Την Παρασκευή 1η του Μάη, Η Πλατφόρμα της Ειρήνης διοργανώνει μεγάλη δικοινοτική εκδήλωση για να τιμήσει την ημέρα των αγώνων των εργαζομένων και για να διακηρύξει την προσήλωσή της στο στόχο της επανένωσης της Κύπρου.
Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στην τάφρο που βρίσκεται μέσα στο χώρο της νεκρής ζώνης του Λήδρα Πάλας, στις 6.30 μ. μ. Θα περιλαμβάνει σύντομες ομιλίες και πλούσιο καλλιτεχνικό πρόγραμμα, με ελληνοκυπριακά, τουρκοκυπριακά και δικοινοτικά σύνολα και συγκροτήματα.
Η Πλατφόρμα Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων Εκπαιδευτικών «Ενωμένη Κύπρος», η οποία είναι μια από τις πολλές οργανώσεις που συμμετέχουν στη δικοινοτική Πλατφόρμα της Ειρήνης, καλεί όλους να δώσουν το παρόν τους στην εκδήλωση. Η «Ενωμένη Κύπρος» θεωρεί ότι η μαζική συμμετοχή στην εκδήλωση τόσο των εργαζομένων, όσον και της νεολαίας του τόπου μας, θα υπογραμμίσει τη βούληση όλων των Κυπρίων για ενότητα μπροστά στις δύσκολες διεθνείς οικονομικές συνθήκες, αλλά και την αποφασιστικότητά μας για μια λύση που να επανενώσει σύντομα το νησί και τους ανθρώπους του.
Πλατφόρμα Ε/κυπρίων και Τ/κυπρίων Εκπαιδευτικών «Ενωμένη Κύπρος»
μέλος της παγκύπριας Πλατφόρμας Ειρήνης
Wednesday, April 29, 2009
Wednesday, April 22, 2009
Thursday, April 9, 2009
Εργατική δύναμη και ταξική πάλη στην Κύπρο
Το πολιτικό πλαίσιο της εργασιακής διαδικασίας
Με την ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ το 2004 έχουν αυξηθεί οι πιέσεις για την ευελικτοποίηση των εργασιακών σχέσεων. Παρά τη σχετική υποχώρηση του νεοφιλελευθερισμού σε παγκόσμιο επίπεδο την τελευταία δεκαετία, ο στόχος της ευελιξίας στην αγορά εργασίας παραμένει επίκαιρος, καθώς έχει καταφέρει να ενσωματωθεί και στο σοσιαλδημοκρατικό πρόγραμμα και να μετατραπεί σε ευρωπαϊκή αρχή, έστω μέσα από τη συμβιβαστική πρόνοια της “ευελισφάλειας”. Βέβαια το περιεχόμενο, η ερμηνεία και η νοηματοδότηση της έννοιας της ευελισφάλειας δεν είναι δεδομένη καθώς αποτελεί ζήτημα αδιάκοπης ιδεολογικής και πολιτικής μάχης.
Στην Κύπρο η ευελικτοποίηση προχωρά με ιδιαίτερα αργούς ρυθμούς, καθώς το τριμερές σύστημα εργασιακών σχέσεων αποδεικνύεται ανθεκτικό μπροστά στην προοπτική της απορύθμισης. Παρά τη μικρή αύξηση της μερικής, εποχιακής και προσωρινής απασχόλησης, την επέκταση της υπεργολαβίας και της εργασίας με το κομμάτι, την εμφάνιση της τηλε-εργασίας και των κυμαινόμενων μισθών, σε γενικές γραμμές η ευελιξία στις εργασιακές σχέσεις δεν έχει καταστεί κυρίαρχη στην Κύπρο. Η συνδικαλιστική πυκνότητα παραμένει σχετικά ψηλή και η διαδικασία της απορύθμισης και της αναρύθμισης προς όφελους του κεφαλαίου συναντά ακόμα την αντίσταση του συνδικαλιστικού κινήματος.
Βέβαια οι τάσεις προς την αποσυλλογικοποίηση των εργασιακών σχέσεων, που αποτελούν προϋπόθεση της απορύθμισης, εντείνονται και παρατηρούνται τόσο στον ιδιωτικό όσο και στον δημόσιο τομέα. Τα προσωπικά συμβόλαια αυξάνονται και οι συλλογικές συμβάσεις αγνοούνται και παρακάμπτονται, προωθείται το μοντέλου του εργαζόμενου-επιχειρηματία μέσα από την “αγορά υπηρεσιών” και μετακύληση του ρίσκου και του κόστους της κοινωνικής ασφάλισης από τον εργοδότη στον εργαζόμενο. Όμως οι συλλογικές συμβάσεις και τα εργατικά δικαιώματα και ωφελήματα που απορρέουν από αυτές, παρά την εργοδοτική πίεση, συνεχίζουν να ισχύουν για την πλειοψηφία των εργαζομένων στην Κύπρο.
