Φασισμός: Τι είναι και πως αντιμετωπίζεται

• Τι προκαλεί την άνοδο του νεοφασισμού;
• Πως παρουσιάζεται από τα ΜΜΕ και ποιες συνέπειες έχει στην πολιτική ζωή;
• Ποια η ευθύνη του εκπαιδευτικού συστήματος και του στρατού;
• Ποιοι οι κίνδυνοι από την δράση ακροδεξιών και φασιστικών οργανώσεων;

 

 

Η ΕΡΑΣ διοργανώνει πολιτική συζήτηση με θέμα:

Φασισμός: Τι είναι και πως αντιμετωπίζεται

Τετάρτη 18 Ιουλίου, ώρα 7.30 στη Δημοσιογραφική Εστία

Ομιλητές

Νίκος Κατσουρίδης (Κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος ΑΚΕΛ)

Γιώργος Τσιάκαλος (Ακαδημαϊκός)

Δάφνος Οικονόμου (ΕΡΑΣ)

Συντονίζει η Αντωνία Λύρα (ΕΡΑΣ)

 

http://erascy.blogspot.com/

Όλοι Έλληνες, όλοι ήρωες. Ζήτω το έθνος!!!

...ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου, Χρυσόστομος ο Β’ τέλεσε τρισάγιο και κατέθεσε στεφάνι στους τάφους όσων ήταν σε διατεταγμένη υπηρεσία την ημέρα του πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου του 1974 κατά της κυβέρνησης Μακαρίου.

...Στεφάνια στους τάφους των όσων ήταν σε διατεταγμένη αποστολή την 15η Ιουλίου του 1974 κατέθεσαν επίσης, ο βουλευτής Σωτήρης Σαμψών, εκ μέρους του ΔΗΣΥ, ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κόμματος, Δημήτρης Συλλούρης, συγγενείς των νεκρών και άλλες οργανώσεις.

οι ήρωες πραξικοπηματίες είχαν μόνον ελληνικές σημαίες στην τελετή τους,
ενώ οι ήρωες αντι-πραξικοπηματίες είχαν τζιαι κάτι κυπριακές μαζί...

α ρε ηρωογεννήτρια πατρίδα...

Έρχεται βροχή έρχεται μπόρα

''Όλες οι δυσάρεστες καταστάσεις που παρατηρήσαμε τα τελευταία χρόνια δεν είναι τίποτα άλλο από ένα ζέσταμα για την ακόμη μεγαλύτερη κρίση που θα πρέπει να περιμένουμε'' σύμφωνα με τους Financial Times

http://www.newsit.gr/default.php?pname=Article&art_id=151144&catid=13

ενώ η Διεθνής Οργάνωση Εργασίας αναμένει μέσα στα επόμενα 4 χρόνια στην ευρωζώνη άλλα επιπλέον 4,5 εκατομμύρια άνεργους http://paratiritirioergasias.blogspot.com/2012/07/45-4.html

Είναι εκπληκτικό το γεγονός το πόσο βαθιά ριζωμένη έχει καταστεί η ηγεμονική ιδεολογία. Πολλοί άνθρωποι μπορούν να φανταστούν το τέλος του κόσμου αλλά τους είναι αδιανόητη η ανατροπή του καπιταλισμού. Ακόμα και σήμερα, που διανύουμε τον πέμπτο χρόνο της παγκόσμιας κρίσης, της μεγαλύτερης στην ιστορία του καπιταλισμού, που δεν υπάρχει ούτε μια πρόβλεψη για ανάκαμψη ή σύντομη έξοδο, που κανένας από τους λαλίστατους αστούς οικονομολόγους και πολιτικούς δεν έχει να εισηγηθεί κάτι πέραν από βραχυπρόθεσμα διαχειριστικά μέτρα που απλά σπρώχνουν τα προβλήματα 1-2 χρόνια παρακάτω, δεν αρθρώνεται ένας αντικαπιταλιστικός λόγος με την αποφασιστικότητα και την σοβαρότητα που αρμόζει στην εποχή της απόλυτης σήψης του συστήματος.

