Το μέλλον «όμηρος» των ε/κ παραστρατιωτικών της δεκαετίας του 1960. Απάντηση σε κείμενο του Στέφανου Κωνσταντινίδη στο Φιλελεύθερο 12/8/2018

Είναι ομολογουμένως ιδιαίτερα ενδιαφέρον να βλέπει κανείς τους διανοούμενους του ε/κ εθνικισμού και της παγίωσης της διένεξης να προσπαθούν να ψελλίσουν τα χιλιοειπωμένα «ναι μεν αλλά», μπροστά στη σειρά των πρόσφατων αποκαλύψεων λεπτομερειών των ατιμώρητων εγκλημάτων που διενέργησαν ε/κ παραστρατιωτικοί, συνδεδεμένοι με τον κρατικό μηχανισμό και την πολιτική ηγεσία την περίοδο 1963-1974. Η νευρικότητα και το άγχος είναι διάχυτη στα κείμενά τους, καθώς η δημόσια αναφορά στα εγκλήματα απειλεί να θρυμματίσει το αφήγημα με το οποίο κρατούν ακόμα την κοινωνία εγκλωβισμένη. Δεν είναι ότι απειλείται ακριβώς το στάτους κβο του οποίου είναι υπερασπιστές, η Κυπριακή Δημοκρατία δηλαδή ως ένα 2^ο ελληνικό κράτος έστω και μισό, ή τουλάχιστον αυτό δεν απειλείται από αυτές τις αποκαλύψεις. Όσον αφορά το «κυπριακό», οι ε/κ της γραμμής «διχοτόμηση πάση θυσία», έχοντας κερδίσει το παιχνίδι μέσα στους επιχειρηματικούς κύκλους και μέσα στο ΔΗΣΥ, εκτός απροόπτου έσπρωξαν ήδη την προοπτική της επανένωσης αρκετά μακριά. Ξέρουν βέβαια ότι το βολικό για την ε/κ εξουσία στάτους κβο στο Κυπριακό δεν μπορεί να διατηρηθεί και ότι θα χάσουν προνόμια το επόμενο διάστημα ακόμα και στις συνθήκες της «μη λύσης». Αυτό όμως δεν εξαρτάται από την «ανάγνωση της ιστορίας», που είναι εσωτερικό θέμα των Κυπρίων αλλά από τις διεθνείς πολιτικές δυναμικές. Τα εγκλήματα που έγιναν στα πλαίσια της κυπριακής διένεξης είναι πολύ γνωστά στο εξωτερικό, καταγραμμένα σε εκθέσεις του ΟΗΕ και πλέον κάποια από αυτά καταχωρημένα ως υποθέσεις στην αστυνομία της Κυπριακής Δημοκρατίας, αλλά και στο ΕΔΑΔ λόγω της κωλυσιεργίας των αρχών να τα διερευνήσουν. Από αυτό εξάλλου προκύπτει και το υλικό για τη σειρά άρθρων που δημοσιεύει η εφημερίδα Πολίτης. Αυτό που φοβίζει τους ε/κ διχοτομιστές είναι η εξουδετέρωση του εθνοκεντρικού αφηγήματος, αυτής της «μυθιστορίας» όπως αναφέρεται στη βιβλιογραφία των κοινωνικών επιστημών, που όμως σερβίρεται ως η «αλήθεια» από την πολιτεία στην κοινωνία εν είδει διαφώτισης και φρονηματισμού στα ΜΜΕ και το εκπαιδευτικό σύστημα της ε/κ κοινότητας.

Ας δούμε όμως ένα παράδειγμα αντίδρασης από τον Στέφανο Κωνσταντινίδη (λινκ στο κείμενο σε σχόλιο πιο κάτω). Το κείμενο έχει τον βαρύγδουπο τίτλο «η Ιστορία [με κεφαλαίο «Ι»] στη κλίνη του Προκρούστη», όμως το επιχείρημα είναι σχετικά απλό και τετριμμένο και μπορεί να συνοψιστεί ως εξής: ό,τι έγινε από πλευράς ε/κ ήταν νόμιμο και δικαιολογημένο απέναντι σε μια τουρκανταρσία, αν έγινε και κανένα έγκλημα ήταν σίγουρα μεμονωμένη περίπτωση, όσοι αναφέρονται σε αυτά ενοχοποιούν την ε/κ κοινότητα, εξισώνουν τις ευθύνες, βοηθούν την Τουρκία και απειλούν την Κυπριακή Δημοκρατία. Αυτό που είναι εντυπωσιακό όμως δεν είναι η πληκτικά προβλέψιμη επανάληψη της κυρίαρχης ε/κ αφήγησης με όλες τις επιλεκτικές αναφορές, τα νοητικά άλματα, τις αποσιωπήσεις, τις ισοπεδώσεις, τις γενικεύσεις και την συνολικά στρεβλή εικόνα που δεν μπορεί να σταθεί πλέον ούτε καν απέναντι σε ένα υποψιασμένο ε/κ ακροατήριο, πόσον μάλλον πέραν των ορίων της κοινοτικής περιχαράκωσης, σε διεθνές ή ακαδημαϊκό πλαίσιο. Είναι η διαχείριση των αντιφάσεων και τα κραυγαλέα λογικά σφάλματα που εντυπωσιάζουν. Π.χ. ενώ το κείμενο ξεκινά στην 1^η γραμμή με τον όρο «υποτιθέμενα εγκλήματα», ήδη στην 2^η γραμμή αναγκάζεται να τα παραδεχτεί εμμέσως με τον όρο «τα όποια εγκλήματα ανεύθυνων στοιχειών». Βέβαια σπεύδει να πει την εξυπνάδα ότι αυτός ρώτησε γιατί δεν προσάχθηκε κανείς στη δικαιοσύνη ούτε καν επί Χριστόφια και δεν πήρε απάντηση, και να διερωτηθεί δήθεν για τα συμφέροντα που κρύβονται πίσω από αυτό. Στην 2^η παράγραφο αναφέρεται σε «εθελοντικά ένοπλα σώματα πολιτών» που έδρασαν όμως «στο πλαίσιο της κρατικής νομιμότητας». Στην 3^η παράγραφο η «τουρκανταρσία» ονομάζεται εντυπωσιακά «συγκρούσεις του 1963-64» και γίνεται παραδοχή για αθώα θύματα και από τις δυο πλευρές, όμως μετά συμπληρώνει ότι έτσι γίνεται στους απελευθερωτικούς αγώνες, τις επαναστάσεις και τις εμφύλιες συρράξεις. Θα ήταν πολύ ενδιαφέρον αν ο ποιητής μιλούσε πιο καθαρά. Ήταν το 1963-64 ένας απελευθερωτικός αγώνας των ε/κ; Αυτών που έλεγχαν ήδη το κράτος; Ήταν επανάσταση; Επανάσταση των τ/κ στασιαστών να υποθέσουμε;  Ή ήταν εμφύλια σύρραξη; Της φυλής των Κυπρίων δηλαδή; Θου Κύριε φυλακή τω στόματι μου, τι ψέλλισα ο Νεοκύπριος… J . Στην 4^η παράγραφο ο συγγραφέας βρίσκει τη λύση – «ήταν κάποια μεμονωμένα επεισόδια» τα οποία «η τουρκική πλευρά εκμεταλλεύτηκε και μίλησε για εγκλήματα». Μάλιστα. Έτσι εξηγείται. Διότι πώς θα μπορούσαν οι δυνάμεις της «κρατικής νομιμότητας» να κάνουν εγκλήματα; Επεισόδια έκαναν αυτές, εγκλήματα τα αποκαλεί η Τουρκία.  Να υποθέσουμε ότι οι σφαίρες στο κρανίο που βρίσκουν οι ανασκαφές της Διερευνητικής Επιτροπής Αγνοουμένων (ΔΕΑ) ήταν αποτελέσματα μιας επεισοδιακής πορείας… των σφαιρών. Καλού κακού πάντως για να ξορκιστεί πλήρως το κακό ο κ. Κωνσταντινίδης κάνει για πολλοστή φορά αναφορά σε μια αμφιλεγόμενη υπόθεση σφαγής μιας οικογένειας τ/κ που όμως είναι σίγουρος ότι ο θύτης ήταν Τούρκος αξιωματικός – το είπε και ο Σ. Λεβέντ, για να πέσει το πέπλο της αμφιβολίας πάνω σε όλους τους θανάτους τ/κ αμάχων. Στην κατακλείδα όμως επανέρχεται στην αρχική διατύπωση, «μεμονωμένα εγκλήματα ανεύθυνων ε/κ στοιχείων». Είναι βλέπετε πολλοί οι ομαδικοί τάφοι, εκατοντάδων ανθρώπων τα κόκαλα που βγήκαν από το χώμα την τελευταία δεκαετία – δεν χωρούν όλα σε μια μπανιέρα.

Σε δυο σημεία θα συμφωνήσω με τον κ. Κωνσταντινίδη – βέβαια δεν ξέρω αν εκείνος θα συμφωνήσει μαζί με την συμφωνία μου. Στο να προσαχθούν άμεσα στην Δικαιοσύνη όλοι όσοι φέρονται να εμπλέκονται σε δολοφονίες άμαχων τ/κ, είτε ήταν αστυνομικοί, είτε πολίτες, είτε στρατιώτες. Και για να γίνει αυτό θα συνεχίσω να στηρίζω την ανακίνηση του θέματος των εγκλημάτων πολέμου στη δημόσια σφαίρα. Και συμφωνώ και στο απόφθεγμα του Όργουελ που επιλέγει για προμετωπίδα. «Εκείνος που ελέγχει το παρελθόν, ελέγχει το μέλλον. Εκείνος που ελέγχει το παρόν, ελέγχει το παρελθόν». Το παρόν είναι τα κόκαλα που ξεθάβει η ΔΕΑ – και όσο η επιτροπή είναι δικοινοτική, τόσο και η ανταλλαγή πληροφοριών για τα εγκλήματα. Ένα σου, ένα μου, βγαίνουν τα κόκαλα από το χώμα. Αυτόν το δικοινοτισμό δεν μπορεί κανένας να τον καταργήσει, όσες διχοτομήσεις και αν επιβάλετε.

Καταγραφές Μάρτης 2018-2 (μέχρι και 2 απρίλη)

21/3/2018

Δεν γίνεται ούτε ξέπλυμα ούτε φοροδιαφυγή, ούτε φοροαποφυγή από τα κεφάλαια που πετούν πάνω από τη Κύπρο είπαν οι αρμόδιοι σήμερα πάλι επειδή εφαρμόζουμε με ευλάβεια όλες τις σχετικές νομοθεσίες και οδηγίες. Απλά μας στοχοποιεί άδικα ο ξένος τύπος επειδή παίζουν παιχνίδι οι μεγάλες δυνάμεις σε βάρος της μικρής μας χώρας, είπαν όλοι μαζί σε πνεύμα εθνικής ομοφωνίας.

Κρα, απάντησε ο κόρακας όταν τον ρώτησαν ποιος είναι.

J

………

25/3/2018

Τα προβλήματα του «Κολοκοτρώνειν» στη νεοσύστατη δικοινοτική Κυπριακή Δημοκρατία.

Διότι το «Κολοκοτρώνειν» φίλες και φίλοι θέτει υπαρξιακά ερωτήματα περί της φυσικής τάξης πραγμάτων και της σχέσης ιστορίας, μύθου, ταυτότητας και πολιτικής. J

Δεν ήρκει ότι οι Τούρκοι παρουσίαζον την ιδικήν των ιστορία υπό την μορφή και τας διαστάσεις που αυτοί ήθελον, αλλά ήθελον να επεμβαίνουν και εις την Ελληνικήν ιστορίαν. Περί τα τέλη του 1961, το Κυπριακόν ραδιόφωνον εις τας εκπομπάς τους προς τους Ελληνοκυπρίους (διότι υπήρχε και ειδικόν Τουρκικόν πρόγραμμα) μετέδιδεν εις συνεχείας εν έργον περί Κολοκοτρώνη. Και ο Κολοκοτρώνης, ως ήτο φυσικόν, επολέμα και έσφαζε Τούρκους. Οι Τούρκοι αρθρογράφοι εξηγέρθησαν και πάλιν και ηπείλουν θεούς και δαίμονας. «Ποιος είναι αυτός ο Κολοκοτρώνης; Δεν υπήρξε ποτέ Κολοτρώνης, αλλά πρόκειται περί μυθικού προσώπου»!

Σπύρος Παπαγεωργίου, Από την Ζυρίχην εις τον Αττίλα, Τόμος Α, σελ. 173

………..

Η αναφορά του Υπουργού Παιδείας ότι το Υπουργείο του μοιράζεται αξίες και αρχές με το ΕΛΑΜ, μπορεί να είναι εμετική, είναι όμως και ειλικρινής. Όπως και αυτό που μου ανάφερε μόνιμος αξιωματικός της ΕΦ τις προάλλες ότι ανησυχεί ότι οι αντι-πολεμικές απόψεις που έχω εγώ μπορεί να «μολύνουν» την νεολαία. Και αυτό, ταυτόχρονα εμετικό αλλά και αλήθεια. Από την πρώτη στιγμή που εμφανίστηκε το ΕΛΑΜ ήταν ξεκάθαρο για εμένα ότι είχε κάθε προοπτική να εδραιωθεί ακριβώς επειδή πατούσε και πατά όχι στον Χίτλερ αλλά στο Μεταξά, όχι στον νεοναζισμό αλλά στον χουντισμό, πατώντας δηλαδή γερά στο έδαφος της ακροδεξιάς του «ελληνοχριστιανισμού», που διέπει το ε/κ βαθύ κράτος. Το ΕΛΑΜ ως κόμμα απλά μετουσιώνει την ιδεολογία του ε/κ σχολείου και του ε/κ στρατεύματος σε πολιτική. Τίποτε λιγότερο και τίποτε περισσότερο. Αυτό είναι πολύ πιο τρομακτικό από τις νεοναζιστικές καταβολές και περιστασιακές αναφορές στελεχών του.

