης, η πολιτική της εργατικής ενσωμάτωσης στο κράτος είναι κυρίαρχες. Όμως αν κοιτάξουμε πέραν από την επιφάνεια της αστικής δημοκρατίας θα διαπιστώσουμε ότι η κυριαρχία της αστικής τάξης βασίζεται στην αποσιώπηση της ταξικής πάλης και τον εξορισμό της από τον δημόσιο λόγο και το πολιτικό προσκήνιο. Και όμως η ταξική πάλη είναι κεντρική διάσταση στην καθημερινότητα μας. Συμβαίνει σήμερα, εδώ και τώρα, στα γραφεία, στα εργοστάσια, στα καταστήματα, στα ξενοδοχεία, στις οικοδομές. Το σαμποτάζ, η ανυπακοή, η κωλυσιεργία είναι συχνό φαινόμενο εργατικής αντίστασης και βασικό χαρακτηριστικό της εργασιακής διαδικασίας, τόσο στην Κύπρο όσο και παντού. Και αποτελεί μύθο ότι η ταξική συνείδηση δεν υπάρχει ή ότι δεν είναι ανταγωνιστική προς το κεφάλαιο. Οι εργαζόμενοι αντιλαμβάνονται τα ταξικά τους συμφέροντα, γνωρίζουν ότι υφίστανται εκμετάλλευσης και επιθυμούν την ανατροπή του καπιταλισμού. Ο βασικός λόγος της διατήρησης και της αναπαραγωγής της καπιταλιστικής πραγματικότητας δεν είναι η πίστη στο υφιστάμενο κοινωνικο-οικονομικό σύστημα που τυγχάνει γενικής απαξίωσης ειδικότερα τώρα με την παγκόσμια κρίση. Είναι η αδυναμία άρθρωσης εναλλαχτικής πολιτικής, η αδυναμία ενοποίησης και συστηματοποίησης της πολιτικά ακωδικοποίητης αλλά ιστορικά παρούσας ταξικής πάλης.

Άρα ίσως να είναι καιρός να αρχίσουμε να αρθρώνουμε αυτή την εναλλαχτική πολιτική, να δημοσιοποιούμε τις στιγμές ταξικής πάλης που βιώνουμε ή βλέπουμε, να συζητούμε τις εμπειρίες και τις σκέψεις μας, να διατηρούμε άμεσες κοινωνικές σχέσεις με τους συναδέλφους μας, έτσι ώστε να προωθούμε τη λογική της οργανωμένης πάλης, να δημιουργούμε τα δίχτυα της αντίστασης και να φτιάχνουμε τις δομές της ταξικής χειραφέτησης, άμεσα και δυναμικά. Στεκόμαστε ανταγωνιστικά απέναντι στο κεφάλαιο, είμαστε στρατευμένοι στον αγώνα για τον ελευθεριακό κομμουνισμό. Και ο αγώνας αυτός περνά μέσα από την ενοποίηση της ταξικής πάλης με καινούργιες οργανωτικές μορφές που μπορούν να θέσουν επιτακτικά και εκ νέου την κατάργηση της μισθωτής εργασίας ως κεντρικό πολιτικό ζήτημα.