Η βαρβαρότητα ήταν πάντοτε χαρακτηριστικό του καπιταλισμού – όμως την χρυσή του Κεϋνσιανή εποχή, σε κάποιες περιοχές του πλανήτη τουλάχιστον, είχε επιτρέψει κάποιου είδους αντιπροσωπευτική δημοκρατία, είχε δημιουργήσει μια μεσαία τάξη και είχε θεσπίσει κάποια στοιχειώδη εργατικά δικαιώματα και κοινωνική πρόνοια. Σήμερα η αντιπροσωπευτική δημοκρατία είναι η διαχείριση της επιθυμίας των διεθνών αγορών, η μεσαία τάξη ένα κλάσμα του τι ήταν πριν 30 χρόνια, τα εργατικά δικαιώματα και η κοινωνική πρόνοια είδος προς εξαφάνιση. Το χάσμα των κοινωνικών ανισοτήτων αυξάνεται, η διαδικασία της φτωχοποίησης συνεχίζει ακάθεκτη, η οικολογική κρίση εντείνεται και το πολιτικό πεδίο, μέσα από το οποίο μπορεί να επιτευχθεί αλλαγή πορείας συρρικνώνεται – από τα πάνω μέσα από την μετάθεση της εξουσίας στους δήθεν ουδέτερους τεχνοκράτες και από τα κάτω μέσα από την απαξίωση του πολιτικού συστήματος που σε συνάρτηση με την κυριαρχία του μεταμοντέρνου σχετικισμού και της ιδεολογικής ισοπέδωσης μετατρέπεται απλά σε αποπολιτικοποίηση.

Παρόλο που κάθε αρχή του νεοφιλελευθερισμού έχει χρεοκοπήσει όχι μόνο στη θεωρία αλλά πλέον και στην πράξη, συνεχίζει να συγκροτεί το βασικό πλαίσιο μέσα στο οποίο διεξάγεται η πολιτική. Αυτό είναι μάλλον ενδεικτικό της βαθιάς αντεπανάστασης που συντελέστηκε στο τέλος του 20ου αιώνα και που είχε σαν αποτέλεσμα την πλήρη εξουδετέρωση και της σοσιαλδημοκρατίας ως μεταρρυθμιστική δύναμη. Διότι πλέον η ριζική μεταρρύθμιση του υφιστάμενου συστήματος μέσα από εθνικοποιήσεις και δημόσιο έλεγχο των τραπεζών και την κατάργηση των δημόσιων χρεών δεν είναι κάποια προχωρημένη και ευφάνταστη κίνηση για μια πορεία προς τον κομμουνισμό, αλλά αυτό που είναι πλέον αυτονόητο και κοινή λογική. Δεν είναι καθ' αυτό κάποιο προοίμιο για τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό, είναι σήμερα προϋπόθεση για την διατήρηση των ψεγμάτων δημοκρατίας που ακόμα υφίστανται.

Το σίγουρο είναι ότι ο καπιταλισμός με την σημερινή του μορφή δεν είναι βιώσιμος. Η ελεύθερη πτώση δεν φαίνεται να ανακόπτεται και ο πάτος δεν έχει καν φανεί. Τα επόμενα χρόνια αναμένεται να είναι χρόνια κοινωνικής αναταραχής και αυξημένων συγκρούσεων τόσο εσωτερικών όσο και εξωτερικών. Η στρατιωτικοποίηση των εθνικών και διεθνών πολιτικών καταστολής, η άνοδος της ακροδεξιάς και του νεοφασισμού, η αύξηση του μέρους του παγκόσμιου πληθυσμού που θεωρείται πλέον από το σύστημα πλεονάζον και άρα η αναπαραγωγή του αδιάφορη, δεν προμηνύουν καθόλου ελπιδοφόρες εξελίξεις. Αλλά είναι ακριβώς μέσα σε αυτές τις συνθήκες που καλείται η παγκόσμια ριζοσπαστική αριστερά να δράσει και να αλλάξει την ιστορία της ανθρωπότητας.