...........................

30-3-2018

Ποιος ήταν ο Ντερβίς Αλί Καβάζογλου; Τι ήταν και τι είναι; Είναι προφανώς σύμβολο της ελληνο-τουρκικής φιλίας επειδή δολοφονήθηκε [μαζί με τον Κώστα Μισιαούλη] από τον σωβινισμό του κυπριακού τουρκισμού. Είναι επίσης ήρωας του ΑΚΕΛ τον οποίο το ΑΚΕΛ, πιο κυπριωτικό μετά το 1974, τιμά με ειλικρίνεια έστω και αν όχι με τον πιο αρμόζοντα κατά την άποψη μου τρόπο. Όμως ποιος ήταν και τι είναι πραγματικά ο Καβάζογλου; Είναι ο Αλέκος όπως τον φώναζαν οι συντρόφοι του στα δύσκολα χρόνια της εθνικιστικής υστερίας όταν έπρεπε να κρύβεται; Είναι το καλόν το «Τουρτζίν μας» όπως τον φαντασιώνεται και τον προωθεί η ε/κ εθνικιστική διανόηση; Ο καλός Τούρκος που αποδέχτηκε δήθεν την ελληνική ηγεμονία στην Κύπρο και άρα ακίνδυνος για αυτήν και επικίνδυνος μόνο για την τουρκική ηγεμονία; Ο καλός Τούρκος και μάλιστα βολικά νεκρός χωρίς ελληνική ευθύνη;

Δεν έχω πλήρη εικόνα για το ποιος ήταν στα αλήθεια ο Καβάζογλου. Αυτό που ξέρω όμως σίγουρα είναι ότι ο Καβάζογλου ήταν ένας αξιοπρεπής και θαρραλέος Κύπριος αγωνιστής πολύ μπροστά από την εποχή του και από το κόμμα του. Ήταν από τους λίγους που στάθηκαν κόντρα στο ρεύμα των εθνικισμών, από τους λίγους που πίστεψαν στην ελεύθερη και ανεξάρτητη Κύπρο σκέτα νέτα. Από τους λίγους που αντιτάχτηκαν έγκαιρα στο δίπολο Ένωσις-Ταξίμ που τελικά κατάστρεψε τη χώρα μας. Συνεπής δικοινοτιστής επέμεινε μέχρι τέλους παρά το ότι έχασε τον πολιτικό ζωτικό του χώρο με την μαζική αποχώρηση των τ/κ από την ΠΕΟ το 1958. Συνεπής στο δίκαιο αγώνα για την ειρήνη και την συνύπαρξη, επέμεινε ακόμα και μετά το δεύτερο πιο ισχυρό κύμα της Ένωσις που ακολούθησε τις συγκρούσεις του 1963 και που συμπαρέσυρε ξανά και το κόμμα του και για το οποίο αργότερα το ΑΚΕΛ άσκησε αυτοκριτική. Τιμή και δόξα στον  Καβάζογλου όχι απλά επειδή τον σκότωσαν οι φασίστες του Ταξίμ, αλλά επειδή ήταν ένας διορατικός αγωνιστής κόντρα στο ρεύμα, ένας Κύπριος πολιτικός σε μια εποχή που οι πολιτικοί στην Κύπρο επιτρεπόταν να είναι μόνο είτε Έλληνες είτε Τούρκοι.

………

2/4/2018

Που το 1968 που εκατάλαβεν η ε/κ ηγεσία ότι εν εμπορούσεν να επιβληθεί με τη βία πάνω στους τ/κ τζιαι αρκέψαν έτσι οι δια-κοινοτικές συνομιλίες για συμβιβαστική λύση στο κυπριακό επεράσαμεν που διάφορες φάσεις με αλλαγές παραμέτρων, ιεράρχησης ζητημάτων τζιαι διακυβευμάτων. Αλλά ταυτόχρονα υπάρχει τζιαι κάτι που εν άλλαξεν καθόλου καθώς δομεί υπαρξιακά την ιστορία των συνομιλιών για το κυπριακό. Διαχρονικά για τες ηγεσίες ε/κ τζιαι τ/κ [με την εξαίρεση ίσως του 2008-2009 τζιαι του 2015-2016 για την τ/κ πλευρά όταν οι Ταλάτ τζιαι Ακιντζί εφανήκαν κάπως πιο έτοιμοι για υπερβάσεις] οι συνομιλίες δεν γίνουνται για τη λύση του κυπριακού αλλά για την διαχείριση της μη λύσης του κυπριακού τζιαι βασικά για την αποφυγή σιηρόττερων εξελίξεων. Όταν καταρρέουν οι διακοινοτικές συνομιλίες πάντα υπάρχει κίνδυνος επιστροφής στη παραλογισμό που επικρατούσεν πριν να ξεκινήσουν, την διακοινοτική ένταση δηλαδή.

Έσιει τζιαι μια δόση πικρής ειρωνείας το ότι το κίνημα ειρήνης-επανένωσης που θέλει λύση διακοινοτικού συμβιβασμού είναι εγκλωβισμένο στο να στηρίζει τες συνομιλίες που γίνουνται βασικά για τη διαχείριση του στάτους κβο, διότι η μόνη άλλη διαθέσιμη επιλογή στην απουσία των διακοινοτικών συνομιλιών εν η εθνικιστική έξαρση, η διακοινοτική ένταση τζιαι τα νέα διχοτομικά τελεσμένα. Τζιαι κάπως έτσι προχωρούμε στο σήριαλ μας με νέο επεισόδιο τούτη τη περίοδο που έσιει τίτλο «Το κοινωνικό δείπνο ή/και κοινωνικά δείπνα».    

Περί γελοιότητας και τραγωδίας

Αν δεν ήταν τραγικό, θα ήταν από τα πιο πετυχημένα ανέκδοτα, το ότι διάφοροι εθνικιστές και εθνικόφρονες με αριστερές ευαισθησίες και κυρίως με αναζήτηση αριστερού άλλοθι πουλούν τον απορριπτισμό τους ως αντι-ιμπεριαλισμό και τον ελληνισμό ή τουρκισμό τους αντίστοιχα, ανάλογα με τη πλευρά που βρίσκονται, ως αντίσταση. Βγαίνουν δηλαδή τα εργαλεία του ιμπεριαλισμού, αυτοί που προκάλεσαν και υλοποίησαν την διαίρεση του κυπριακού λαού στην βάση εθνοτικών κριτηρίων, αυτοί που με νύχια και δόντια παρεμπόδισαν και καθυστέρησαν την ανάπτυξη της κυπριακής συνείδησης, αυτοί που στηρίζουν έμμεσα ή/και άμεσα την διχοτόμηση της Κύπρου προς όφελος των μητέρων πατρίδων τους, να κατηγορήσουν το κυπριακό κίνημα για την επανένωση της χώρας ως ιμπεριαλιστικό ή φιλο-ιμπεριαλιστικό. Εντάξει όσον η εθνοτική αντιπαράθεση παραμένει το ηγεμονικό πλαίσιο, η γελοιότητα τους επισκιάζεται από την τραγωδία. Αλλά τουλάχιστον να μην περιμένουν από την κυπριακή αριστερά να παίρνει στα σοβαρά τέτοια προϊόντα.

Η επέτειος της μέρας όλων των ηλιθίων

Κάθε εθνο-κράτος ορίζει μια επέτειο, με αφορμή ένα ιστορικό γεγονός που νοείται ως ιδρυτικό, βασικά για να τελετουργεί και να επιβάλλει την ηγεμονία του στον πληθυσμό που καλείται να γίνει εθνικό συλλογικό υποκείμενο και να αναπαραστήσει την Εθνική Ιστορία. Στην δική μας περίπτωση, πέραν από την τραγικότητα της ιστορίας, στο εγχείρημα αυτό υπάρχει και μια ανυπέρβλητα κωμική διάσταση. Αυτή η επέτειος των ελληνοκυπρίων λοιπόν, είναι η 1^η του Απρίλη, «η μέρα του ηλιθίου» ή «η μέρα όλων των ηλιθίων» όπου από τον Μεσαίωνα καταγράφεται το έθιμο της φάρσας, όπου λέμε ψέματα. Υπόψη ότι η ηλιθιότητα αναφέρεται τόσο στην πράξη (της φάρσας) όσο και σε αυτούς που την πιστεύουν. Πόσο ταιριαστή πράγματι είναι αυτή η μέρα για τον εορτασμό του ένοπλου κινήματος του Γρίβα. Πάντως η Ελληνοκυπριακή ηγεσία συνολικά πρέπει να πάρει το μέγιστο βραβείο ηλιθιότητας. Ενώ οι μισοί Τουρκοκύπριοι σχεδόν εν εμιλούσαν καν Τούρτζικα, μέσα σε 20 χρόνια ΕΟΚΑν τους τούρκικο κράτος μέσα στη Κύπρο τζιαι τωρά μάχουνται να τους εόκουν τζιαι την αναγνώριση του J   

Πάτος: η ολοκλήρωση μιας αριστερο-εθνικής πορείας

σελίδα Αγκάρα στο facebook 13/1/2017

"Εν συνεχεία με το προηγούμενο σχόλιο, ο Εντογάν συνεχίζει να εκστομίζει απειλές για παραμονή Τουρκικών στρατευμάτων στην Κύπρο για πάντα. Στο μεταξύ αντί να ακούμε τι σημαίνουν αυτές οι απειλές από στελέχη της Αριστεράς, το μόνο που ακούμε είναι στην καλύτερη περίπτωση να σιωπήσουμε και να κάνουμε υπομονή, στην χειρότερη να χλευάζουν τα ερωτήματα. Το ότι υπάρχουν κάποιοι που είναι ήδη συμβιβασμένοι με την κατάσταση είναι κάτι που έχουν όλοι ξεπεράσει. Η εστίαση σε κατηγορίες προς Ελλάδα μεριά αφήνουν πίσω το τι κάνει η Τουρκία όπως επίσης και το πιο σημαντικό, τα συμφέροντα και τις επιδιώξεις της εδώ αστικής τάξης.

Πράγματι οι ευθύνες είναι βαριές και ιστορικές, αν νομίζουν κάποιοι πως με το να συναγελάζονται στις Αμερικανικές πρεσβείες ή και να κάνουν πλάτες στα συμφέροντα θα καταφέρουν να κρατήσουν ενότητα στο κόμμα τους και θα κρατήσουν (ή κτίσουν) πολιτικές καριέρες, μάλλον δεν βλέπουν πέρα απ' την μύτη τους. Τα περί ειρήνης και δημοκρατίας ούτε επικοινωνιακά δεν μπορούν να σταθούν εκτός του κύκλου των Ιεχωβάδων. Το κυνήγι μαγισσών, εντός και εκτός, είναι πολύ απλά κοντόφθαλμη μικροπολιτική που ενδέχεται να γυρίσει μπούμεραγκ."

13/1/2017

Σήμερα είναι η μέρα που η ιστοσελίδα Αγκάρρα έκανε το τελευταίο βήμα της εθνοκεντρικής πορείας στην οποία βαδίζει εδώ και πολλούς μήνες. Όχι επειδή συμμετέχει πλέον ενεργά και στρατευμένα στο παιχνίδι της ελληνο-τουρκικής όξυνσης που επιχειρείται από τις κυβερνήσεις των «δυο μητέρων πατρίδων» μέσα από δηλώσεις και ερμηνείες δηλώσεων που δυναμιτίζουν το κλίμα και υπονομεύουν την προοπτική ειρήνευσης. Αλλά επειδή εμμέσως πλην σαφώς κατηγόρησε την κυπριακή αριστερά ότι εξυπηρετεί τουρκικά και άλλα ξένα/αμερικάνικα συμφέροντα. Αυτό ξεπερνά πλέον τα όρια της άλλης αριστερής θέσης. Αυτό είναι ο πάτος του Φτωχόπουλου, του Καραμπελιά και του Ενδομήδεια Κύπρου. Και δεν υπάρχει καμιά δικαιολογία αχαπαροσύνης. Ο καθένας όπου ετάχθει και με τις ευθύνες του πολιτικού του λόγου.

Εμείς πάντως γονατιστοί στον εθνικισμό και την διχοτόμηση δεν θα ζήσουμε

Εμείς πάντως γονατιστοί στον εθνικισμό και την διχοτόμηση δεν θα ζήσουμε. Στους φασίστες που προσπαθούν να τρομοκρατήσουν όσους αγωνίζονται για την επανένωση της Κύπρου και στις δυο κοινότητες, μια μπορεί να είναι μόνο η απάντηση: Δεν φοβόμαστε. NO PASSARAN 

Δεν ξεχνώ ότι...

Σημειώσεις 50 – 23/7/2014

Οι συζητήσεις για δήθεν ένταξη του πολιτειακού μοντέλου της ομοσπονδίας σε ύλη μαθήματος στη μέση εκπαίδευση δεν μπορούν παρά να προκαλούν ένα πικρό χαμόγελο. Όταν πεθαίνει μια προοπτική, καθιερώνουν την αναφορά της – κάποιοι βέβαια ελπίζουν ότι θα ξαναζωντανέψει. Η αλήθεια είναι ότι όταν πεθάνει κάτι δεν ξαναζωντανεύει – μπορεί το πολλύ να περάσει στην μνήμη, να εμπνεύσει και να μπολιάσει το καινούργιο, ποτέ όμως να επιστρέψει ως προοπτική. Η οριστική επικράτηση του εθνοτικού εθνικισμού ως πλαίσιο του αντι-αποικιακού αγώνα ήδη από την δεκαετία του 1940 και του 1950 σκότωσε την προοπτική της κοινής πατρίδας. Το αίμα του 1964 και του 1974 σκότωσε την προοπτική του δικοινοτικού ανεξάρτητου κράτους και το Όχι στο δημοψήφισμα του 2004 σκότωσε την προοπτική της ομοσπονδιακής επανένωσης. Αυτή είναι η αλήθεια και οι ευθύνες διαφορετικές και διαβαθμισμένες αλλά βαρύτατες για όλους τους πολιτικούς χώρους. Τα υπόλοιπα είναι παραμύθια για κατανάλωση των αφελών, των βολεμένων της διχοτόμησης και των ηλιθίων.     