Τι γίνεται όμως με τη σημαντική μειοψηφία, κυρίως αποτελούμενη από την νεολαία, που δεν απολαμβάνει πια εργασιακά δικαιώματα και ωφελήματα; Αυτοί που βρίσκονται εκτός των συνδικαλιστικών οργανώσεων, που δεν παίρνουν ΑΤΑ και 13ο, που δεν έχουν πληρωμένη άδεια, που δουλεύουν υπερωρίες χωρίς να πληρώνονται επιπλέον, που υφίστανται την εργοδοτική τρομοκρατία μέσα από τη μόνιμη απειλή της απόλυσης και που κινούνται μεταξύ ανεργίας και κακοπληρωμένης και συχνά ανασφάλιστης εργασίας; Οι αδήλωτοι και οι άτυποι εργαζόμενοι στον πάτο της εργασιακής ιεραρχίας είναι συνήθως αυτοί που αγνοούνται ακόμα και από το συνδικαλιστικό κίνημα.
Η διεθνοποίηση της εργατικής δύναμης και οι πολιτικές της προεκτάσεις
Μεγάλο μέρος της εργατικής τάξης στην Κύπρο σήμερα, βόρεια και νότια της πράσινης γραμμής, αποτελείται από μη Κύπριους εργάτες με τουρκικά και ελληνικά διαβατήρια αντίστοιχα. Αν προσθέσουμε σε αυτούς τους φοιτητές από την Ασία και την Αφρική που εργάζονται για να επιβιώσουν, καθώς επίσης και τους ανατολικο- ευρωπαίους εργάτες στον νότο, δεν μπορούμε να μιλούμε πλέον για κυπριακή εργατική τάξη αλλά για πολυεθνική εργατική τάξη στην Κύπρο. Το συνδικαλιστικό κίνημα με κάποιες εξαιρέσεις αδυνατεί να εντάξει τους ξένους εργάτες και να τους διασφαλίσει τα δικαιώματα τους με αποτέλεσμα τη δημιουργία εργαζομένων δυο ταχυτήτων. Επειδή δεν είναι αρκετό να επισημαίνουν η ΠΕΟ και η ΣΕΚ ότι οι ξένοι εργάτες αποτελούν φτηνή εργατική δύναμη. Το ζήτημα είναι να συμβάλουν ώστε να μην αντιμετωπίζονται οι ξένοι ως εκμεταλλεύσιμη και αναλώσιμη εργατική δύναμη μέσα από την πραγματική και όχι απλώς την τυπική ένταξη τους στο συνδικαλιστικό κίνημα.
Από τη στιγμή που η εργατική τάξη διεθνοποιείται στο κυπριακό έδαφος, τότε και η αντιπροσώπευση της στα κυπριακά συνδικάτα θα πρέπει να είναι ανάλογη. Μπορούν οι μεγάλες συνδικαλιστικές οργανώσεις να αντεπεξέλθουν σε αυτή την πρόκληση; Μάλλον όχι, απ'ότι έχουν δείξει τις τελευταίες δεκαετίες. Πριν τους μετανάστες είχαμε τη μαζική είσοδο των γυναικών στην αγορά εργασίας. Και όμως αυτή η αλλαγή στη σύνθεση του εργατικού δυναμικού δεν αποτυπώθηκε στο συνδικαλιστικό επίπεδο, όπου μέχρι σήμερα η συντριπτική πλειοψηφία των συνδιακαλιστών είναι άντρες. Όταν το συνδικαλιστικό κίνημα απότυχε διαχρονικά να αναμετρηθεί με την έμφυλη διάκριση και να ανατρέψει τη θεσμική πατριαρχία, γιατί να αναμένουμε ότι θα αντιμετωπίσει ουσιαστικά την εθνοκεντρική προκατάληψη και τον θεσμικό ρατσισμό;
Η παρουσία δεκάδων χιλιάδων μεταναστών στην Κύπρο μαζί με άλλους τόσους νεαρούς Κύπριους που βρίσκονται εκτός του επίσημου συνδικαλιστικού κινήματος, όπως για παράδειγμα αυτοί που εργοδοτούνται στο λιανικό εμπόριο και στις υπηρεσίες, προβάλλει την αναγκαιότητα να αναστοχαστούμε για το ρόλο και την κατάσταση του συνδικαλιστικού κινήματος. Επειδή αν το υφιστάμενο συνδικαλιστικό κίνημα δεν μπορεί να λειτουργήσει πολυπολιτισμικά, τότε θα πρέπει να προσανατολιστούμε προς τη δημιουργία ενός εναλλακτικού συνδικαλιστικού κινήματος που θα εκπροσωπεί τόσο την ντόπια εργατική τάξη όσων και τους μετανάστες βόρεια και νότια της πράσινης γραμμής.