 Από την άφιξη των απεργών ανθρακωρύχων της Αστούριας στη Μαδρίτη

Γρηγόρης Ι.

http://erascy.blogspot.com/2012/07/blog-post_13.html

Εν ονόματι Θεού και ανθρώπων και κατόπιν τιμητικής επιλογής μου υπό των ενόπλων δυνάμεων του λαού μας

Σερενάτα

Κάπως σαν αστείο είπαμε αντίο
πήρα το πικάπ σου και μου πήρες το ψυγείο
πήρες τα σεντόνια πήρα τη μπιγκόνια
κι απ' το χωρισμό μας έχουν κλείσει τρία χρόνια

Δε θέλω να σε ξαναδώ
μανάρι μου τα κάναμε σαλάτα
θέλω μονάχα να σου πω
πως απόψε γέννησε η γάτα

Έκανε παιδάκια δυο τιγρέ γατάκια
τα 'χει παρατήσει στης κουζίνας τα πλακάκια
Μοιάζουν τα καημένα παραζαλισμένα
κι έβγαλα το ένα Παναγιώτη σαν εσένα

Δε θέλω να σε ξαναδώ
μανάρι μου τα κάναμε σαλάτα
θέλω μονάχα να σου πω
πως απόψε γέννησε η γάτα

ʼραγε πού να 'σαι άραγε θυμάσαι
που 'λεγες στη γάτα "Σερενάτα μη φοβάσαι
σ' όλη τη ζωή μου θα 'σαι το γατί μου
δε θα ξαναδώσω σ' άλλη γάτα την ψυχή μου"

Δε θέλω να σε ξαναδώ
μανάρι μου τα κάναμε σαλάτα
θέλω μονάχα να σου πω
πως απόψε γέννησε η γάτα

Μες στη σιφονιέρα έγινε μητέρα
άφησε τα δυο της τα γατάκια εδώ πέρα
κι έφυγε από μένα για να 'ρθει σε σένα
πες μου τι να κάνω τα 'χω πια κι εγώ χαμένα

Μαύρα τα μαντάτα για τη Σερενάτα
που παλιά την τάιζες μπαρμπούνια μαρινάτα
τώρα δε σε νοιάζει πού ξεχειμωνιάζει
ούτε άμα στην πάτησε κανένας καμικάζι

Δε θέλω να σε ξαναδώ
μανάρι μου τα κάναμε σαλάτα
θέλω μονάχα να σου πω
πως απόψε γέννησε η γάτα

Μάτια μου αντίο τέλειωσε τ' αστείο
πήγα το πρωί και ξαν' αγόρασα ψυγείο
πάρε άλλα πιάτα βρες μιαν άλλη γάτα
όμως να θυμάσαι πού και πού την Σερενάτα

Δε θέλω να σε ξαναδώ
μανάρι μου τα κάναμε σαλάτα
θέλω μονάχα να σου πω
πως απόψε χάσαμε τη γάτα

στίχοι Μαριανίνα Κριεζή, μουσική Λάκης Παπαδόπουλος
ΑΡΛΕΤΑ

Ντισκοτσιφτετέλι

"HARD CORE - Ζωντανή ηχογράφηση στο Κύτταρο" (1985).

Βάλε τηγάνισε τους κουραμπιέδες
εμείς γουστάρουμε τους αμανέδες
Ό,τι μας λένε, θα λέμε όχι
μια ζωή ξύδι και ξιφολόγχη.

Τα τσιφτετέλια τους κατεψυγμένα
για τις τουρίστριες, όχι για μένα
Τα ρεζιλίκια τους ήρθαν μου τα 'παν
και τσολιαδάκια made in Japan

Δέφτερη Ανάγνωση - Ταξική οπτική

Είναι αδιαμφισβήτητο ότι ο βασικός παράγοντας που οδήγησε την Κυπριακή Δημοκρατία στο Μηχανισμό Στήριξης είναι η αποτυχημένη απόπειρα επέκτασης των κυπριακών τραπεζών, που στην προσπάθεια τους να κερδοσκοπήσουν, την έπαθαν σαν μαθητευόμενοι μάγοι, με αποτέλεσμα να εκτεθούν ανεπανόρθωτα. Ευθύνες, όμως, για την κάλυψη και την ανοχή της εγκληματικής απερισκεψίας των τραπεζιτών, υπάρχουν φυσικά και στο πολιτικό σύστημα και ιδιαίτερα στο πανίσχυρο λόμπι του κεφαλαίου στη βουλή. Η συγχορδία του συνόλου της ελληνοκυπριακής ελίτ, ότι ναι μεν υπάρχουν ευθύνες, αλλά ότι, τώρα δεν είναι η ώρα να αναζητηθούν, δεν είναι απλώς προσπάθεια συναίνεσης, είναι διαδικασία συγκάλυψης και μετάθεσης του κόστους στους εργαζόμενους. Και αν ξεφύγει και σε κάποιο ΑΚΕΛικό, σε μια δημόσια αντιπαράθεση με νεοφιλελεύθερους πολιτικούς, καμιά ατάκα σε στυλ "εσείς που καλύπτετε τις τράπεζες", η απάντηση της θρασύτατης και κυρίαρχης δεξιάς είναι ωμή και αποστομωτική: "εσείς διορίσατε δύο τραπεζίτες υπουργούς οικονομικών". Η κατάσταση, βέβαια, είναι ακόμα πιο τραγική για το κόμμα των εργαζομένων της Κύπρου: οι δυο τραπεζίτες σε ρόλο υπουργών, υπήρξαν αν μη τι άλλο πιο προσεκτικοί και λιγότερο αντιλαϊκοί στις κινήσεις τους. Είναι ο ΑΚΕΛικός Καζαμίας που επέβαλε - ομόφωνα πάντα με τα αστικά κόμματα - λιτότητα στους εργαζόμενους και κίνητρα και επιδοτήσεις στις επιχειρήσεις.