Δεν ξεχνώ

Τζεμαλιέ, Οδός Ερμού, Λευκωσία, δολοφονία 21/12/1963

Αυτοσχέδιο ε/κ άρμα, 1964 Πάφος

Ο εχθρός ουδέν κατόρθωσεν να επιτύχει...

Φύλο και εθνότητα στην εργασία

(μετάφραση αποσπάσματος από το υπό έκδοση στα αγγλικά βιβλίο , “Labour relations in Cyprus: employment, trade unionism and class composition”, σελ. 124-126)

5.2.1. Η εμφυλοποίηση και η εθνοτικοποίηση των επαγγελμάτων

...Η εμφυλοποίηση συγκεκριμένων επαγγελμάτων στις πλείστες βιομηχανίες είναι ένα φαινόμενο που συχνά περνιέται ως αυτονόητo. Οι πληροφορητές μου εκπλήσσονταν, πιθανότατα νομίζοντας ότι κάτι πήγαινε λάθος μαζί μου, όταν ρωτούσα γιατί δεν υπάρχουν άντρες καθαριστές ή γραμματείς και γιατί δεν υπάρχουν γυναίκες κτίστες ή τεχνικοί. Αυτές οι ερωτήσεις έμοιαζαν κάπως παράξενες ή ακόμα παιδιάστικες. Οι εργοδότες, οι διευθυντές και οι συνδικαλιστές απαντούσαν υποδεικνύοντας ότι δεν υπάρχουν αιτήσεις από γυναίκες για τέτοιες αντρικές δουλειές και ανάποδα και όταν ρωτήθηκαν γιατί πιστεύουν γίνεται αυτό, κατέφευγαν σε διάφορα κοινωνικά στερεότυπα για τις ικανότητες και ποιότητες των φύλων. “Οι άντρες δεν καθαρίζουν καλά¹”. “Οι πελάτες δεν θέλουν να έχουν άντρες να τους καθαρίζουν τα δωμάτια.²” “Οι γυναίκες δεν μπορούν να αντέξουν να δουλέψουν στις οικοδομές³”. Οι εξηγήσεις που δίνονταν για το διαχωρισμό των φύλων στην εργασία δεν περιορίζονταν σε βιολογικά χαρακτηριστικά, αλλά περιλάμβαναν και κοινωνικές και σεξουαλικές εξηγήσεις. “Οι γυναίκες έχουν να φροντίσουν την οικογένειά τους και δεν έχουν ούτε το χρόνο ούτε τη φιλοδοξία για καριέρες.⁴” “Αν είσιεν γεναίτζιες στα κτίσματα οι αρσενιτζιοί εν θα εδουλεύκαν. Ήταν να θωρούν ούλλοι τες ζάμπες τους τζιαι τα βυζιά τους⁵”.

Ο διαχωρισμός των φύλων στην εργασία είναι μόνο το πρώτο βήμα στη διαδικασία της εμφυλοποίησης. Αφού καθιερωθεί ότι ένα συγκεκριμένο επάγγελμα ή θέση εργασίας ανήκει είτε στους άντρες είτε στις γυναίκες, μετά το επόμενο βήμα είναι η απόδοση αρσενικών ή θηλυκών χαρακτηριστικών στη δουλειά την ίδια. “Φέρε μια γυναίκα να καθαρίσει εδώ⁶.” Όταν υπάρχει κάποιο τεχνικό πρόβλημα τηλεφωνώ στον κύριο Χ. (υπεύθυνος τμήματος συντήρησης) να μου στείλει έναν από τους άντρες του πάνω να το φτιάξει.⁷” Ή “εν έχω κανένα πρόβλημα με τες κοπέλες μου. Εν ευσυνείδητες τζιαι δουλεύκουν καλά.⁸” Αφού είναι γυναίκες που κάνουν και πάντα έκαναν το καθάρισμα, γίνεται σύνηθες να γίνεται αναφορά στις καθαρίστριες των ξενοδοχείων ή των τραπεζών ως “οι γυναίκες⁹”. “Ήταν οι γυναίκες που ξεκίνησαν την απεργία του 1999. Αυτές ήταν το δυνατότερο χαρτί των συντεχνιών.¹⁰” Η διαίρεση σε αρσενικές και θηλυκές εργασίες είναι επίσης κάτι που εκλογικεύεται και εσωτερικεύεται από τις ίδιες τις γυναίκες. Πολλές γυναίκες για παράδειγμα, ανέφεραν βιολογικούς παράγοντες για να εξηγήσουν τη διαίρεση σε αντρικές και γυναικείες εργασίες. Ταυτόχρονα έλεγαν ότι η πλήρης ισότητα μεταξύ των φύλων δεν έχει επιτευχθεί αλλά και ότι έχει υπάρξει σημαντική πρόοδος. Μερικές θεωρούσαν τις αντρικές εργασίες ως μεγαλύτερη πρόκληση αλλά παραπονιούνταν ότι οι άντρες θεωρούν τις γυναικείες εργασίες ασήμαντες και ανιαρές¹¹.

Η εθνότητα αποτελεί επίσης παράγοντα διαχωρισμού στην κυπριακή εργασιακή διαδικασία. Υπάρχουν οι δουλειές για τους Κύπριους και οι δουλειές για τους ξένους. Δεν υπάρχουν σχεδόν καθόλου μη Ελληνοκύπριοι που εργοδοτούνται στην τραπεζική βιομηχανία¹² και εξαιρετικά λίγοι Ελληνοκύπριοι σε μερικά οικοδομικά και ξενοδοχειακά επαγγέλματα. Αυτά τα επαγγέλματα είναι συνήθως άσχημα και μη ελκυστικά για τους Ελληνοκύπριους. Είναι πολύ σκληρά, πολύ ανιαρά και πολύ κακοπληρωμένα, απαιτώντας συχνά ελάχιστες ή καθόλου δεξιότητες αλλά πολλή υπομονή και αντοχή. Εργασία στα σίδερα, καθάρισμα κουζινών, καλούπια και γενικά ανειδίκευτη χειρωνακτική εργασία αποτελεί πεδίο των μη Ελληνοκύπριων εργαζομένων¹³. Ο διαχωρισμός στη βάση της εθνότητας είναι επίσης παρών σε μικτά επαγγέλματα όπως στα εστιατόρια και στα μπαρ. Οι Ελληνοκύπριοι σε αυτά τα επαγγέλματα είναι συνήθως υπεύθυνοι, βρισκόμενοι πάνω από τους μη Κύπριους στην εργασιακή ιεραρχία και συχνά βοηθούν τους μεσαίους διευθυντές στην επίβλεψη¹⁴. Η εθνοτικοποίηση μερικών επαγγελμάτων είναι παρόμοια με τις διαδικασίες εμφυλοποίησης που αναφέρθηκαν πιο πάνω. Οι Ρουμάνοι σιδεράδες στην έρευνα πεδίου 6 αποκαλούνταν “Ρουμάνοι” και όχι σιδεράδες, ακόμα και αν η αναφορά είχε να κάνει καθαρά με την εργασία στα σίδερα.

Αυτός ο υπερ-καθορισμός από την εθνότητα εξυπηρετεί τη μεταμφίεση των πραγματικών οικονομικών και λειτουργικών διαφορών. Μεταξύ των Κύπριων εργαζομένων και των συνδικάτων η ιδέα ότι οι Κύπριοι είναι πιο ειδικευμένοι από τους μη Κύπριους είναι κυρίαρχη. Αυτό που στην ουσία είναι μια λειτουργική διαφορά που προκύπτει από τη διαφορά στην τιμή της εργασίας, οχυρώνεται πίσω από εθνοτικοποιημένες αντιλήψεις ειδίκευσης. Οι συνέπειες αυτού, που αποκόπτουν την επικοινωνία μεταξύ των τμημάτων της εργατικής τάξης με αποτέλεσμα την αδυναμία συντονισμένης ταξικής δράσης, έχουν ήδη αναφερθεί στο προηγούμενο και θα συζητηθούν περαιτέρω στο επόμενο κεφάλαιο. Το σημείο εδώ είναι ο περιορισμένος βαθμός ενοποίησης των Κύπριων και μη Κύπριων εργατών παρά τη χωρική και χρονική συνύπαρξή τους στους εργασιακούς χώρους. Είναι τελικά οι διαιρέσεις της αγοράς εργασίας που ορίζουν το πεδίο της εργασίας διαιρώντας την εργασιακή διαδικασία συνολικά.

1Έρευνα πεδίου 2, υπεύθυνη καθαριότητας

2Έρευνα πεδίου 3, υπεύθυνη καθαριότητας

3Έρευνα πεδίου 6, επιστάτης. Αυτή η εξήγηση δόθηκε και από συνδικαλιστές.

4Αυτό το επιχείρημα ειπώθηκε και από άντρες και από γυναίκες στις έρευνες πεδίου 3, 4 και 5.

5Έρευνα πεδίου 7, επιστάτης. Το επιχείρημα της απόσπασης της προσοχής για τέτοιους λόγους χρησιμοποιήθηκε επίσης και από μερικούς άντρες εργάτες.

6Έρευνα πεδίου 1, διευθυντής φαγητού και ποτού.

7Έρευνα πεδίου 3, υπεύθυνη καθαριότητας.

8Έρευνα πεδίου 2, υπεύθυνη καθαριότητας.

9Έρευνες πεδίου 1, 2, 3, 4, συνεντεύξεις με τις υπεύθυνες καθαριότητας.

10Έρευνα πεδίου 1, διευθυντής μπαρ

11Έρευνα πεδίου 6, γραμματέας και υπεύθυνη πωλήσεων

12Έρευνες πεδίου 4, 5.

13Έρευνες πεδίου 1, 2, 3, 6, 7.

14Έρευνες πεδίου 1, 2, 3.

Σημειώσεις 9 – 18/1/2012

Τα πρόσωπα της ημέρας εν αναμφίβολα η Πραξούλα Αντωνιάδου τζιαι ο Γιώργος Γεωργίου της συντεχνίας των ελεγκτών εναέριας κυκλοφορίας που εσταθήκαν στον πούντο τους στην δημόσια σφαίρα. Μάλλον φιλελεύθεροι παρά αριστεροί...αλλά δεν εκωλώσαν μπροστά στην συμπεριφορά μιας σεξιστικής τζιαι εθνικιστικής κοινοβουλευτικής συναπαρτζιάς τζιαι μπροστά στον αυταρχισμό της ΟΕΒ αντίστοιχα. Να τα καταγράφουμεν τούτα, να τα θωρούν τζιαι οι αγαπητοί ΑΚΕΛικοί αν μη τι άλλον για να έχουμεν εικόνα άμαν μιλούμεν για αντίσταση...

Η Υπουργός Εμπορίου δήλωσε στο ΡΙΚ ότι προϋπόθεση για να παραστεί σε συνεδρία της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εμπορίου, είναι η δημόσια απολογία από τον Πρόεδρο της Επιτροπής, Λευτέρη Χριστοφόρου για τη συμπεριφορά βουλευτών έναντι της, σε προηγούμενη συνεδρίαση.

Ο εκπρόσωπος των ελεγκτών εναέριας κυκλοφορίας (Μέρα Μεσημέρι, ΡΙΚ) απάντησε στην απαίτηση της ΟΕΒ για ιδιωτικοποίηση του ελέγχου εναέριας κυκλοφορίας ως αντίδραση στην απεργία ότι άλλο η ιδιωτικοποίηση και άλλο η απαγόρευση των απεργιών και ότι υπάρχουν και ιδιωτικοποιημένες υπηρεσίες στο εξωτερικό που χρεοκόπησαν. Και πιο ουσιαστικά απάντησε στην θέση της ΟΕΒ που έκανε λόγο για μερίδα εργαζομένων που κρατά όμηρο το κράτος και την κοινωνία με περίπου τα εξής:

Η ΟΕΒ είναι προφανώς μια πολύ σοβαρή οργάνωση που δουλεύει με πρόγραμμα και πολύ συστηματικά για τους σκοπούς της. Η μεθοδολογία είναι εξής: αναγνωρίζει τον στόχο όπου συγκεντρώνει τα πυρά της και αφού τον εξουδετερώσει τότε προχωρά στον επόμενο. Πρώτα επιτέθηκε στους δημόσιους υπαλλήλους. Όταν αποκόπηκαν οι μισθοί τους αμέσως προχώρησε στον ιδιωτικό τομέα. Και έχουμε τώρα έξι κλάδους εργαζομένων στους οποίους η ΟΕΒ ζητά αποκοπές μισθών. Και βλέπουμε και τις άλλες συντεχνίες που βρίσκονται σε αντιπαράθεση μαζί της.

ΥΓ. Η ΟΕΒ, σύμφωνα με τον Πολίτη, ζητά επίσης με επιστολή της σήμερα στην Υπουργό Εργασίας, 15% μείωση στον κατώτατο μισθό, να κατεβεί δηλαδή στα 726.75, άρα 677.33 ευρώ το μήνα καθαρά...