Γ.Ι.
Λευκωσία, Απρίλης 2009

Που το Πάσχα στην Πρωτομαγιά: για τα έθιμα τζιαι την κουβέντα

Επέρασεν τζιαι το Πάσχα, η μιαλλύττερη γιορτή των χριστιανών. Εν λαλώ κάθε γιορτή έσιει την πλάκα της. Σταματούν οι δουλειές, γίνουνται τραπεζώματα, βρέθουνται συγγενείς τζιαι φίλοι. Βέβαια βρίσκουν την αφορμή οι παπάες να μας κάμνουν κηρύγματα τζιαι να παίζουν πρώτο πλάνο στην τηλεόραση τζιαι στα ράδια. Εν πειράζει. Ανεχτήκαμεν τους τζιαι φέτος. Ευτυχώς επέρασεν ο τζιαιρός που με τραβολοούσαν στην εκκλησιά. Τωρά ούτε που μου λαλούν τίποτε. Εμάθαν με. Όι πως η οικογένεια μου εν ιδιαίτερα θρήσκα αλλά έτσι που συνήθεια πάσιν στον καλό λόον. Η θκεια μου είπεν μου “χριστός ανέστη” αλλά άμαν της απάντησα “έτσι λαλούν;” αντέδρασεν δυναμικά “ούτε γιω είδα τον γιε μου αλλά άτε τωρά”. Όμως φέτος είσιεν μιαν ιδιαιτερότητα το σκηνικό. Αθθυμήθηκα την μάγισσα την Τταγρικού που μου ελάλεν ο παππούς μου που ήμουν μωρό τζιαι εκούρτισα την μάνα μου να με πάρει στο δάσος του Πενταδακτύλου που ήταν τα λημέρκα της. Τούτη εφόρεν έναν σεντόνι που πάνω της τζιαι εγύριζεν μέσα στα νεκροταφεία τζιαι αντιλόσσιαζε τον κόσμο τον τζιαιρό που ήταν ο παππούς μου νέος. Επήαμεν που λαλείς στον Πενταδάκτυλο, που τον Λάρνακα της Λαπήθου αριστερά. Ωραίο τοπίο, μαγευτικό, πυκνό δάσος, πεύκα τζιαι τζιπαρίσσια, στενό δρομούι, καθαρός αέρας.

Εκαταλήξαμεν στον Βαβυλά να φάμε ψάριν. “Χριστός ανέστη” λαλεί μας ο τουρκοκύπριος ταβερνιάρης. Εγλιτώσαμεν που ποτζεί ήβραμεν τα ποδά λαλώ που μέσα μου. Άτε. Ύστερα αθθυμηθήκαν οι γονιοί μου μιαν συγγένισσα της μάνας μου (ανιψιάν του παππού μου) που επαντρεύτηκεν Τουρκοκύπριο πριν τες φασαρίες τζιαι εμείνισκεν Τζερύνεια. Να πάμεν να την δούμε. Παέννουμεν στην κυρίαν Αγγελική που παρόλο που έζιεν δεκαετίες μέσα στον Τούρτζικο τομέα, τα Τούρτζικα της ήταν σπαστά ακόμα. Ήταν στιγματισμένη, εξήγησεν μου η μάνα μου επειδή επήρεν Τούρκο. Αλλά ήταν πιστή χριστιανή. Επρόσεχεν τζιαι εσυντήραν την εκκλησιά του Άη Γιώρκη μέσα στα στενοσόκακα της Τζερύνειας δίπλα που το σπίτι της. Επήρεν μας τζιαι στην εκκλησιά. Ήταν σε άριστη κατάσταση. Φρεσκοπογιατισμένη, με τες εικόνες της, τους σκάμνους της, έτοιμη για λειτουργία. Επιέρωσεν η Τιτίνα Λοϊζίδου για την συντήρηση της λαλούσιν. Αλλά ο τσουρόπαπας επίσκοπος της Τζερύνειας εν δέχεται να την λειτουργήσει αν δεν λυθεί το Κυπριακό. Έτσι η κυρία Αγγελική μεινίσκει αλειτούργητη. “Εν τζιαι πιστεύκω” λαλώ της άμα με θωρεί να μεν προσκυνώ. Ήταν να με δέρει. Τούτη πενήντα χρόνια μέσα στους Τούρκους τζιαι εν αλλαξοπίστησεν, τζιαι εγιώ να της φκω άπιστος; Ευτυχώς εν επέμεινεν.