Το τρίτο πακέτο λιτότητας, υποτίθεται ότι θα περιείχε τα περιβόητα μέτρα συνεισφοράς του πλούτου στα δημόσια ταμεία - που ακούμε από το 2009 και που ήταν όρος για τις συνδικαλιστικές υποχωρήσεις το 2011- και μια μεταρρύθμιση της ΑΤΑ, για να γίνει δικαιότερη. Τώρα, με την Τρόικα, αυτά που ακούγονται είναι η κατάργηση της ΑΤΑ ή το ριζικό της πετσόκομμα, η αύξηση του ορίου συνταξιοδότησης, ιδιωτικοποιήσεις, η μετατροπή των συνεργατικών σε εμπορικές τράπεζες και η περαιτέρω μείωση του κρατικού μισθολογίου. Τα συνδικάτα εναντιώνονται, βέβαια, στην κατάργηση της ΑΤΑ, που αιτήθηκαν, επίσημα, οι εργοδότες στην Τρόικα και ο Σιαρλή κάτι ψιθύρισε σε στυλ ότι δεν επιθυμεί να διαταραχθεί η πολιτική και κοινωνική συνοχή του κράτους κλπ. Αλλά, η Τρόικα έχει συγκεκριμένους όρους εντολής, πλαίσιο αντίληψης και πολιτικής λειτουργίας. Και χωρίς ουσιαστική αντίσταση, δεν θα μασήσει.

Εκεί που ενωμένη, όμως, η κυπριακή πολιτική ηγεσία αντιστέκεται με πάθος, είναι ο εταιρικός φόρος. Ο Χριστόφιας και το ΑΚΕΛ σε πατριωτικό καθήκον τάσσονται με σθένος ενάντια, ακόμα και στην θέση των αριστερών της Ευρώπης που υποστηρίζουν τη γενική αύξηση του εταιρικού φόρου. Και ο Χριστόφιας, εδώ, παίρνει, βέβαια, τα εύσημα από τις υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις του ακριβού οικοπέδου. Η Κύπρος δεν μπορεί να σταματήσει να είναι φορολογικός παράδεισος για το διεθνές κεφάλαιο, βροντοφωνάζει η ελληνοκυπριακή ελίτ. Αλλιώς πώς θα ζήσουμε; Μια φωνή και μια γροθιά που λαλούμεν... 

Εκδήλωση διαμαρτυρίας έξω από το Υπουργείο Εσωτερικών πραγματοποίησαν οι εργαζόμενοι του Κεντρικού Σφαγείου Κοφίνου, μέλη των Συντεχνιών ΣΕΚ και ΠΕΟ. Οι εργαζόμενοι, σε ψήφισμα τους προς την Υπουργό Εσωτερικών Ελένη Μαύρου, εκφράζουν την έντονη ανησυχία, προβληματισμό και αγανάκτηση τους, «αφού οι υποσχέσεις του Υπουργείου Εσωτερικών δεν έχουν ακόμα υλοποιηθεί και παραμένουν εκτεθειμένοι». Οι απολυμένοι εργαζόμενοι περιμένουν, τις αποζημιώσεις τους και όλοι μαζί, απολυμένοι και μη, περιμένουν, ακόμα, τον 13ο του 2011 και τις εργοδοτικές συνεισφορές στα διάφορα κοινωφελή ταμεία.