Σημειώσεις 7 – 14/1/2012

Το γεγονός ότι σχεδόν μια δεκαετία μετά την αποκαθήλωση του από το κίνημα ειρήνης και επανένωσης στην τουρκοκυπριακή κοινότητα, και σχεδόν τρεις δεκαετίες μετά την εμφάνιση του κινήματος της επαναπροσέγγισης, η Κύπρος παραμένει διχοτομημένη υποδεικνύει ότι το όραμα Ντενκτάς δεν είναι παίξε - γέλασε. Μάλιστα μπορεί να πει να κανείς σήμερα ότι σε απόλυτους αριθμούς και εξαιρώντας τους Τούρκους μόνιμους κάτοικους Κύπρου η επιδίωξη της συνέχισης του διαχωρισμού των κυπριακών κοινοτήτων, αυτό το όραμα του “τζείνοι ποτζιεί τζιαι εμείς ποδά” είναι όραμα περισσότερων Ελληνοκυπρίων παρά Τουρκοκυπρίων. Η μονόπλευρη και μονοδιάστατη αντίληψη της ιστορίας, η εθνοτική αντίληψη της πολιτικής, η μερικότητα της αντίληψης των δικαιωμάτων, για να μην πάμε καν στην εθνικιστική προκατάληψη και μισαλλοδοξία, έπαρση και εγωισμό, μυθοπλασία και ιδέες περί προγονικής ανωτερότητας, εθνικής αποκλειστικότητας στο έδαφος και λοιπές ανοησίες είναι ουσιαστικά κοινός τόπος στους εθνόπληκτους βόρεια και νότια της πράσινης γραμμής. Όπως επίσης ο στόχος της επικράτησης επί του αντιπάλου, του εθνικού Άλλου – μετατρέποντας τον σε πολιτική μειονότητα χωρίς κοινοτικά δικαιώματα για τους μεν ή στερώντας τον από ένα τμήμα της χώρας για τους δε. Δεν είναι τυχαία η επί της ουσίας ταύτιση των ε/κ και τ/κ εθνικιστών ενάντια στην διασταυρωμένη (και άρα σταθμισμένη) ψήφο, η άρνηση αποκόλλησής τους από τις φαντασιακές τους μητέρες πατρίδες και η κοινή απόρριψη από μέρους τους της ομοσπονδιακής επανένωσης της χώρας.

Οι σπόροι που φύτεψε ο Ντενκτάς και οι Γρίβας-Γιωρκάτζης εβλαστήσαν τζιαι εδρατζιάσαν.

Ίντα τζιαρούς εφτάσαμεν...

καλάν τους αμετανόητους εθνικιστές της ένωσης εσυνηθίσαμεν τους με την λαφαζανιά τους ότι τάχα άμαν οι τουρκοκύπριοι έχουν αυτοδιοίκηση, τζιαι εγγυημένη πολιτική συμμετοχή στη Κυπριακή Δημοκρατία εν προδοσία, ότι η διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία εν ρατσισμός ιμίsh...τζιαι κάμνουμεν τους τζιαι χάζι όταν που την μιαν τάχα εν διαχωρίζουν ελληνοκύπριους και τουρκοκύπριους αλλά ταυτόχρονα λαλούν ότι εν τζιαι ωραίοι έλληνες σε ένα ελληνικό νήσι...

καλάν τες δυτικές στρατιωτικές επεμβάσεις στην περιοχή για να ελέγχουν την ροή του πετρελαίου τζιαι τα φούμαρα περί δημοκρατικής μετάβασης ξέρουμεν τα καλά...

καλάν η προσπάθεια μπλοκκαρίσματος κάθε πιθανής ακόμα τζιαι της πιο ελάχιστης αύξησης της συνεισφοράς του κεφαλαίου στα δημόσια ταμεία με την δικαιολογία ότι “μα έτσι εν θα γίνουνται επενδύσεις, εννά βουρήσει να φύει το κεφάλαιο, αμάν άμαν τι θα απογίνουμεν εμείς μετά κλπ κλπ” πάλε εν παλιά ιστορία...που την πιπιλούν οι αστοί τζιαι τα φερέφωνα τους στα μεγάφωνα των ΜΜΕ όποτε ακουστεί η φράση “φορολογία του πλούτου”...τζιαι φυσικά στην ίδια λογική εναντιώνονται σε κάθε αύξηση του κατώτατου μισθού, “μα έτσι γίνεται ανωμαλία στην αγορά, εν τηρείται, φέρνει ανεργία, εν μπορούν να το αντέξουν οι επιχειρήσεις τζιαι μετά εννά κλείσουν, αμάν αμάν τι θα απογίνουμεν εμείς μετά κλπ κλπ...

αλλά σήμερα το σκηνικό έσιει μιαν ιδιαίτερη υποκρισία...έναν απίστευτο ξεπεσμό, μια πιο έντονη ξεφτίλα, τζιαι πιο μεγάλη υποτίμηση της νοημοσύνης του κόσμου...έννεν μόνον η προσπάθεια αντιστροφής της πραγματικότητας ούτε απλά η ωμή αστική προπαγάνδα που εν διανθισμένη με έναν αξιοθρήνητο λαϊκισμό που ενοχλεί τόσον, όσον το θράσος μερικών τζιαι η ελαφρότητα άλλων...

όταν οι εθνόπληχτοι μικροαστοί που παρελαύουν κάθε νύχτα στο γυαλί τζιαι σχεδόν σε ούλλες τες εφημερίδες τζιαι τα ράδια να μιλούν τζιαι για φίμωση, εε τι άλλο να πει κανένας...

μετά που τες τσιριλλιές ενός μήνα “να πεθάνει ο Χριστόφιας”, τζιαι τες απειλές άμπα τζιαι τολμήσει να πει κανένας για ευθύνες των μόνιμων αξιωματικών του στρατού που ήταν υπεύθυνοι για την φύλαξη επειδή είτε εν “ήρωες” είτε εν “φρουροί του έθνους”, τζιαι μόνον η λέξη (που κάποιοι δεν εφροντίσαν να γίνει πράξη) εκκένωση απαγορεύεται να λεχθεί, τζιαι όποιος την πει κινδυνεύκει άμαν  κόψει κοντά, όπως εφάνηκεν με μαρτυρία ακόμα τζιαι δημοσιογράφου του “αγανακτισμένου” Πολίτη,...έχουν τζιαι πρόβλημα όταν έρτει στο νου του κόσμου η ιστορικά πρόσφατη τζιαι καταστροφική για την χώρα δράση της ακροδεξιάς...

καλάν άμαν οι άλλοι οι τύποι στη Λιβυή που εμπήκαν τζιαι στην βομβαρδισμένη Τρίπολη με την σημαία της μοναρχίας μετά που 5 μήνες ΝΑΤΟικό σφυροκόπημα της χώρας τους, το οποίο επροσκαλέσαν οι ίδιοι, αποκαλούνται τζιαι επανάστατες τάχα τζιαι πλήθος φιλελελεύθερων τζιαι προοδευτικών κάμνει τζιαι χαϊχούιν καμμώντας τα μάθκια στην πλήρη επανα-αποικιοποίηση της Λιβυής, τι άλλον να πει κανένας...

αλλά το ότι οι ίδιοι οι τύποι που εναντιώνονται στην ουσιαστική φορολόγηση του κέρδους, στην ελάχιστη αύξηση των κατώτατων μισθών στον ιδιωτικό τομέα, τζιαι που προωθούν την ιδιωτικοποίηση δημοσίων αγαθών τζιαι υπηρεσιών φκαίνουν τζιαι που πάνω τωρά, να παίξουν τους προστάτες των χαμηλόμισθων, τζιαι να υπερασπιστούν τάχα τους ιδιωτικούς υπαλλήλους στην συστηματική τζιαι μακροχρόνια προσπάθεια τους να τους στρέψουν ενάντια στους δημόσιους υπαλλήλους (όπως η άλλη συνιστώσα της δεξιάς – οι εθνικιστές – ενάντια, στους μετανάστες) έννεν απλά χυδαίο αλλά τζιαι φτηνό...

Η άρνηση της πλειοψηφίας των Ελληνοκυπρίων να αποδεχτούν τους Τουρκοκύπριους

ως κυπριακή πολιτική οντότητα με την οποία θα πρέπει να συνυπάρξουν ισότιμα τζιαι να συναποφασίσουν για το μέλλον της χώρας

ακόμα τζιαι την στιγμή που οι τ/κ εξεγείρονται τζιαι απαιτούν δικαίωμα ύπαρξης

Η ιστορία τούτη εν παλιά. Τζιαι συνιστά την βαθκιάν ουσία του κυπριακού προβλήματος πάνω στην οποία εχτιστήκαν τζιαι χτίζουνται τζιαι αναπαράγουνται οι υπόλοιπες πτυχές του διχοτομικού στάτους κβο. Τζιαι αν δεν ανατραπεί τούτη τη λογική, εν μπορεί ούτε να τερματιστεί η σύγκρουση ούτε να ανατραπεί η υπαρκτή διχοτόμηση.

Βέβαια η ιστορία προχωρά τζιαι οι συνθήκες αλλάσσουν, όμως η άρνηση του σεβασμού της πολιτικής αυτονομίας τζιαι της βούλησης της τ/κ κοινότητας που πλευράς της ε/κ πολιτικής ελίτ τζιαι μιας μεγάλης μειοψηφίας αν όι πλειοψηφίας των ε/κ φαίνεται να αντέχει τζιαι στον χρόνο τζιαι να αναπαράγεται που γενιά σε γενιά. Οι θκιο άξονες πάνω στους οποίους στηρίζεται τούτη η λογική που αντιλαμβάνεται την ε/κ κοινότητα να έσιει ανώττερο δικαίωμα που την τ/κ πάνω στο νησί εν η “μακραίωνη ελληνική ιστορία” τζιαι “η νόμιμη πληθυσμιακή αναλογία” της Κύπρου. Φυσικά τζιαι οι θκιο τούτοι άξονες χρειάζουνται πολλές υποσημειώσεις, αποσιωπήσεις τζιαι επιλεχτικότητα εως αυθαιρεσία στα ιστορικά, γεωγραφικά τζιαι πολιτικά κριτηρία για να σταθούν ως δεδομένοι, αλλά ο κυρίαρχος εθνικιστικός λόγος καταφέρνει μέχρι σήμερα να τους χρησιμοποιεί ως αυταπόδειχτες αλήθκειες που νομιμοποιούν προβληματικές τζιαι εν δυνάμει καταστροφικές πολιτικές.

Πριν το 1974 υπήρχαν ουσιαστικά θκιο λογικές τζιαι θκιο ρητορικές σε σχέση με τούτην την άρνηση των ε/κ να αναγνωρίσουν τους τ/κ ως διαφορετική κυπριακή κοινότητα. Η μια αρνείτουν τους την κυπριακότητα τους – εν Τούρκοι, απομεινάρι παλιών κατακτητών, τζιαι παρείσαχτο στοιχείο σε ένα ελληνικό νησί. Άρα πρέπει να φύουν, να κρύψουν ή να εξαφανιστούν με τον άλφα η βήτα τρόπο που την πολιτική σκηνή της ελληνικής Κύπρου. Η λογική τούτη εκορυφώθηκε με το “ο εχθρός στη θάλασσα” τζιαι οι συνέπειες της ξιθάφκουνται ακόμα που τους ομαδικούς τάφους σήμερα. Η άλλη λογική αρνείτουν τους την τουρκικότητα τους, άρα την συμμετοχή τους σε ένα εθνικό φαντασιακό που το οποίο επροκύπταν πολιτικές προεκτάσεις – κοινοτική οντότητα, συλλογικά δικαιώματα συνταγματικά κατοχυρωμένα, αυτονομία τζιαι αυτοδιοίκηση. Εν λινοπάμπακοι, ελληνορθόδοξοι που αλλαξοπιστήσαν τζιαι θα τους κάμει καλόν η ενσωμάτωση τζιαι η επαναφομοίωση στο ελληνικό σώμα. Να τους δώσουμεν λλίην “πολιτιστική αυτονομία” τζιαι κανεί τους – σιγά σιγά θα το χωνέψουν ότι εν δικοί μας τζιαι θα ενταχθούν πολιτικά, που θα πάει;

Η εξέλιξη της ιστορίας γνωστή – επικράτηση της λογικής του ταξίμ στην τ/κ κοινότητα τζιαι τυφλή στροφή προς την Τουρκία ως η μοναδική σωτηρία. Το σουζούλισμα που έφερεν ο πόλεμος ήταν δυνάμενον – που ποδά εδραίωσεν τον κυπριωτισμό που είσιεν ήδη αρθρωθεί τζιαι έθαψεν οριστικά το πτώμα της ένωσης. Εκωδικοποιήθηκεν τζιαι η φόρμουλα της λύσης – διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία. Αρθρώθηκεν τζιαι η λογική της επαναπροσέγγισης. Άμαν ήρτεν η ώρα της κρίσης όμως το 2002-2003 ως αποτέλεσμα ενός πρωτοφανούς ξεσηκωμού ενάντια στο ταξίμ που τους ίδιους τους Τουρκοκύπριους εφάνηκεν τζιαι η απόσταση της θεωρίας που την πράξη τζιαι η διαφορά της ρητορικής που την πολιτική μέσα στην ε/κ κοινότητα. Κυπριωτισμός χωρίς τους Τουρκοκυπρίους στην ουσία εν μισοδότζιει πρόοδος τζιαι μεσοβέζικη στάση. Το 2004 ήταν απλά ο πικρός επίλογος.

Σήμερα πάλε λόγω ενός τ/κ ξησηκωμού υπό διαμόρφωση ξαναφαίνεται στον ορίζοντα μια προοπτική. Έστω τζιαι αν πολλοί τ/κ συντρόφοι μιλούν για την τελευταία κραυγή μιας κοινότητας υπό εξαφάνιση...

“Να φκουν οι ε/κ στους δρόμους να απαιτήσουν την λύση – επανένωση” λαλεί ο αγωνιστής Σ. Ελτζίλ, απευθυνόμενος στες πολιτικές δυνάμεις της λύσης τζιαι ειδικά στην πολιτική δύναμη που είσιεν τζιαι έσιει την ρητορική της “μιας πατρίδας – ένας λαός” των “κοινών αγώνων” κλπ.

- Στου κουφού την πόρτα όσον θέλεις βρόντα, σύντροφε...

