Σύντομη ιστορική αναφορά για τις «φωτιές της ειρήνης»

με αφορμή τις φωτιές στον Ορφέα τις νύχτες αυτής της βδομάδας

Η πρώτη «φωτιά της ειρήνης» άναψε στο χωριό Ελιά / Doğanci στα τέλη του Δεκέμβρη του 2002 από τους Τουρκοκυπρίους κατοίκους του για να δείξουν την επιμονή τους στην ανάγκη «να έρθει η ειρήνη και να φωτιστούν τα σκοτάδια». Στους πρώτους τρεις μήνες του 2003 αυτό το παράδειγμα ακολουθήθηκε από τους κατοίκους πολλών άλλων χωριών καθώς καταγράφηκαν 33 φωτιές και εμπλοκή 110 χωριών στην διαμαρτυρία που έγινε γνωστή ως οι «Φωτιές της Ειρήνης». Ήταν περίοδος συνομιλιών τότε για την λύση του Κυπριακού και την ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ. Ενώ η ε/κ κοινότητα ήταν απασχολημένη με τις προεδρικές εκλογές [που τελικά έφεραν τον Τ. Παπαδόπουλο στην εξουσία], στην τ/κ κοινότητα η πλατφόρμα οργανώσεων «Αυτή η χώρα είναι δική μας» αντιστεκόνταν με πάθος στον Ρ. Ντενκτάς και το διχοτομικό του όραμα, που τότε εναντιωνόταν στο ίδιο το πλαίσιο των διαπραγματεύσεων στη βάση των πρώτων εκδοχών του Σχεδίου Αννάν. Είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι η πλατφόρμα οργανώσεων «Αυτή η χώρα είναι δική μας» αποτέλεσε την πρώτη ολοκληρωμένη και μαζική οργανωτική, πολιτική και ιδεολογική έκφραση του τ/κ Κυπριωτισμού που συγκροτήθηκε ενάντια στον τουρκικό εθνικισμό που εξέφραζε τότε ο ιστορικός ηγέτης (και πρόεδρος) της τ/κ κοινότητας Ρ. Ντεκτάς. Επίσης το ότι το κίνημα «Φωτιές της Ειρήνης» τόσο στην Ελιά / Doğanci όσο και στην Λουρουτζίνα προκάλεσε για πρώτη φορά μετά το 1974 μια ανοιχτή σύγκρουση μεταξύ τ/κ και τουρκικού στρατού όταν ο στρατός δοκίμασε ανεπιτυχώς να συλλάβει τους οργανωτές και να αποκλείσει τους διαδηλωτές.

Στις αρχές του 2011, σε μια άλλη συγκυρία, λιγότερο άμεσα συνδεδεμένη με την διαδικασία λύσης του κυπριακού, στο ενδιάμεσο των μεγάλων συλλαλητηρίων της «Πλατφόρμας Συνδικάτων» για την Κοινοτική Ύπαρξη των τ/κ και την Αυτονομία τους από την Τουρκία, ομάδες τ/κ νέων άναβαν κάθε νύχτα φωτιές σε βαρέλια στο Πάρκο Κοουλού στα τείχη της Λευκωσίας, παραπέμποντας συνειρμικά και προβάλλοντας πολιτικά στην συγκυρία εκείνη, τους αγώνες του 2002-2003. Στις φωτιές «για μια Ελεύθερη Κύπρο» στις αρχές του 2011, συμμετείχαν και κάποιοι νέοι και νέες από την ε/κ κοινότητα, και αυτό λειτούργησε και ως πρόδρομος και προπομπός του κινήματος Occupy the Buffer Zone, 10 μήνες αργότερα.

Η πιο μεγάλη ώρα είναι τώρα

Είναι μεγάλο κρίμα στον δρόμο προς την επανένωση της Κύπρου να βρίσκονται ως εμπόδιο και κάποια τμήματα της ίδιας της αριστεράς. Αυτό δεν σημαίνει σε καμιά περίπτωση ότι ταυτιζόμαστε με τους φιλελεύθερους για να το λύσουμε, αλλά οι πολέμιοι της λύσης θα είναι εχθροί μας στον συγκεκριμένο δρόμο, όπου και να αυτό-τοποθετούνται στο ιδεολογικό φάσμα.


http://omospondia.net/

https://omospondia.net/the-facebook-page

Tης πατρίδας μου το ρολόι - Vatanimin saati - My country's watch

http://omospondia.net/

Ως εργαζόμενοι στην έρευνα και διδασκαλία έχουμε δικαιώματα

Η επιστημονική έρευνα υπηρετεί την κοινωνία και συμβάλλει στη βελτίωση της ποιότητας ζωής των ανθρώπων. Την τελευταία δεκαετία η ερευνητική δραστηριότητα στην Κύπρο έχει αναβαθμιστεί, όμως, ταυτόχρονα, παρατηρείται και μια τάση υποβάθμισης των όρων και συνθηκών εργασίας των νέων επιστημόνων σε μη οργανικές θέσεις. Το γεγονός αυτό αποτελεί τον βασικό λόγο για την «διαρροή εγκεφάλων» από την Κύπρο, φαινόμενο που λειτουργεί ουσιαστικά ως τροχοπέδη για την κοινωνική, πολιτισμική και οικονομική ανάπτυξη.