Αυτό είναι βέβαια ένας μακρυπρόθεσμος στρατηγικός στόχος που σήμερα φαντάζει ανεδαφικός και ανέφικτος. Όμως αν η απελευθέρωση της εργασίας παραμένει ως τελικός σκοπός, τότε ο οργανωμένος συνδικαλιστικός αγώνας είναι μονόδρομος. Και ιστορικά υπάρχουν αντι-εξουσιαστικά μοντέλα οργάνωσης της εργατικής δύναμης, όπως τους Γουόμπλις που ξεπέρασαν το εμπόδιο της γλώσσας, τους διαχωρισμούς των επαγγελμάτων, τη γεωγραφική απόσταση και πρόβαλαν το “ένα μεγάλο συνδικάτο” ως το μέσο για την ανατροπή του καπιταλισμού. Οι Industrial Workers of the World (IWW) κατάφεραν σε πολύ πιο αντίξοες συνθήκες, ένα αιώνα πριν να δημιουργήσουν ένα άλλο ριζοσπαστικό πόλο απέναντι στην Αμερικανική Ομοσπονδία Συντεχνιών (AFL) εσωτερικά της εργατικής τάξης στις ΗΠΑ και να οργανώσουν εκατοντάδες χιλιάδες ανιδείκευτους και ειδικευμένους εργάτες στον αγώνα για την κατάργηση της μισθωτής εργασίας. Το μοντέλο αυτό έχει προβληθεί τα τελευταία χρόνια και από το ευρωπαϊκό κίνημα ενάντια στην επισφάλεια. Και αυτό επειδή το μοντέλο αυτό λαμβάνει υπόψην την πολυπολιτισμική πραγματικότητα, ενώ ταυτόχρονα προτάσσει την ταξική πάλη και τον εργατικό διεθνισμό ως το μέσο για την ολοκληρωτική χειραφέτηση της ανθρωπότητας.
Η ταξική πάλη στο προσκήνιο
“Η εργατική και η εργοδοτική τάξη δεν έχουν τίποτα κοινό. Δεν μπορεί να υπάρξει ειρήνη εν όσο η πείνα και η ανάγκη επηρεάζει εκατομμύρια εργαζομένων και οι λίγοι που αποτελούν την εργοδοτική τάξη, έχουν όλα τα καλά της ζωής. Ανάμεσα σε αυτές τις δυο τάξεις ο αγώνας θα συνεχιστεί μέχρι σ' ότου οι εργάτες του κόσμου οργανωθούν ως τάξη, πάρουν τον έλεγχο των μέσων παραγωγής, καταργήσουν την μισθωτή εργασία για να ζήσουν σε αρμονία με την Γη....Αντί για το συντηρητικό σύνθημα “Ένα δίκαιο μεροκάματο για την ημερήσια εργασία” εμείς προβάλλουμε το επαναστατικό σύνθημα “Κατάργηση της μισθωτής εργασίας”. Είναι η ιστορική αποστολή της εργατικής τάξης να καταργήσει τον καπιταλισμό.”