....διότι ακόμα τζιαι να θέλουν, εν το τολμούν

ή μάλλον ακόμα τζιαι τζιείνοι που θέλουν,

τζιαι αντιλάμβανουνται την βαθκειάν ουσία των συνθημάτων, την ολότητα τζιαι την συνέπεια τους

φαίνεται να εν λλίοι πνιμένοι στην ευρύττερη αδιαφορία

να θωρούν τους άλλους να βάλλουν το πλαίσιο

τζιαι ο “ένας λαός” της θεωρίας να γίνεται “κατά της διζωνικής δικοινοτικής λύσης”

αντί “κατά της διχοτόμησης” στην πράξη

τζιαι “οι κοινοί αγώνες” της θεωρίας να γίνονται “κατά του ίδιου αντιπάλου” αντί “κοινή δράση, κοινό μέτωπο” στην πράξη

...............................

2 Μαρτίου 2011. Αναμένεται η μεγαλλύττερη κινητοποίηση στην ιστορία της τ/κ κοινότητας...

εμείς – στο ίδιο έργο θεατές...

Σενάριο χωρίς πλοκή της ιστορίας εμπλοκή
αυτά τα χρόνια που χρεώθηκες να ζήσεις
με ποια τραγούδια να σωθείς με ποιους δικούς σου να βρεθείς
και ποιαν αλήθεια τώρα πια να μαρτυρήσεις

όσο για τους υπόλοιπους,

λαλούμεν να συνεχίσουμε την προσπάθεια

παραπάνω για λόγους αξιοπρέπειας πλέον, παρά που κάποιαν κρυφήν ελπίδα...

Θα βρούμε αλλιώτικους ρυθμούς στου τραγουδιού μας τους γκρεμούς

θα περπατήσουμε κι απόψε ακροβάτες
μέσα από λόγια και λυγμούς της εποχής μας τους χρησμούς
θα ξεχωρίσουμε απ' τις οφθαλμαπάτες

Στο ίδιο έργο θεατές  εσύ κι εγώ τραγουδιστές
φανατικοί της πιο φευγάτης εξουσίας
οι ήχοι μας διαδηλωτές και τα στιχάκια εμπρηστές 
αυτό το έργο είναι παιχνίδι φαντασίας

http://platformaenomenikipros.blogspot.com/2011/02/blog-post_27.html

Ο ακροδεξιός λόγος στο διαδίκτυο – μια εξέταση των εθνικιστών στην κυπριακή μπλογκόσφαιρα την διετία 2009-2010

Ημερίδα της Αντιφασιστικής Πρωτοβουλίας, 11/12/2010 με θέμα το Νεοφασισμό

Γρηγόρης Ιωάννου

Πλαίσιο

Η εισήγηση μου αυτή θα επικεντρωθεί στο διαδίκτυο και πιο συγκεκριμένα στην κυπριακή μπλογκόσφαιρα την τελευταία διετία καθώς θεωρώ ότι αυτό το νέο πεδίο της δημόσιας σφαίρας είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον, καθότι αδιαμεσολάβητο, άμεσο και διαδραστικό, πρωτοπόρο και δυναμικό. Δεν θέλω σε καμιά περίπτωση να εξιδανεικεύσω την μπλογκόσφαιρα ως κάποια όαση ελευθερίας, ούτε να της προσδώσω μια υπόσταση αντιπροσωπευτικότητας. Η μπλογκόσφαιρα είναι κομμάτι της κοινωνίας και αντανακλά και εκφράζει κοινωνικές τάσεις και δυναμικές. Δεν τίθεται θέμα μέτρησης ή αντιπροσώπευσης συσχετισμών δυνάμεων, αλλά θέμα ένδειξης προτεραιοτήτων, θεωρίας και στρατηγικής, ρητορικής και τακτικής των διαφόρων πολιτικών ιστοσελίδων που αποτελούν φορείς έκφρασης ομάδων και συσπειρώσεων. Η μπλογκόσφαιρα είναι μεν κομμάτι της δημόσιας σφαίρας – όμως εδώ ακούγονται και φωνές που δεν βγαίνουν συχνά στα ΜΜΕ – επειδή είναι είτε υπερβολικά ριζοσπαστικές και προχωρημένες, υπερβολικά ρατσιστικές και παρωχημένες, υπερβολικά προκλητικές, γελοίες, υβριστικές, προσωπικές ή απλά και γενικά ασήμαντες στην κρίση των πολλών ή τελοσπάντων στην κρίση κάποιων. Για τους σκοπούς αυτής της ημερίδας και αυτής της εισήγησης, θα ασχοληθούμε με τους ρατσιστές και τους φασίστες που βρίσκουν στην κυπριακή μπλογκόσφαιρα, πεδίο έκφρασης και δράσης. Βέβαια ο φασισμός και ο ρατσισμός δεν μπορούν να υπάρξουν από μόνοι τους - ούτε λογικά ούτε ιστορικά. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι υπάρχουν ως ακραία έκφραση και πολιτική ολοκλήρωση μιας ευρύτερης κοσμοαντίληψης που ονομάζουμε εθνικιστική. Αυτή η εθνικιστική αντίληψη μπορεί σχηματικά να ιδωθεί ως η απόλυτη υποταγή στην ιδέα Έθνος ως υπέρτατη κοινωνική αξία που θα πρέπει να υπερέχει οποιασδήποτε άλλης και να καθορίζει αποκλειστικά την πολιτιστική και πολιτική ταυτότητα του πληθυσμού της χώρας (είτε ο πληθυσμός το θέλει είτε όχι). Η εθνικιστική αντίληψη βλέπει τον κόσμο μέσα από το πρίσμα του ανταγωνισμού των εθνών και στηρίζει την στράτευση του λαού που αποτελεί το έθνος στους αγώνες που δίνει το κράτος. Ο εθνικισμός, ως η ιδεολογία νομιμοποίησης της κρατικής εξουσίας υπήρξε κυρίαρχο ρεύμα το δεύτερο μισό του 19ου και το πρώτο μισό του 20ου αιώνα στην Ευρώπη. Και στην Κύπρο στις συνθήκες παγίωσης της εθνοτικής σύγκρουσης και της διχοτόμησης, παραμένει ισχυρός και ηγεμονικός ακόμα και σήμερα. Η αποτυχία της κυβέρνησης Χριστόφια να προβεί έστω σε μια ήπια εκπαιδευτική μεταρρύθμιση νομίζω τα λέει όλα. Ο αυταρχισμός της εθνικιστικής οπτικής είναι διάχυτος στην κοινωνία, η οποία λόγω του κυπριακού είναι μια κοινωνία και στις δυο πλευρές φοβική και στρατικοποιημένη. Η εκπαίδευση, τα ΜΜΕ, η εκκλησία, ο στρατός, μερίδα του πολιτικού συστήματος βαθιά εδραιωμένη στον κρατικό μηχανισμό, δημιουργούν όχι απλά τις συνθήκες αλλά και το υπόστρωμα πάνω στο οποίο μπορούν να αναπτυχθούν πιο επιθετικές εθνικιστικές λογικές και συσπειρώσεις οι οποίες οδηγούν τον εθνικισμό στη λογική του κατάληξη, τον φασισμό-ρατσισμό τον οποίο βλέπουμε να σηκώνει κεφάλι σήμερα.

Μεθοδολογικά η εισήγηση μου αυτή θα βασιστεί στην ανάλυση περιεχομένου της εθνικιστικής ρητορικής ενώ το εμπειρικό δείγμα αποτελείται από 10 ιστοσελίδες. “Καλά τζιαι αντέχεις τζιαι θκιαβάζεις τες”, είσιεν μου πει ένας σύντροφος πέρσι. Έτο τελικά εφάνηκεν ότι εν επήεν εντελώς χαμένος ο κόπος μου. Λοιπόν θα κάμω μιαν ομαδοποίηση η οποία μπορεί να μας βοηθήσει να αναλύσουμε συγκριτικά τες πολλαπλές αλλά συγκλίνουσες φωνές που υπάρχουν στο αυταρχικό εθνικιστικό στρατόπεδο και να εξετάσουμε τις συνέπειες τους, πραγματικές και δυνητικές στο βαθμό που πετυχαίνουν κάποια αποτελεσματικότητα. Θα ξεχωρίσω τρεις τάσεις οι οποίες είναι αναλυτικά διακριτές και αναφέρονται σε ή εκφέρονται από διαφορετικές ομάδες και συσπειρώσεις. Πρόκειται για συγκλίνουσες μεν, κάπως διαφοροποιημένες δε λογικές τόσο ως προς τις προτεραιότητες και την εστίαση, όσο και στο ύφος και την ένταση του λόγου που εκφέρουν. Υπάρχουν βέβαια και διαφορές ιδεολογικές ως προς το τι πρεσβεύουν και τι θέλουν να πρεσβεύουν αλλά και πολιτικές ως προς την γραμμή που θα πρέπει να ακολουθεί η παράταξη που επιθυμούν να συγκροτήσουν και φυσιολογικά και αναμενόμενα ποιος, με ποιους και με ποια θέση θα ηγηθεί του μετώπου τους. Η ανάλυση που κάνω εδώ είναι βασισμένη στην Βεμπεριανή έννοια των ιδεατών τύπων. Οι ομάδες-τάσεις που περιγράφω είναι δηλαδή αναλυτικές κατασκευές και δεν αντιπροσωπεύουν ακριβώς την πραγματικότητα, αλλά μπορούν να μας βοηθήσουν να κατανοήσουμε συγκριτικά κάποιες πτυχές της. Τονίζω ξανά ότι πρόκειται για σχηματικές κατηγορίες που πρέπει να προσεγγιστούν ως ανοιχτές και πορώδεις – υπάρχουν για παράδειγμα αλληλο-επιρροές και αλληλοεπικαλύψεις κάποτε σε βαθμό που οι 3 τάσεις μπορούν να ιδωθούν και ως συγκοινωνούντα δοχεία.

Τρεις τάσεις στην ακροδεξιά

Η πρώτη τάση μπορεί να χαρακτηριστεί ως “επιθετική σάτιρα” ή “λάιτ τραμπουκισμός”. Πρόκειται για μια δήθεν μη ιδεολογική στάση που είναι υποτίθεται ανοιχτή σε όλους τους πολιτικούς χώρους και χαρακτηρίζεται από μια προσπάθεια όχι πάντα επιτυχημένη, για μια “πολιτικά ορθή” στάση. Εδώ το κλασσικό παράδειγμα είναι το “Χριστόφιας Γουότς” που έχει σχετικά μεγάλη αναγνωσιμότητα αλλά και το “Ενδομήδεια Κύπρου” που είναι λιγότερο σοβαρό και με σαφώς λιγότερη αναγνωσιμότητα. Ένα τρίτο παράδειγμα στην ίδια λογική είναι το ιστολόγιο “Φουκού”. Η ρητορική της πρώτης αυτής ομάδας διαδικτυακού τραμπουκισμού χαρακτηρίζεται από κατά μέτωπον επιθέσεις σε άτομα, οργανώσεις και παρατάξεις τις οποίες αποκαλούν αντεθνικές ή/και προδοτικές, ότι πρακτορεύουν για λογαριασμό τούρκικων και αμερικανο-βρετανικών συμφερόντων κλπ. Δεν πρόκειται απλά για συνήθης συκοφάντηση και λασπολογία. Η συστηματική στοχοποίηση ατόμων και πολιτικών ομάδων με δημοσίευση φωτογραφιών, επιλεκτικών πληροφοριών, ψεμάτων και διαστρεβλώσεων και αυθαίρετων κατηγοριών δεν είναι απλά ο συνηθισμένος χαφιεδισμός αλλά συχνά κάλεσμα για δημόσια διαπόμπευση κάτι αντίστοιχο και ανάλογο με τα κουδούνια που χτυπούσαν οι συντηρητικοί μαγαζάτορες της δεκατίας του 1930 στην θέα κομμουνιστών. Οι απειλές κατά της ζωής και κατά της σωματικής ακεραιότητας από τις συντακτικές ομάδες των συγκεκριμένων ιστολογίων είναι συνήθως έμμεσες αλλά πολλές φορές εκφέρονται και άμεσες απειλές υπό την κάλυψη βέβαια άλλων ψευδωνύμων ή και από άλλους αναγνώστες και συνοδοιπόρους τους με στόχο την δημιουργία κλίματος ανησυχίας και εκφοβισμού. Ο λόγος που αρθρώνεται εδώ είναι συνήθως εμπρηστικός σκανδαλοθηρικός, μη σοβαρός (ενίοτε και γελοίος) και καθαρά προπαγανδιστικός. Γίνεται εκτεταμένη χρήση οπτικών μέσων συνήθως προσεχτικά επιλεγμένων και τροποποιημένων στατικών και κινούμενων εικόνων. Ο βασικός στόχος αυτής της στρατηγικής είναι η αρχική προσέλκυση του ενδιαφέροντος και της προσοχής του αναγνώστη ενώ η ταχτική που ακολουθείται είναι η υπερβολή και η συνεχής επανάληψη (στον δρόμο που χάραξε ο Γκαίμπελς) – η πρώτη για να προσδώσει βάρος και μέγεθος στο μήνυμα και η δεύτερη για να επιφέρει την εμπέδωση του. Παράλληλα για τους τακτικούς αναγνώστες υπάρχουν και οι εσωτερικοί κώδικες και εσωτερικά αστειάκια– που υποβάλλονται στον αναγνώστη έτσι ώστε να πλαισιωθεί η οπτική γενικά και να εστιαστεί πιο συγκεκριμένα η επίθεση αλλά και να δημιουργηθεί και η “γλώσσα” της παράταξης.