Επιστροφή στην Λευκωσία τζιαι άραγμα σε σπίτι φίλων. Αρκέψασιν να μιλούν για τα εργασιακά τους. Πολλά βολικό για μένα που ερευνώ το συγκεκριμένο αντικείμενο. “Σιίζουμαι στην δουλειά τζιαι εδώκαν μου τριάντα λίρες αύξηση. Εννά τους τα φατσιήσω τζιαι να φύω, τζιαι εννά με γυρεύκουσιν” λαλεί μου ο κολλητός μου. “Εγιώ εν δουλεύκω σαββατοκυρίακα. Αφού εν πιερώνουν όβερ-τάιμ, είμαι τίποτε παλαβός; Αλλά έσιει που έρκουνται. Άμα μου πουν εμένα εννά απαιτήσω να πιερωθώ” λαλεί ο άλλος παρέας. “Εγιώ εσυμφώνησα να δουλεύκω τέσσερις ώρες τζιαι πάνω στο συμβόλαιο έγραψεν πέντε. Στους τρεις μήνες ήρτεν να μου πει ότι πρέπει να δουλεύκω παραπάνω. Τεσσερισήμιση για συμβιβασμό. Άλλαξε το συμβόλαιο λαλώ του τζιαι εγώ θα φεύκω στες τεσσερισίμηση τάγκα, τελιώσω εν τελιώσω απαντώ του, τζιαι έκαμεν πίσω για να μεν χαλάσει η συνεργασία μας”. Τζιαι οι τρεις τούτοι οι παρέες μου δουλεύκουν στον ιδιωτικό τομέα. Ούτε ΑΤΑ, ούτε συντεχνίες, ούτε συλλογικές συμβάσεις. Όμως ξέρουν καλά τι τους γίνεται.
Έχουν ταξική συνείδηση, ξέρουν την δύναμη τους ως παραγωγοί. Ότι εν που την εργασία τους που εξαρτούνται οι εργοδότριες εταιρείες. Ότι εν που την παραγόμενη αξία τους που πιερώνουνται οι διευθυντές, ότι εν που την υπεραξία τους που συσσωρεύκεται το κέρδος. Τζιαι τζιαμέ που ελαλούσαν για την καθιέρωση της εξάωρης εργασίας είπα να τους πω για την πρωτομαγιά, τζιαι να έρτουσιν να διαδηλώσουμεν. Πρωτομαγιές τζιαι παναύρκα εν τους συγκινούσιν όμως. “Πρακτικά πράματα, εννά αλλάξει τίποτε;” ερωτήσαν με. “Για τα πρακτικά πρέπει να κάμετε συντεχνία” λαλώ τους. Τούτα που λαλείτε δαμέ να τα πείτε τους μαστόρους συλλογικά τζιαι επίσημα. Έτσι η κουβέντα επήεν αλλού. “Τζιαι οι συντεχνιακοί πάλε εν παράγουν αφού, μόνον πιερώνουνται”. Τζιαι σημαντικόττερα “έννεν εύκολο να πειστούν οι συναδέλφοι μας για έτσι κουβένταν”. Άρεσεν μου η συζήτηση έστω τζιαι αν δεν εκατάληξεν πούποτε. Γιατί εσιουρεύτηκα ότι τζείνον που υποψιάζουμουν ήταν σωστόν. Το πρόβλημα της εργατικής τάξης έννεν η έλλειψη ταξικής συνείδησης. Που τζείνην έσιει μπόλικην. Εν η έλλειψη πολιτικής πρότασης τζιαι οργανωτικής πρακτικής που εν το θέμα. Οι εργαζόμενοι ξέρουν τι τους γίνεται. Τζείνον που εν ηξέρουν εν πως να το αντιμετωπίσουν.

Την επόμενην μέρα επήα σε πολιτικές συνελεύσεις. Ήρταν κάτι Κυπραίοι φοιτητές που την Ελλάδα οργανωμένοι σε διάφορες ομάδες της ελληνικής άκρας αριστεράς που όμως εδιατηρούσαν τζιαι ένα κυπριακό σχήμα, την ΑΝνεξάρτητη Αριστερή ΤΡΟΠΗ (Ανατροπή). Ψαγμένοι πολιτικά, ζυμωμένοι μέσα στο ελληνικό φοιτητικό γίγνεσθαι εδώσαν άλλον αέρα στην συζήτηση που έγινεν με αφορμή την επιθυμία τους να γνωρίσουν τον κυπριακό εναλλακτικό χώρο. Ήταν τζιαι η ευκαιρία της νεοσύστατης λευκωσιάτικης Αυτόνομης Δράσης Αντιεξουσιαστών (ΑΔΑ) να δηλώσει παρουσία τζιαι να προτείνει την διοργάνωση ανεξάρτητης πρωτομαγιάτικης πορείας. Ήταν καλή η συζήτηση, εν εκατάληξεν πούποτε βέβαια, αλλά τουλάχιστον εκφράστηκεν ο πλουραλισμός του χώρου τζιαι ο προβληματισμός μερίδας της εναλλακτικής νεολαίας. Ελείπαν τζιαι οι παραδοσιακοί ορθόδοξοι αναρχικοί τζιαι τούτον εβοήθησεν στο να τζυλήσει πιο εύκολα η κουβέντα. Ο ιδιοκτήτης του καφενείου βέβαια εξεκαθάρισεν μας ότι εν θέλει πολιτικές συνελεύσεις τζιαμέ τζιαι ότι τούτη ήταν η πρώτη τζιαι η τελευταία μας. Εν πειράζει, όπου να 'ναι αννοίει το τζιαινούρκο στέκι -πρότζεκτ εναλλακτική βιβλιοθήκη, οπόταν εννά έχουμεν την ευκαιρία να συνεχίσουμεν τον διάλογο τζιαμέ.