Βιομηχανικοί εργάτες του κόσμου (IWW), Ιδρυτικό συνέδριο, Σικάγο, 1905
Πολλές φορές θεωρούμε ότι η ταξική πάλη είναι ένα ιστορικό δεδομένο, κάτι που συνέβηκε στο παρελθόν ή που συμβαίνει αλλού ή που δεν αφορά την πλειοψηφία του κόσμου. Η λογική της κοινωνικής συνοχής, η ρητορική της κοινωνικής ειρήνης, η πολιτική της εργατικής ενσωμάτωσης στο κράτος είναι κυρίαρχες. Όμως αν κοιτάξουμε πέραν από την επιφάνεια της αστικής δημοκρατίας θα διαπιστώσουμε ότι η κυριαρχία της αστικής τάξης βασίζεται στην αποσιώπηση της ταξικής πάλης και τον εξορισμό της από τον δημόσιο λόγο και το πολιτικό προσκήνιο. Και όμως η ταξική πάλη είναι κεντρική διάσταση στην καθημερινότητα μας. Συμβαίνει σήμερα, εδώ και τώρα, στα γραφεία, στα εργοστάσια, στα καταστήματα, στα ξενοδοχεία, στις οικοδομές. Το σαμποτάζ, η ανυπακοή, η κωλυσιεργία είναι συχνό φαινόμενο εργατικής αντίστασης και βασικό χαρακτηριστικό της εργασιακής διαδικασίας, τόσο στην Κύπρο όσο και παντού. Και αποτελεί μύθο ότι η ταξική συνείδηση δεν υπάρχει ή ότι δεν είναι ανταγωνιστική προς το κεφάλαιο. Οι εργαζόμενοι αντιλαμβάνονται τα ταξικά τους συμφέροντα, γνωρίζουν ότι υφίστανται εκμετάλλευσης και επιθυμούν την ανατροπή του καπιταλισμού. Ο βασικός λόγος της διατήρησης και της αναπαραγωγής της καπιταλιστικής πραγματικότητας δεν είναι η πίστη στο υφιστάμενο κοινωνικο-οικονομικό σύστημα που τυγχάνει γενικής απαξίωσης ειδικότερα τώρα με την παγκόσμια κρίση. Είναι η αδυναμία άρθρωσης εναλλαχτικής πολιτικής, η αδυναμία ενοποίησης και συστηματοποίησης της πολιτικά ακωδικοποίητης αλλά ιστορικά παρούσας ταξικής πάλης.
Άρα ίσως να είναι καιρός να αρχίσουμε να αρθρώνουμε αυτή την εναλλαχτική πολιτική, να δημοσιοποιούμε τις στιγμές ταξικής πάλης που βιώνουμε ή βλέπουμε, να συζητούμε τις εμπειρίες και τις σκέψεις μας, να διατηρούμε άμεσες κοινωνικές σχέσεις με τους συναδέλφους μας, έτσι ώστε να προωθούμε τη λογική της οργανωμένης πάλης, να δημιουργούμε τα δίχτυα της αντίστασης και να φτιάχνουμε τις δομές της ταξικής χειραφέτησης, άμεσα και δυναμικά. Στεκόμαστε ανταγωνιστικά απέναντι στο κεφάλαιο, είμαστε στρατευμένοι στον αγώνα για τον ελευθεριακό κομμουνισμό. Και ο αγώνας αυτός περνά μέσα από την ενοποίηση της ταξικής πάλης με καινούργιες οργανωτικές μορφές που μπορούν να θέσουν επιτακτικά και εκ νέου την κατάργηση της μισθωτής εργασίας ως κεντρικό πολιτικό ζήτημα.
Γ.Ι.
Λευκωσία, Απρίλης 2009
Με την ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ το 2004 έχουν αυξηθεί οι πιέσεις για την ευελικτοποίηση των εργασιακών σχέσεων. Παρά τη σχετική υποχώρηση του νεοφιλελευθερισμού σε παγκόσμιο επίπεδο την τελευταία δεκαετία, ο στόχος της ευελιξίας στην αγορά εργασίας παραμένει επίκαιρος, καθώς έχει καταφέρει να ενσωματωθεί και στο σοσιαλδημοκρατικό πρόγραμμα και να μετατραπεί σε ευρωπαϊκή αρχή, έστω μέσα από τη συμβιβαστική πρόνοια της “ευελισφάλειας”. Βέβαια το περιεχόμενο, η ερμηνεία και η νοηματοδότηση της έννοιας της ευελισφάλειας δεν είναι δεδομένη καθώς αποτελεί ζήτημα αδιάκοπης ιδεολογικής και πολιτικής μάχης.