Μια πρώτη ματιά σε αυτά τα 3 μπλογκς που είναι ενδεικτικά της τάσης που περιγράφω (υπόψη εδώ ότι ενίοτε γίνεται και αναμετάδοση από εδώ σε άλλες σελίδες) ο αναγνώστης θα πει “δεν γίνεται, αυτοί οι τύποι παραείναι υπερβολικοί εώς γελοίοι για να τους πάρει κάποιος στα σοβαρά”. Αυτό ισχύει μεν, αλλά είναι βεβιασμένο και λανθασμένο συμπέρασμα. Επειδή απλούστατα η έλλειψη σοβαρότητας δεν σημαίνει ότι είναι αναποτελεσματική η προπαγάνδα που παράγουν. Δεν πρόκειται για ηλίθιους και είναι αφέλεια εκ μέρους μας να παρασυρθούμε στον πειρασμό να τους δούμε ως τέτοιους. Και αυτό επειδή λειτουργούν συστηματικά, συντονισμένα και απόλυτα στοχευμένα όσον αφορά την πολιτική των δημοσιεύσεων τους. Ας δούμε λίγο σε πιο πολλύ βάθος την αυτο-παρουσίαση τους. Το Χριστόφιας Γουότς ονομάζεται “επιτροπή για την αποκατάσταση της δημοκρατίας στην Κύπρο” σαφής δηλαδή η διεκδίκηση από μέρους τους της αντι-χουντικής αντίστασης και έμμεση αναφορά στην “επιτροπή για την αποκατάσταση της δημοκρατίας στην Ελλάδα” μέσα από την οποία συγκροτήθηκε η ΕΔΕΚ στα τέλη της δεκαετίας του 1960. Ο στόχος εδώ είναι διπλός – από την μια υποβολή της θέσης ότι σήμερα υπάρχει ΑΚΕΛική ενδοτική δικτατορία και από την άλλη άντληση πολιτικής υπεραξίας μέσα από την οικειοποίηση του ιστορικού αντιστασιακού χώρου και του Μακαριακού κέντρου με συνεχείς κολακευτικές αναφορές στους παλιούς και δήθεν μεγάλους ηγέτες, στον Σπύρο, τον Τάσσο και τον Γιατρό που τους αντιπαραβάλλουν με τους σημερινούς δήθεν πουλημένους και προσκυνημένους διαδόχους τους. Το Ενδομήδεια Κύπρου ψαρεύει ακόμα πιο αριστερά. Αυτο-προβάλλεται ως “αναρχο-αυτόνομο” και ως το κυπριακό τμήμα του παγκόσμιου ακτιβίστικου διχτύου εναλλακτικής ενημέρωσης ιντημήντια, επίσης σε μια προσπάθεια άντλησης πολιτικής υπεραξίας και επηρεασμού πολιτικά αφελούς και ανεπαρκώς ενημερωμένου κοινού. Το ιστολόγιο Φουκού από την άλλη ψαρεύει πιο λάιτ και πιο ποδοσφαιρικά. Αυτή η πρώτη ακροδεξιά τάση είναι ουσιαστικά μια μετάλλαξη του Γριβισμού που αφήνει εν μέρη στην άκρη τον Γρίβα και τον Μακάριο και προσαρμόζει τον λόγο της στα δεδομένα της σημερινής εποχής. Σε αυτή την προσπάθεια επιχειρείται να βαφτεί το μαύρο άσπρο. Ότι η ομοσπονδιακή επανένωση είναι ρατσιστική διχοτόμηση, ότι ο αντι-φασισμός είναι ερυθρός φασισμός, ότι το ΑΚΕΛ είναι το όργανο του ιμπεριαλισμού και του κεφαλαίου στην Κύπρο, ότι οι ε/κ είναι πολίτες δεύτερης κατηγορίας σε σχέση με τους τ/κ στην Κυπριακή Δημοκρατία, ότι οι πατριωτικές δυνάμεις δέχονται δήθεν την καταστολή από το προδοτικό καθεστώς Χριστόφια κλπ.

Η δεύτερη τάση μπορεί να χαρακτηριστεί ως “λογική πολιτικής πρωτοπορίας” ή “στρατευμένη εθνική ενημέρωση”. Εδώ ο ιδεολογικός προσανατολισμός είναι πιο προσδιορισμένος και η πολιτική τοποθέτηση κάπως πιο σοβαρή. Αυτοπροσδιορίζονται κάπως ως η αιχμή του δόρατος στον αγώνα του Έθνους, οι φρουροί της πατρίδας που πολεμούν τους εσωτερικούς και εξωτερικούς εχθρούς και οι αφυπνιστές του λαού που θα πρέπει να ξυπνήσει για να σώσει τον εαυτό του. Τα καθαρά διαδικτυακά παραδείγματα εδώ είναι ο Εμπροσθοφύλακας και η Αντι-παρακμή ενώ μη περιορισμένοι στο διαδίκτυο είναι η Πρώτη Γραμμή και το φοιτητικό σχήμα Μέτωπο Ηνωμένου Βασιλείου. Αυτή η τάση είναι η πιο γνώριμη σε εμάς καθώς κτίζει πάνω στην ιστορία των παραδοσιακών ενωτικών οργανώσεων, του Δράσις Κες και της παραδοσιακής Γριβικής ακροδεξιάς, απλά εσχάτως και με άρωμα Λυσσαρίδη. Αυτή η τάση παίρνει πιο σοβαρά την παραδοσιακή στους εθνικιστές αντίληψη περί ενιαίου χώρου Κύπρου-Ελλάδας και εστιάζει και πλειοδοτεί στα εθνικά ζητήματα γενικά – την μεγαλόνησο Κύπρο, την Θράκη, και την Μακεδονία που απειλούνται ειδικά και τον ελληνισμό που κινδυνεύει συνολικά, από τον Νεο-Οθωμανισμό της Τουρκίας, τον φιλο-Τουρκισμό των Δυτικών και από την εσωτερική διάβρωση που επιφέρουν οι εθνομηδενιστές που αλώνουν την παιδεία και οι μετανάστες που κατακλύζουν την κοινωνία του έθνους.

Η τρίτη τάση μπορεί να χαρακτηριστεί ως “λογική ιδεολογικής και φυλετικής καθαρότητας” και πρόκειται για μια καθαρή φασιστική και ρατσιστική κατάσταση που εκφράζεται από οργανώσεις όπως το ΕΛΑΜ, το Εθνικιστικό Δημοκρατικό Κόμμα και το Κίνημα Ελληνικής Αντίστασης. Εδώ δεν υπάρχει η λογική της συσπείρωσης του λαού ή μιας συμμαχίας των πατριωτικών δυνάμεων από όλο το πολιτικό φάσμα γενικά και αόριστα. Εδώ υπάρχει συγκεκριμένη προσπάθεια συγκρότησης ενός πολιτικού πόλου και ενός στρατοπέδου – που θα αποτελείται από τις καθαρές εθνικιστικές δυνάμεις – που βρίσκονται εκτός των πολιτικών κομμάτων και του κατεστημένου. Η Αδούλωτη Κερύνεια και το Δράσις Κες για παράδειγμα, θεωρούνται οργανώσεις υποταγμένες στο κομματικό κατεστημένο, ενώ το Λάος ή το Ευρωκό μη επαρκώς εθνικιστικά. Πρόκειται για εθνικο-σοσιαλιστική οπτική, με παραστρατιωτική λογική ενίοτε και δράση όπου δεν χωρά λογική συμμαχιών ή συνύπαρξης με τις φίλιες δυνάμεις αλλά υπαγωγή και ενσωμάτωση τους κάτω από την μια και μοναδική ηγεσία και όπου δεν χωρά λογική αντιπαράθεσης με τους αντιπάλους αλλά καταστροφή τους. Η βία εδώ δεν είναι εργαλειακή, ούτε βέβαια απλά λεκτική και συμβολική αλλά κεντρική και επουσιώδες στη μιλιταριστική και πατριαρχική τους κοσμοαντίληψη και πρακτική. Σε πολιτικό επίπεδο δεν αρκούνται στο κάλεσμα για τερματισμό των συνομιλιών όπως οι άλλοι αλλά απαιτούν και κλείσιμο των οδοφραγμάτων και περαιτέρω στρατικοποίηση και πολεμική ετοιμότητα. Δεν έχουν καμιά αναστολή να χρησιμοποιήσουν ανοιχτά ρατσιστικό λόγο με αναφορές στην ανωτερότητα της ελληνικής φυλής, εκδίωξη των ξένων από την χώρα, στους οποίους βέβαια περιλαμβάνονται και οι τ/κ οι οποίοι αποκαλούνται Κύπριοι σε εισαγωγικά ή μογγόλοι, ούτε βέβαια έχουν καμιά αναστολή στο να εξυμνήσουν ανοιχτά τον Γρίβα και την ΕΟΚΑ Β την οποία θεωρούν ούτως ή άλλως την ένδοξη συνέχεια και τη λογική μετεξέλιξη της ΕΟΚΑ, ούτε βέβαια έχουν αναστολές στο να δικαιολογήσουν τον Ιωαννίδη και το πραξικόπημα του 1974.

Οι πρώτες δυο τάσεις δεν είναι κάτι καινούργιο, ούτε κάτι αποκλειστικά διαδικτυακό. Ίσως το επιθετικό στυλάκι να είναι κάπως φρέσκο, η αυτοπεποίθηση και το θράσος να είναι νέα αποκτήματα αλλά επί της ουσίας οι δυο αυτές τάσεις αποτελούν μέρος, έκφραση και μετεξέλιξη του κοινωνικά διάχυτου εθνικισμού που ενυπάρχει και στα έντυπα και στα ραδιοτηλεοπτικά μέσα. Η τάση του σατιρικού τραμπουκισμού στα έντυπα “Ποντίκι” και Ένωση” ενώ η τάση της “εθνικής πρωτοπορίας” στον Αντέννα, την Σημερινή και το Ράδιο Πρώτο, στην Μάχη και εν μέρη ακόμα και στον Φιλελεύθερο. Η τρίτη ακροδεξιά τάση αντίθετα, που είναι και η μόνη αυστηρά ομιλούντες νεοφασιστική (αυταρχική δηλαδή όχι μόνο στην μορφή αλλά και στο περιεχόμενο) είναι βασικά διαδικτυακό φαινόμενο καθώς δεν εκφράζεται ακόμα σε έντυπα μέσα πέραν από κάποια μεμονωμένα άρθρα. Η φασιστική τάση διεκδικεί όμως βήμα στα ΜΜΕ ως μια άλλη άποψη στα πλαίσια της δημοκρατίας και το εκπληκτικό είναι ότι βρίσκει σε κάποιον βαθμό κάλυψη και στήριξη όχι μόνο από τις άλλες δυο τάσεις της ακροδεξιάς αλλά και από διάφορες ευρύτερες δυνάμεις της συντηρητικής δεξιάς, ανάμεσα στη διανόηση, τα ΜΜΕ ακόμα και σε κάποια κοινοβουλευτικά κόμματα. Μάλιστα ακόμα και όταν ενίοτε οι άλλες εθνικιστικές τάσεις προσπαθούν να την αποκλείσουν πχ από “αντι-κατοχικές εκδηλώσεις” και “εθνικά μνημόσυνα” δεν το επιχειρούν στην βάση των διαφορών τους, ούτως ή άλλως το ξέρουν πολύ καλά ότι συμφωνούν και συμβαδίζουν στην θέση περί “αποκλειστικής ελληνικότητας της Κύπρου” και περί “αντικατοχικού αγώνα ενάντια στην ομοσπονδιακή λύση”, αλλά στην αγωνία μην τους χαλάσουν την πιάτσα και τους πάρουν την ηγεσία. Η συνηθισμένη κατηγορία των άλλων ακροδεξιών προς τους φασίστες είναι ότι παίζουν το παιχνίδι του ΑΚΕΛ και ότι προβοκάρουν με ακρότητες τον προοπτικά μαζικό τους αγώνα. Δεν θέλω να επεκταθώ στις κοκορομαχίες των μαγαζιών, ούτε και υπάρχει ιδιαίτερος λόγος να μας απασχολήσουν στην συζήτηση.