Η ΔΕΔΕ: ποιοι είμαστε και τι πετύχαμε  

Η ίδρυση της Συντεχνίας Διδακτορικών Επιστημόνων Διδασκαλίας και Έρευνας αποτελεί απόπειρα αναχαίτισης του φαινομένου αυτού. Η ΔΕΔΕ εκπροσωπεί το «υποβαθμισμένο» ακαδημαϊκό προσωπικό των κυπριακών πανεπιστημίων, δηλαδή κατόχους διδακτορικού τίτλου οι οποίοι επιτελούν βασική ακαδημαϊκή εργασία έρευνας ή/και διδασκαλίας στα δημόσια και ιδιωτικά πανεπιστήμια της Κύπρου αλλά δεν κατέχουν οργανικές θέσεις.

Μέσα σε μόλις ένα χρόνο λειτουργίας και συλλογικής δράσης η ΔΕΔΕ έχει ήδη πετύχει:

-          Βελτίωση των όρων των συμβολαίων των μεταδιδακτορικών ερευνητών του Πανεπιστημίου Κύπρου το 2016 σε σχέση με το 2015.
      Ανακοπή της αναδρομικής εφαρμογής του χρονικού περιορισμού εργοδότησης Ειδικών Επιστημόνων Διδασκαλίας στο Πανεπιστήμιο Κύπρου και αναστολή απολύσεων συναδέλφων.

-   Αναγνώριση από το ΙΠΕ του δικαιώματος υποβολής ερευνητικών προτάσεων ως «Συντονιστές  Έργου» καθώς και κλιμακωτή μισθοδοσία με βάση την ακαδημαϊκή εμπειρία.

Κι αυτά που πρέπει να κάνουμε μαζί

Ιδρυτικό και αδιαπραγμάτευτο αίτημα της ΔΕΔΕ παραμένει η αύξηση των θέσεων ΔΕΠ τόσο στα δημόσια όσο και στα ιδιωτικά πανεπιστήμια της Κύπρου, ώστε ο να ανταποκρίνονται στις ανάγκες της ακαδημαϊκής έρευνας και της διδασκαλίας. Βραχυπρόθεσμα και μεσοπρόθεσμα όμως θα πρέπει να συνεχίσουμε να αναδεικνύουμε και να διεκδικούμε τα δικαιώματα των νέων ερευνητών και διδασκόντων ως πλήρων μελών της ακαδημαϊκής κοινότητας, όπως άλλωστε συμβαίνει σε χώρες με αναπτυγμένα πανεπιστήμια. Τέτοια δικαιώματα είναι η συμμετοχή στα συλλογικά σώματα λήψης αποφάσεων των Πανεπιστημίων, η διασφάλιση άδειας μητρότητας, άδειας ασθενείας και ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης καθώς και ο τερματισμός των ωρομίσθιων εργασιακών συμβάσεων για την κάλυψη πάγιων αναγκών.

Βασική προϋπόθεση για την πραγμάτωση των πιο πάνω αιτημάτων είναι η μαζική συλλογική δράση.

Η ΔΕΔΕ είναι οι νέες και οι νέοι ερευνητές και διδάσκοντες!

Η ΔΕΔΕ είσαι εσύ! Στήριξε τον δικό σου αγώνα!

Για την εγγραφή σας, επισκεφθείτε τη σελίδα της ΔΕΔΕ:  http://www.dede.org.cy/  

Email : info@dede.org.cy

https://www.facebook.com/cydede/

Εδώ δεν πιάνουν οι κατάρες δεν πιάνουν οι ευχές

Εδώ δεν πιάνουν οι κατάρες δεν πιάνουν οι ευχές
Εδώ το τώρα ζητιανεύει λίγη πίκρα απ’ το χτες
Εδώ οι άγγελοι δεν κλαίνε ούτε γλύφουν πληγές
Εδώ η θλίψη δεν κερδίζει ποτέ

Εδώ οι μέρες ταξιδεύουν σαν χελώνες νεκρές
κι εγώ τρικλίζοντας τις ακολουθώ
Εδώ οι σκέψεις ζωντανεύουν ναυάγια, πυρκαγιές
Καίγομαι ολόκληρος εδώ και ξανασβήνω εδώ

Εδώ οι νύχτες δε διψάνε γι’ άλλες άγριες γιορτές, 
μονάχα σκιάχτρα τραγουδάνε με καρδιές δανεικές
Εδώ πεθαίνουν νυσταγμένοι οι τελευταίοι εραστές
Εδώ η θλίψη δεν κερδίζει ποτέ

αλλά και για την προβοσκίδα σου θαρρώ...