Στην Κύπρο η ευελικτοποίηση προχωρά με ιδιαίτερα αργούς ρυθμούς, καθώς το τριμερές σύστημα εργασιακών σχέσεων αποδεικνύεται ανθεκτικό μπροστά στην προοπτική της απορύθμισης. Παρά τη μικρή αύξηση της μερικής, εποχιακής και προσωρινής απασχόλησης, την επέκταση της υπεργολαβίας και της εργασίας με το κομμάτι, την εμφάνιση της τηλε-εργασίας και των κυμαινόμενων μισθών, σε γενικές γραμμές η ευελιξία στις εργασιακές σχέσεις δεν έχει καταστεί κυρίαρχη στην Κύπρο. Η συνδικαλιστική πυκνότητα παραμένει σχετικά ψηλή και η διαδικασία της απορύθμισης και της αναρύθμισης προς όφελους του κεφαλαίου συναντά ακόμα την αντίσταση του συνδικαλιστικού κινήματος.
Βέβαια οι τάσεις προς την αποσυλλογικοποίηση των εργασιακών σχέσεων, που αποτελούν προϋπόθεση της απορύθμισης, εντείνονται και παρατηρούνται τόσο στον ιδιωτικό όσο και στον δημόσιο τομέα. Τα προσωπικά συμβόλαια αυξάνονται και οι συλλογικές συμβάσεις αγνοούνται και παρακάμπτονται, προωθείται το μοντέλου του εργαζόμενου-επιχειρηματία μέσα από την “αγορά υπηρεσιών” και μετακύληση του ρίσκου και του κόστους της κοινωνικής ασφάλισης από τον εργοδότη στον εργαζόμενο. Όμως οι συλλογικές συμβάσεις και τα εργατικά δικαιώματα και ωφελήματα που απορρέουν από αυτές, παρά την εργοδοτική πίεση, συνεχίζουν να ισχύουν για την πλειοψηφία των εργαζομένων στην Κύπρο.
Τι γίνεται όμως με τη σημαντική μειοψηφία, κυρίως αποτελούμενη από την νεολαία, που δεν απολαμβάνει πια εργασιακά δικαιώματα και ωφελήματα; Αυτοί που βρίσκονται εκτός των συνδικαλιστικών οργανώσεων, που δεν παίρνουν ΑΤΑ και 13ο, που δεν έχουν πληρωμένη άδεια, που δουλεύουν υπερωρίες χωρίς να πληρώνονται επιπλέον, που υφίστανται την εργοδοτική τρομοκρατία μέσα από τη μόνιμη απειλή της απόλυσης και που κινούνται μεταξύ ανεργίας και κακοπληρωμένης και συχνά ανασφάλιστης εργασίας; Οι αδήλωτοι και οι άτυποι εργαζόμενοι στον πάτο της εργασιακής ιεραρχίας είναι συνήθως αυτοί που αγνοούνται ακόμα και από το συνδικαλιστικό κίνημα.
Η διεθνοποίηση της εργατικής δύναμης και οι πολιτικές της προεκτάσεις
Μεγάλο μέρος της εργατικής τάξης στην Κύπρο σήμερα, βόρεια και νότια της πράσινης γραμμής, αποτελείται από μη Κύπριους εργάτες με τουρκικά και ελληνικά διαβατήρια αντίστοιχα. Αν προσθέσουμε σε αυτούς τους φοιτητές από την Ασία και την Αφρική που εργάζονται για να επιβιώσουν, καθώς επίσης και τους ανατολικο- ευρωπαίους εργάτες στον νότο, δεν μπορούμε να μιλούμε πλέον για κυπριακή εργατική τάξη αλλά για πολυεθνική εργατική τάξη στην Κύπρο. Το συνδικαλιστικό κίνημα με κάποιες εξαιρέσεις αδυνατεί να εντάξει τους ξένους εργάτες και να τους διασφαλίσει τα δικαιώματα τους με αποτέλεσμα τη δημιουργία εργαζομένων δυο ταχυτήτων. Επειδή δεν είναι αρκετό να επισημαίνουν η ΠΕΟ και η ΣΕΚ ότι οι ξένοι εργάτες αποτελούν φτηνή εργατική δύναμη. Το ζήτημα είναι να συμβάλουν ώστε να μην αντιμετωπίζονται οι ξένοι ως εκμεταλλεύσιμη και αναλώσιμη εργατική δύναμη μέσα από την πραγματική και όχι απλώς την τυπική ένταξη τους στο συνδικαλιστικό κίνημα.