Προεκτάσεις και προτάσεις

Κλείνω την εισήγηση μου συνοψίζοντας το βασικό επιχείρημα και διατυπώνοντας κάποιες σκέψεις προς την κατεύθυνση της αντιφασιστικής δράσης. Ο φασισμός ή ο νεο-φασισμός δεν μπορεί να διαχωριστεί από το ευρύτερο εθνικιστικό κίνημα που τον περιβάλλει και αποτελεί την δεξαμενή του, ούτε και να αποσυνδεθεί από ευρύτερες κοινωνικές διεργασίες και διαδικασίες που τον παράγουν και τον αναπαράγουν. Ο φασισμός δεν είναι απλά φανατική ή εγκληματική συμπεριφορά. Έχει πολιτικό περιεχόμενο, πρόταγμα και στοχοθεσία. Με αυτή την έννοια χρίζει ανάλυσης και πάνω σε αυτή την βάση πρέπει να οικοδομηθεί η πολιτική μας αντι-φασιστική δράση. Ο φασισμός τρέφεται από το κυπριακό και την διχοτόμηση και αντλεί από την διάχυτη ξενοφοβία της κοινωνίας, τον εθνοκεντρισμό της παιδείας, τον αυταρχισμό της πολιτικής ζωής, της οικονομίας, του εργασιακού χώρου. Για αυτό και η αντιφασιστική δράση πέραν από την εστίαση στο φαινόμενο, τον φασισμό και την ακροδεξιά, θα πρέπει να συνοδεύεται και από μια ευρύτερη κριτική και στις αιτίες που το παράγουν αλλά και στις δυνάμεις που άμεσα ή έμμεσα το υποθάλπουν και του προσφέρουν κάλυψη και στήριξη, είτε πολιτική, είτε οικονομική είτε ακόμα και διανοητική. Δεν μπορούμε να εστιάζουμε στις καθαρά φασιστικές ομάδες και να αφήνουμε τον ρατσιστικό λόγο και τις φασιστικές νοοτροπίες που τις συναντούμε σε ένα ευρύτερο κοινωνικό στρώμα στο απυρόβλητο. Ο φασισμός, πέραν από τις γενικόλογες βλακείες για τα καθαρά αίματα, τον στρατευμένο λαό, και το εθνικιστικοποιημένο προλεταριάτο που πουλά ως “επαναστατική” θεωρία έχει συγκεκριμένες πολιτικές θέσεις. Συγκέντρωση και απέλαση των ξένων, κλείσιμο των οδοφραγμάτων, τερματισμός των συνομιλιών και εθνική εγρήγορση για καλύτερη απόδοση στον αντι-τουρκικό αγώνα διπλωματικό σήμερα δυνητικά στρατιωτικό αύριο. Τις προάλλες το σύνθημα “μην φέρετε τούρκους στα σχολεία” στην είσοδο του Λυκείου στο Φρέναρος εμπόδισε την προγραμματισμένη επίσκεψη της Σεβγκιούλ Ουλουντάγκ για να μιλήσει για το ζήτημα των αγνοουμένων. Δεν ήταν όμως η ίδια η ηγεσία της ΠΟΕΔ που εξέφρασε ακριβώς αυτή τη θέση το 2009 ως απάντηση στην πρόταση του Υπουργού Παιδείας για κοινές συναντήσεις ε/κ και τ/κ εκπαιδευτικών και μαθητών στα πλαίσια της προσπάθειας για καλλιέργεια κουλτούρας ειρηνικής συνύπαρξης; Τις προάλλες ο Κουλίας δεν μας είπε στην τηλεόραση σχολιάζοντας το σύνθημα της ακροδεξιάς, “κάτω τα χέρια ομοσπονδιακοί, η Κύπρος είναι ελληνική”, “μα τί έχει το σύνθημα;” και “φυσικά και είναι ελληνική η Κύπρος”; Η ο Σωτήρης Σαμψών πέρσι σε σχέση με καταγγελίες για εθνικιστικά συνθήματα στον στρατό ότι το “Ελλάς, Ελλάς σκέπασε και μας” “δεν είναι εθνικιστικό σύνθημα”; Μπορώ να απαριθμήσω πολλά τέτοια περιστατικά. Δεν νομίζω ότι χρειάζεται.

Λοιπόν πίσω στο διαδίκτυο και την μπλογκόσφαιρα. Δεν είναι εύκολο να μετρηθεί ο αντίκτυπος ή η βαρύτητα του ακροδεξιού λόγου. Η σχετικά μαζική χρήση του διαδικτύου είναι μόλις 1 δεκαετίας στην Κύπρο και η μπλογκόσφαιρα λιγότερο από μια πενταετία και δεν υπάρχουν επιστημονικές έρευνες ακόμα για την γενικότερη επίδραση και την επιρροή της. Λίγος είναι ο κόσμος που ασχολείται συστηματικά με το διαδίκτυο και λίγοι παρακολουθούν την μπλογκόσφαιρα. Όμως αυτό δεν σημαίνει ότι πρόκειται για αμελητέο ή για ασήμαντο πεδίο παρέμβασης. Και αυτό για δυο λόγους. Πρώτον επειδή ο λόγος που αρθρώνεται ή / και αναδημοσιεύεται στην μπλογκόσφαιρα, αναμεταδίδεται συχνά μέσα από ηλεκτρονικά ταχυδρομεία, σελίδες κοινωνικής διχτύωσης, φυλλάδια και αφίσιες στους δρόμους, σπρέη στους τοίχους κλπ. Και δεύτερον επειδή πολλές φορές δημοσιογράφοι και αρθρογράφοι των ΜΜΕ βρίσκουν ειδήσεις και κυρίως σχολιασμό για γεγονότα της επικαιρότητας έτοιμο στα μπλογκς και τον χρησιμοποιούν στα κείμενα τους. Δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι τα ΜΜΕ και η μπλογκόσφαιρα βρίσκονται πλέον σε αμφίδρομη σχέση.

Οι τρεις διακριτές τάσεις του ακροδεξιού λόγου στη κυπριακή μπλογκόσφαιρα δεν είναι απλά τρεις εναλλακτικές ιδεολογικές θέσεις ή τρεις διαφορετικές πολιτικές τάσεις. Είναι και αυτό. Αλλά πιο ουσιαστικά επιτελούν διαφορετικές λειτουργίες μέσα σε ένα ευρύτερο κοινωνικό χώρο και ένα ευρύτερο πολιτικό στρατόπεδο. Οι τρεις λογικές λειτουργούν αν όχι όλες συντονισμένα, πάντως σίγουρα κάποιες παράλληλα και συμπληρώνοντας η μια την άλλη. Ο τραμπουκισμός και ο χαφιεδισμός είναι μέθοδοι που προϋποθέτουν όμως την ύπαρξη και ενός πολιτικού περιεχομένου, είτε φανερού είτε κρυφού. Και οι παραστρατιωτικές συμμορίες δεν είναι αυθύπαρκτες. Αναφέρονται σε μια πολιτική λογική, υπακούν σε μια πολιτική ηγεσία και φρουρούν μια πολιτική παράταξη. Που μπορεί να μην έχει εσωτερική συνοχή και ενιαία συγκρότηση, έχει όμως κοινό προσανατολισμό και στόχο, κοινό αντίπαλο και κοινό εχθρό και εν δυνάμει σε μια κατάσταση κρίσης, έξαρσης και υστερίας, συμπαράταξη. Δεν τίθεται θέμα διαλόγου με την ακροδεξιά. Μια έμμεση απάντηση σε κάποια αληθοφανή επιχειρήματα της στη δημόσια σφαίρα είναι συνήθως αναγκαία. Αλλά σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να παίξουμε το παιχνίδι των συντηρητικών που θέλουν να αντιπαραβάλουν δήθεν τα δυο άκρα – των φασιστών και των αντιφασιστών. Η ακροδεξιά είναι επικίνδυνη για την κοινωνία και αυτό πρέπει να γίνει σαφές σε όλους – και σε αυτούς που της παρέχουν πολιτική κάλυψη. Χρειάζεται να περιθωριοποιηθεί πολιτικά και να αντιμετωπιστεί αποφασιστικά από ένα διευρυμένο πολιτικά και κοινωνικά αντιφασιστικό μέτωπο από την φιλελεύθερη δεξιά μέχρι και τον ριζοσπαστικό και εναλλαχτικό χώρο. Το κράτος δεν μπορεί να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά τον φασισμό για πολλούς λόγους. Χρειάζεται αντιφασιστικό κίνημα. Ένα κίνημα μαζικό, δυναμικό και διαθετημένο να ανακόψει την ανοδική πορεία του φασισμού και να αντιμετωπίσει τις φασιστικές δυνάμεις και μέσα στην πολιτεία, και μέσα στην κοινωνία, και στο δημόσιο λόγο και στον δρόμο.

Φάλιες ελευθεριακό δίκτυο: για τη φασιστική απειλή στην Κύπρο και την αντιμετώπιση της

(Έχουμε πόλεμο, μην το γελάς μωρό μου)

 

Το φαινόμενο και το διεθνές πλαίσιο

Η παγκοσμιοποίηση του κεφαλαίου με τα συνεπακόλουθα της οδήγησαν στην υπονόμευση των παλιών ιδεολογικών αξιωμάτων του έθνους – κράτους και έβαλαν σε κρίση τις μονοδιάστατες, “καθαρές” ταυτότητες. Η κρίση αυτή της “εθνικής – πολιτικής” ταυτότητας συνεπικουρούμενη από την οικονομική, παίρνει την μορφή της όξυνσης του κοινωνικού ανταγωνισμού και ταυτόχρονα την στροφή συντηρητικών κομματιών της κοινωνίας προς εθνικιστικές, αυταρχικές απόψεις. Στην Ευρώπη η τάση αυτή αποτυπώνεται τόσο στα αποτελέσματα των τελευταίων εκλογικών αναμετρήσεων με την άνοδο ξενοφοβικών, εθνικιστικών και νεοφασιστικών κομμάτων, αλλά, πολύ χειρότερα, αποτυπώνεται εν μέρη και στις ίδιες τις επίσημες πολιτικές των μεγάλων κομματικών σχηματισμών και της ίδιας της Ε.Ε. (Ευρώπη φρούριο, στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών, γενικευμένη επιτήρηση, καταστολή, συμμετοχή σε ιμπεριαλιστικούς πολέμους κλπ).

Ο τοπικισμός και η μερικότητα της εθνικιστικής αντίληψης του κόσμου προσφέρει μια άμεση και απλουστευμένη ερμηνεία των προβλημάτων της καθημερινότητας.
Αυτή η απλούστευση προσφέρει βεβαίως και την άνεση εύκολων συμπερασμάτων («οι ξένοι παίρνουν τις δουλειές μας») και από την άλλη μπορεί και προβάλλει εύκολες και καθαρές λύσεις («να φύγουν»). H φαστ φουντ “λογική” του φασισμού γίνεται ακόμα πιο δελεαστική καθότι η υλοποίηση της έχει να κάνει με τις ζωές των “άλλων” (οι “άλλοι” πρέπει να φύγουν, να αλλάξουν, να υποταχθούν στο έθνος, να επωμισθούν την οικονομική κρίση αφού με την στάση και παρουσία τους οι άλλοι είναι αυτοί που στερούν την απόλαυση από τους “καθαρούς” και “τίμιους”).

Ο φασισμός διαχρονικά επενδύει στον φόβο της μικρομεσαίας και του μικρομεσαίου που κινδυνεύουν να προλεταριοποιηθούν, στο φόβο των προλετάριων που κινδυνεύουν να μείνουν χωρίς δουλειά¹. Στο φόβο των ιδιοκτητών ότι θα πέσουν θύμα κλοπής, στο φόβο των συντηρητικών ότι κινδυνεύουν οι παραδοσιακές αξίες. Απέναντι σε αυτούς τους φόβους, ο φασισμός προβάλλει τη συνταγή της στρατικοποίησης της κοινωνίας και την αυστηρή ιεράρχηση της στη βάση της εθνότητας, της κουλτούρας και της καταγωγής. Σε αυτά τα πλαίσια κατασκευάζει εσωτερικούς και εξωτερικούς εχθρούς και προσδίδει μεταφυσικές διαστάσεις σε έννοιες όπως το έθνος, τη φυλή, το αίμα, τον πολιτισμό, τον ανδρισμό. Ταυτόχρονα, κριτικάροντας το σύστημα μέσα από το πρίσμα της καταγωγής, απενοχοποιεί τον καπιταλισμό και φορτώνει όλα τα στραβά σε πολιτιστικούς και ηθικούς παράγοντες (διεφθαρμένοι πολιτικοί, μειονότητες, περιθωριακοί/ές, μετανάστες/ριες, κάποιοι αχόρταγοι επιχειρηματίες και, φυσικά, όλοι οι θεωρούμενοι εσωτερικοί και εξωτερικοί εχθροί του έθνους στους οποίους περιλαμβάνονται όσοι βρεθούν στον δρόμο τους). Μπορούμε εδώ αβίαστα να πούμε ότι ο φασισμός είναι ο καλύτερος φίλος του καπιταλισμού αφού στην ουσία η ανάλυση του αποκρύβει ότι το οικονομικό πρόβλημα είναι δομικό του συστήματος και όχι αποτέλεσμα κάποιων επιμέρους συμπεριφορών. Δεν είναι λοιπόν παράξενο που διάφορες συνιστώσες του κράτους συνεργάζονται κατά καιρούς με φασιστικές ομάδες ούτε το ότι ο νεοφιλελευθερισμός υιοθετεί μια ανάλογη ρητορική κινδυνολογίας για να αποσπάσει τα όποια δικαιώματα απέμειναν στην εργατική τάξη.

Η κυπριακή περίπτωση – ιστορικό βάθος και κοινωνική διάχυση
 
Στην Κύπρο ο εθνικιστικός λόγος κυριαρχεί τουλάχιστον από τα μέσα του περασμένου αιώνα. Ενώ στην τ/κ κοινότητα η εθνικιστική ηγεμονία αμφισβητήθηκε έντονα και αποφασιστικά αυτή τη δεκαετία, στην ε/κ κοινότητα δεν είχαμε κάποια ανάλογη εξέλιξη καθότι ο αντι-εθνικιστικός λόγος και πράξη υπήρξε και παραμένει μειοψηφικός² Παρά το ότι η διαίρεση της Κύπρου μετά τον πόλεμο του 1974 χρεώθηκε σε ένα κομμάτι της εθνικιστικής δεξιάς η κριτική που έγινε ήταν κυρίως για την τακτική που ακολούθησαν (ΕΟΚΑ Β΄, πραξικόπημα) και όχι για τις προθέσεις τους (περιθωριοποίηση ή και εξολόθρευση των Τ/Κ, ένωση με την Ελλάδα). Έτσι ο εθνικιστικός λόγος συνέχισε να κυριαρχεί έστω και αν η στρατιωτική ήττα του 1974 του αφαίρεσε την ικανότητα του πράττειν. Ένα μεγάλο κομμάτι του κατεστημένου υπεύθυνο για το 1974 επιβίωσε πολιτικά και κυβέρνησε τον τόπο μέχρι και σήμερα μεταφέροντας τον εθνικιστικό λόγο στις νέες γενιές μέσω της εκπαίδευσης, των μέσων μαζικής ενημέρωσης, του στρατού και της εκκλησίας. Έτσι είχαμε και συνεχίζουμε να έχουμε την αναπαραγωγή ενός κοινωνικά διάχυτου εθνικισμού ο οποίος όχι μόνο καταφέρνει να θέτει το πλαίσιο της συζήτησης στη δημόσια σφαίρα σε σχέση με το κυπριακό, τη μετανάστευση, την παιδεία³ αλλά και να αποτελεί την κοινωνική βάση και δεξαμενή για την συγκρότηση πιο ακραίων και επιθετικών συσπειρώσεων και καταστάσεων. 