Έβγαλες ουρά και προβοσκίδα
κρύφτηκες πίσω από μια εφημερίδα
κάνεις πως διαβάζεις και δε μας χαιρετάς,
έβγαλες στο δέρμα σου ραβδώσεις
τρέχεις με ομάδες κι οργανώσεις
κι όλο το ρολογάκι σου κοιτάς.

Κι όμως μέσ’ στης κόλασης τις λαύρες,
μέσ’ σε δακρυγόνα και περίπολα και αύρες
λάμπεις σαν το πιο πολύτιμο ορυκτό,
ναι, σαν ασημένιο υψώνεσαι φτερό
τούτη τη στιγμή που σπάζεις τον κλοιό.

Λευκέ, γαλάζιε ποντικέ μου
που χρόνια τώρα σ’ αγαπώ
εκείνη τη φτερούγα σου άνοιξέ μου
κι άσε με λίγο να την δω.
Έλα, χωρίς πολιτικούρες
με το φτερό σου να πετάει
όχι στων μανιφέστων τις κλεισούρες
αλλά σε κείνο εκεί το μπαρ που ξενυχτάει.

Ξέρω, ήδη έχεις αντιρρήσεις,
μα ούτε εγώ σου λέω να χωρίσεις
λέω με δυο λόγια μόνο σ’ αγαπώ
λόγια ηθοποιού για τον αγώνα,
λόγια σαν βιολί σε αρραβώνα
μα ό,τι ως τώρα μάχεται λειψό.

Τώρα έχεις χρέη και πιστώσεις,
τρελαίνεσαι και για πολιτικές εκδόσεις
αύριο να δούμε ποια πόρτα θα χτυπάς
αφού κι αυτό το αύριο το αλάνι,
όργανο του κόμματος το έχεις κάνει
ποιον θα περιμένεις και ποιον θα τυραννάς.

Ποιος θα αναλάβει την ευθύνη,
τι θα πάει να πει στην δικαιοσύνη
να το δικαστήριο υψώνεται από δω
όχι μοναχά για το στιλπνό σου το φτερό
αλλά και για την προβοσκίδα σου θαρρώ.

Διονύσης Σαβόπουλος, 1979 Ρεζέρβα

Για τα παιδιά που είναι στο κόμμα

Δεν ξανακάνω φυλακή-O Καπετανάκης

Στίχοι: Πάνος Μιχαλόπουλος
Μουσική: Λεονάρδος Μπουρνέλλης
1. Πάνος Μιχαλόπουλος 
2. Απόστολος Νικολαΐδης 
3. Ελένη Βιτάλη 
4. Τα Παιδιά από την Πάτρα 

Ερμηνεία του Μιχαλόπουλου:

Δεν ξανακάνω φυλακή.
Με τον Καπετανάκη
που 'χει ντούγκλα στο μουστάκι
τα μιλήσαμε, τα συμφωνήσαμε.

Τη δόλια τη μανούλα μου
την πότισες φαρμάκι, 
αχ, εσύ Καπετανάκη.
Τα μελιτζανιά να μην τα βάλει πια.

Ξυπνώ και βλέπω σίδερα, 
στη γη στερεωμένα
τα παιδάκια τα καημένα.
Τα μιλήσαμε, τα συμφωνήσαμε.



Ερμηνεία της Βιτάλη:

Δεν ξανακάνω φυλακή.
Με τον Καπετανάκη
που 'χει ντούγκλα στο μουστάκι
τα μιλήσαμε, τα συμφωνήσαμε.

Ξυπνώ και βλέπω σίδερα, 
στη γη στερεωμένα
τα παιδάκια τα καημένα.
Τα μελιτζανιά να μην τα βάλεις πια.

Τη δόλια τη μανούλα μου
την πότισες φαρμάκι, 
πονηρέ Καπετανάκη.
Τα μελιτζανιά να μην τα βάλεις πια.

Τα χέρια μου στον μπαγλαμά
κι ο νους μου στην αγάπη, 
πονηρέ Καπετανάκη.
Πάπια του γιαλού, μην αγαπάς αλλού.