Η πρωτομαγιάτικη πορεία μας εν είσιεν τζιαι μεγάλη επιτυχία. Τριάντα – σαράντα άτομα ούλλα τζι ούλλα με τους Λεμεσιανούς τζιόλας, έναν τίποτε μπροστά στο πλήθος της ΠΕΟ. Αλλά ετολμήσαμεν την, περικυκλωμένοι που ένστολους τζιαι μυστικούς αστυνομικούς, επορευτήκαμεν στην Λήδρας, εφωνάξαμεν συνθήματα, εμοιράσαμεν φυλλάδια. Ήταν μια αξιοπρεπής παρουσία, όμως προς το τέλος οι μπάτσοι εν μας αφήναν να μπούμεν στην πλατεία Ελευθερίας. Μάταια ελαλούσαμεν ότι έχουμεν δικαίωμα να πάμεν τζιαμέ όπου είσιεν στήσει συναυλία η ΠΕΟ. Ένας μπάτσος είπεν μας ότι εν δικαιούμαστεν να κάμνουμεν πολιτικές συζητήσεις σε δημόσιο χώρο, για να δεχτεί την λεκτική επίθεση που ούλλους μας. “Εν σας θέλουν τζιαμέ” είπεν μας ένας άλλος. Πριν προλάβουμεν να διαμαρτυρηθούμεν, έρκουνται κάτι δυνάμενοι της ΠΕΟ τζιαι λαλούν τους μπάτσους ότι αν δεν μας κουμαντάρει η αστυνομία εννά μας αναλάβει η ΠΕΟ. Έκαμεν μου μεγάλην εντύπωση το άγριον ύφος τζιαι οι διαθέσεις τους. Πάντα οι ΑΚΕΛικοί έχουν έναν αυταρχισμό, αλλά φέτος ήταν σιειρόττεροι. Νομίζω ότι αν μας άφηνεν η αστυνομία να περάσουμεν, εμπορούσεν να φάμε τζιαι ξύλο. Εφταίαν βέβαια τζιαι οι μιτσιοί που επροκαλούσαν τους ΑΚΕΛικούς με κάποια συνθήματα αλλά αμφιβάλλω αν τούτον έπαιξεν τζιαι πολλύν ρόλο. Ήταν μανικωμένοι που την αρκήν να μεν μας αφήσουν να συνυπάρξουμεν στον ίδιον χώρο.

Το δείλις επήα στη βόρεια πλευρά. Φέτος είσιεν θκυο πορείες. Μιαν φιλο-κυβερνητική το πρωί που το Τζιε Τε Ππε τζιαι μιαν αντι-κυνερνητική το δείλις που την πλατφόρμα της ειρήνης. Είσιεν τζιαι καμιάν 80αρκαν ελληνοκύπριους φέτος. Παραπάνω που άλλες χρονιές. Συνθήματα, σημαίες, τραούθκια, πολλή ζωντάνια, σε αντίθεση με την ΠΕΟ τζιαι τα μονότονα ταμπούρλα της. Έκαμεν μου πολλήν εντύπωση το κόμμα Νέα Κύπρος με τες φανελλούες τους στα ελληνικα-τούρτζικα τζιαι τον δυναμισμό τους. Όπως επερνούσαμεν δίπλα που το προεδρικό τους τζιαι εθωρούσαν μας οι στρατιώτες ετσιριλλούσαν “να φύει ο στρατός που την Κύπρο, να φύει ο στρατός που την Λευκωσία”. Αφήνω το ως δαμέ. Οι ομιλίες που ακολουθήσασιν ήταν έτσι τζιαι αλλιώς τυπικές τζιαι κυρίως ακαταλαβίστηκες που μέρος του πλήθους σε κάθε περίπτωση. Τούρτζικα εν εκαταλαβαίναμεν εμείς, ελληνικά τζιαι εγγλέζικα οι παραπάνω που τζείνους. Όμως η δυνατή φωνή μιας δεκαοχτάχρονης έμεινεν μέσα στα αυτιά μου. “Ασκερί σιγηνίς Κίπρις. Ασκερί σιγηνίς Λευκόσια.”