Σίγουρα όμως η ανοιχτή εμφάνιση “καθαρών” νεοφασιστικών οργανώσεων τα τελευταία χρόνια αποτελεί ένα ποιοτικό άλμα για το εθνικιστικό στρατόπεδο. Τόσο σε επίπεδο ιδεολογικό όσο και σε επίπεδο πρακτικής έχουμε να κάνουμε πλέον με τις γνωστού τύπου οργανώσεις που συναντάμε στην Ευρώπη οι οποίες ακροβατούν ανάμεσα στον κοινοβουλευτισμό και την παραστρατιωτική συμμορία. Μέσα στο ίδιο πλαίσιο πρέπει να ιδωθεί και η κάθοδος του Ε.ΛΑ.Μ. στις εκλογές και η προσπάθεια του να εμφανίζεται ως μια ακόμη άποψη στα πλαίσια της αστικής δημοκρατίας. Ακολουθώντας και αυτό την τακτική άλλων παρομοίων σχημάτων της Ευρώπης προσπαθεί με τον τρόπο αυτό να απο-ενοχοποίησει τον φασιστικό χαρακτήρα του. Οι παρακρατικοί του όμως μηχανισμοί μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας εκπαιδεύονται σε στρατιωτικού τύπου οργάνωση και βρίσκονται σε συνεχή επιφυλακή. Οι επιθέσεις που περιστασιακά φτάνουν στο φως της δημοσιότητας είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Η διεκδίκηση από μέρους τους της ιστορίας της ΕΟΚΑ και της ΕΟΚΑ Β΄, και του Γριβισμού συνολικά, εντάσσεται στο πλαίσιο της προσπάθειας για νομιμοποίηση δική τους, αλλά και του πραξικοπήματος του 1974. Καθώς μάλιστα σήμερα βλέπουν την εθνοκάθαρση και την διχοτόμηση της χώρας – στην οποία ο ε/κ εθνικισμός πάντα σε συνάρτηση με τον τ/κ εθνικισμό, αλλά και τον τουρκικό στρατό, έχει συμβάλει τα μέγιστα- να δέχεται κάποια αμφισβήτηση μέσα από το επαναπροσεγγιστικό και επανενωτικό κίνημα και τις ενδο-κυπριακές συνομιλίες, περισσότερο πεισμώνουν και μάχονται να διαιωνίσουν την εθνοτική σύγκρουση και τον εδαφικό διαχωρισμό. Απειλούν μάλιστα ότι δεν θα μείνουν απαθείς απέναντι στην προοπτική της ομοσπονδιακής λύσης.

Προς ένα διευρυμένο και ενεργό αντιφασιστικό μέτωπο

Θεωρούμε ότι η αντιμετώπιση του φασισμού δεν μπορεί να έχει επίκεντρο και πλαίσιο το αστικό κράτος ούτε και μπορεί να βασιστεί αποκλειστικά σε μια λογική που λέει “να λειτουργήσουν οι θεσμοί” και “να εφαρμοστούν οι νόμοι” που απαγορεύουν π.χ. την υπόθαλψη ρατσιστικού μίσους, τις παραστρατιωτικές οργανώσεις, τη φασιστική βία κλπ. Ναι μεν η αστυνομία και το πολιτικό σύστημα πρέπει να τίθενται ενώπιον των ευθυνών τους, αλλά σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι ο αντιφασιστικός αγώνας είναι κομμάτι του αγώνα για την ανατροπή του καπιταλιστικού εκτρώματος. Οι φασίστες έδρασαν και δρουν ιστορικά υπό την ανοχή ή και ενίοτε την παρότρυνση του (βαθέως) κράτους και λειτούργησαν και λειτουργούν ως μια ακόμη συστημική επιλογή στην αναχαίτιση των ακηδεμόνευτων ταξικών και κοινωνικών αγώνων. Ο τρόμος που προσπαθούν να σπείρουν οι διάφορες φασιστικές συσπειρώσεις σε τελική ανάλυση προωθεί την λογική μιας υποταγμένης κοινωνίας σε ένα ισχυρό και αυταρχικό εθνικό κράτος. 

Οπόταν, ναι μεν η αστική δημοκρατία⁴ (με τα κόμματα και τους θεσμούς της) έχει ρόλο και λόγο να διαδραματίσει στην ευρύτερη προσπάθεια αναχαίτισης του φασισμού, αλλά ταυτόχρονα η αντιφασιστική δράση ενταγμένη αποκλειστικά στα πλαίσια της και σεβόμενη τα όρια της είναι και ανεπαρκής και περιοριστική και εν πολλοίς αναποτελεσματική. Η μόνη ουσιαστική αντιμετώπιση του φασιστικού φαινομένου και της απειλής που αυτό αποτελεί, μπορεί να δοθεί από το ίδιο το υποκείμενο που απειλείται – την κοινωνία. Η πραγματική απάντηση στον φασισμό δεν μπορεί παρά να είναι κινηματική. Χρειάζεται μαζικότητα, αποφασιστικότητα και δυναμισμός. Χρειάζεται πολύμορφη, ευφάνταστη και πολυεπίπεδη δράση στα πλαίσια μιας διευρυμένης κοινωνικής και πολιτικής συμμαχίας τόσο στον βορρά όσο και στο νότο. Για να λειτουργήσει αυτή η συμμαχία χρειάζεται βέβαια κάποια βασική συναντίληψη και ένας ουσιαστικός αλληλοσεβασμός από τις διάφορες συνιστώσες του αντιφασιστικού κινήματος. Και σε πολιτικό επίπεδο χρειάζεται η συνειδητοποίηση ότι πέραν από τα αντι-ρατσιστικά φεστιβάλ, τις έρευνες, τις εκδόσεις και τις διαλέξεις, πέραν από τις παρεμβάσεις στη δημόσια σφαίρα, η πιο ουσιαστική απάντηση στις φασιστικές προκλήσεις, που όχι απλά εκθέτει τους φασίστες στην κοινωνία αλλά αλλάζει κιόλας τους πολιτικούς συσχετισμούς, δίνεται στους δρόμους και τις πλατείες! 

Φάλιες – ελευθεριακό δίκτυο στη πόλη
Νιόβρης 2010
_________________________________________________________________________________

1Όταν εμφανίστηκε ο φασισμός την δεκαετία του 1920 στην Ευρώπη, είχε απέναντι του ένα οργανωμένο σοσιαλιστικό και κομμουνιστικό συνδικαλιστικό κίνημα που περιόριζε κάπως την πρόσβαση του στην εργατική τάξη και τον ανάγκασε να στηριχτεί αρχικά στα μικροαστικά στρώματα και εν τέλη στο μεγάλο κεφάλαιο για την επικράτηση του. Αντίθετα σήμερα σε συνθήκες αδυναμίας του συνδικαλιστικού κινήματος και της αριστεράς, ο φασισμός έχει διεισδύσει και σε μερίδα της εργατικής τάξης και των χαμηλότερων κοινωνικο-οικονομικών στρωμάτων και αυτό είναι ιδιαίτερα ανησυχητικό.

2Υπάρχει βέβαια το επιχείρημα για την “αλλαγή παραδείγματος” (paradigm shift) και την νίκη του κυπρο-κεντρισμού επί του ελληνο-κεντρισμού. Αυτό όμως, δε συνεπάγεται υποχώρηση του εθνικισμού καθότι οι τ/κ όπως φυσικά και οι μακροχρόνιοι μετανάστες παραμένουν εκτός του κυρίαρχου κοινωνικού φαντασιακού περί “κυπριακότητας”. Μάλλον πρόκειται για -έστω μερική- ενσωμάτωση της οπτικής του κυπριωτισμού (ανεξαρτησία της χώρας, αυτονομία από το Ελληνικό εθνικό κέντρο κλπ) μέσα στον ελληνοκυπριακό εθνικιστικό λόγο και πράξη.

3Σημειώνουμε εδώ την αποτυχημένη προσπάθεια της κυβέρνησης Χριστόφια και του ΑΚΕΛ (2008-2010) να προβεί σε εκπαιδευτική μεταρρύθμιση.

4Η αστική δημοκρατία αποτελεί ένα συμβιβαστικό πολιτικό και θεσμικό πλαίσιο που διαμορφώθηκε μέσα από τους προηγούμενους ταξικούς και κοινωνικούς αγώνες. Εμείς δεν το κάνουμε βέβαια παντιέρα μας, αλλά ούτε και το απαξιώνουμε καθώς διεκδικούμε τα κατοχυρωμένα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα που έχουμε ήδη κερδίσει εντός του.

Ο δολοφόνος επιστρέφει στο χώρο του εγκλήματος

αύριον εν η μέρα του "αγίου ντενκτάς" τζιαι προφανώς θα έχουμεν πολλύν κατσιάρισμαν που τους εθνόπληκτους βόρεια τζιαι νότια της πράσινης γραμμής...

οι μεν θα γιορτάζουν την διχοτόμηση με τες σημαίες της Τουρκίας τζιαι της TRNC τζιαι οι δε θα την νομιμοποιούν με τες ελληνικές σημαίες τζιαι τα αντι-ομοσπονδιακά συνθήματα...

σε μιαν κοινή προσπάθεια να επαναβεβαιώσουν την εθνικιστική αντιπαράθεση τζιαι να διαιωνίσουν την εθνοτική σύγκρουση...

οι κεντρικές λεωφόροι τζιαι τα οδοφράγματα αναμένεται να συγκεντρώσουν μέρος της μαθητιώσας νεολαίας των εθνών που θα αγωνίζεται με πάθος για ένα πουλί που θεωρεί ότι δικαιωματικά τζιαι αποκλειστικά της ανήκει...

...............................

κάποιες σκέψεις για το πουλί μας
που τον Γιάννη Παπαδάκη

δαμέ
http://platformaenomenikipros.blogspot.com/2010/10/blog-post_19.html

Όταν ο φασισμός ξανασηκώνει κεφάλι

Η Αντιφασιστική Πρωτοβουλία παρατηρεί με ιδιαίτερη ανησυχία την εθνικιστική υστερία στη δημόσια σφαίρα τις τελευταίες βδομάδες και αγωνιά για τις επιπτώσεις της στην πορεία αυτού του τόπου τόσο σε σχέση με την υφιστάμενη διαδικασία επανένωσης της χώρας στη βάση της δικοινοτικής διζωνικής ομοσπονδίας όσο και για την εμβάθυνση της δημοκρατίας γενικότερα.

Το ΕΛΑΜ, η νεοναζιστική οργάνωση που εμφανίστηκε τα τελευταία χρόνια στην Κύπρο προσπαθεί να αξιοποιήσει το διάχυτο αυταρχικό εθνικισμό και να τον κεφαλαιοποιήσει πολιτικά, συγκροτώντας για πρώτη φορά μετά το 1974 ένα ανοιχτά φασιστικό πόλο. Με σύνθημα “Κύπρος γη ελληνική” επιτίθεται φραστικά και ενίοτε και βίαια σε όποιον θεωρήσει ότι δεν  πληροί τα “εθνικά” κριτήρια. Μετανάστες, Τουρκοκύπριοι αλλά και όσους αποκαλεί “Νεοκύπριους” γίνονται στόχοι των ρατσιστικών τους επιθέσεων. Επικαλείται τον Γρίβα και την ΕΟΚΑ Β και αντιμάχεται με σθένος τόσο την προσέγγιση Ελλάδας-Τουρκίας όσο και την επαναπροσέγγιση των κοινοτήτων στην Κύπρο.

Το ΕΛΑΜ όμως δεν είναι απλά μια άλλη εθνικιστική, αντι-ομοσπονδιακή τάση από αυτές που ενυπάρχουν μέσα στα πλείστα κοινοβουλευτικά κόμματα, ούτε απλά μια άλλη εθνικιστική οργάνωση που εκφράζει μίσος απέναντι σε αυτό που αποκαλεί “προαιώνιο εχθρό του έθνους”. Πρόκειται για μια νεο-φασιστική οργάνωση στα πρότυπα των Νεοναζί της Γερμανίας και της Χρυσής Αυγής της Ελλάδας. Με παραστρατιωτικές λογικές, με βαθύτατα ρατσιστικές αντιλήψεις και με επιθετικές διαθέσεις, συνοδευόμενες από άκρατη βία. Το Δεκέμβρη του 2009 αποπειράθηκε να παρελάσει στους κεντρικούς δρόμους της Λευκωσίας ενάντια στους μετανάστες αλλά εμποδίστηκε από τη μεγάλη αντιφασιστική διαδήλωση που έστειλε το μήνυμα ότι η κοινωνία δεν προτίθεται να ανεχτεί τη δημιουργία κλίματος ξενοφοβίας, ρατσισμού και τρομοκρατίας. Σήμερα με περίσσιο θράσος θα δοκιμάσουν να παρελάσουν προς το προεδρικό ενάντια σε αυτό που αποκαλούν “στρατηγική υποχωρήσεων” στο κυπριακό.

Θεωρούμε αυτή την κίνηση μια πρόκληση για την ίδια τη κοινωνία και για την οποία θα πρέπει να υπάρξει απάντηση. Ως Αντιφασιστική Πρωτοβουλία παρακολουθούμε την αναβίωση του φασισμού στην Κύπρο και πιστεύουμε ότι η κοινωνία θα πρέπει να αντιδράσει. Σε αυτά τα πλαίσια προγραμματίζουμε μέσα στο επόμενο διάστημα  μια μεγάλη αντιφασιστική κινητοποίηση με στόχο να στείλουμε το ξεκάθαρο μήνυμα ότι δεν πρόκειται σε καμιά περίπτωση να ανεχτούμε τυχόν επιστροφή στην περίοδο της φασιστικής τρομοκρατίας που κορυφώθηκε με το πραξικόπημα και την εισβολή του 1974.   

Αντιφασιστική Πρωτοβουλία
8/10/2010