Από τη στιγμή που η εργατική τάξη διεθνοποιείται στο κυπριακό έδαφος, τότε και η αντιπροσώπευση της στα κυπριακά συνδικάτα θα πρέπει να είναι ανάλογη. Μπορούν οι μεγάλες συνδικαλιστικές οργανώσεις να αντεπεξέλθουν σε αυτή την πρόκληση; Μάλλον όχι, απ'ότι έχουν δείξει τις τελευταίες δεκαετίες. Πριν τους μετανάστες είχαμε τη μαζική είσοδο των γυναικών στην αγορά εργασίας. Και όμως αυτή η αλλαγή στη σύνθεση του εργατικού δυναμικού δεν αποτυπώθηκε στο συνδικαλιστικό επίπεδο, όπου μέχρι σήμερα η συντριπτική πλειοψηφία των συνδιακαλιστών είναι άντρες. Όταν το συνδικαλιστικό κίνημα απότυχε διαχρονικά να αναμετρηθεί με την έμφυλη διάκριση και να ανατρέψει τη θεσμική πατριαρχία, γιατί να αναμένουμε ότι θα αντιμετωπίσει ουσιαστικά την εθνοκεντρική προκατάληψη και τον θεσμικό ρατσισμό;
Η παρουσία δεκάδων χιλιάδων μεταναστών στην Κύπρο μαζί με άλλους τόσους νεαρούς Κύπριους που βρίσκονται εκτός του επίσημου συνδικαλιστικού κινήματος, όπως για παράδειγμα αυτοί που εργοδοτούνται στο λιανικό εμπόριο και στις υπηρεσίες, προβάλλει την αναγκαιότητα να αναστοχαστούμε για το ρόλο και την κατάσταση του συνδικαλιστικού κινήματος. Επειδή αν το υφιστάμενο συνδικαλιστικό κίνημα δεν μπορεί να λειτουργήσει πολυπολιτισμικά, τότε θα πρέπει να προσανατολιστούμε προς τη δημιουργία ενός εναλλακτικού συνδικαλιστικού κινήματος που θα εκπροσωπεί τόσο την ντόπια εργατική τάξη όσων και τους μετανάστες βόρεια και νότια της πράσινης γραμμής.
Αυτό είναι βέβαια ένας μακρυπρόθεσμος στρατηγικός στόχος που σήμερα φαντάζει ανεδαφικός και ανέφικτος. Όμως αν η απελευθέρωση της εργασίας παραμένει ως τελικός σκοπός, τότε ο οργανωμένος συνδικαλιστικός αγώνας είναι μονόδρομος. Και ιστορικά υπάρχουν αντι-εξουσιαστικά μοντέλα οργάνωσης της εργατικής δύναμης, όπως τους Γουόμπλις που ξεπέρασαν το εμπόδιο της γλώσσας, τους διαχωρισμούς των επαγγελμάτων, τη γεωγραφική απόσταση και πρόβαλαν το “ένα μεγάλο συνδικάτο” ως το μέσο για την ανατροπή του καπιταλισμού. Οι Industrial Workers of the World (IWW) κατάφεραν σε πολύ πιο αντίξοες συνθήκες, ένα αιώνα πριν να δημιουργήσουν ένα άλλο ριζοσπαστικό πόλο απέναντι στην Αμερικανική Ομοσπονδία Συντεχνιών (AFL) εσωτερικά της εργατικής τάξης στις ΗΠΑ και να οργανώσουν εκατοντάδες χιλιάδες ανιδείκευτους και ειδικευμένους εργάτες στον αγώνα για την κατάργηση της μισθωτής εργασίας. Το μοντέλο αυτό έχει προβληθεί τα τελευταία χρόνια και από το ευρωπαϊκό κίνημα ενάντια στην επισφάλεια. Και αυτό επειδή το μοντέλο αυτό λαμβάνει υπόψην την πολυπολιτισμική πραγματικότητα, ενώ ταυτόχρονα προτάσσει την ταξική πάλη και τον εργατικό διεθνισμό ως το μέσο για την ολοκληρωτική χειραφέτηση της ανθρωπότητας.
Η ταξική πάλη στο προσκήνιο
“Η εργατική και η εργοδοτική τάξη δεν έχουν τίποτα κοινό. Δεν μπορεί να υπάρξει ειρήνη εν όσο η πείνα και η ανάγκη επηρεάζει εκατομμύρια εργαζομένων και οι λίγοι που αποτελούν την εργοδοτική τάξη, έχουν όλα τα καλά της ζωής. Ανάμεσα σε αυτές τις δυο τάξεις ο αγώνας θα συνεχιστεί μέχρι σ' ότου οι εργάτες του κόσμου οργανωθούν ως τάξη, πάρουν τον έλεγχο των μέσων παραγωγής, καταργήσουν την μισθωτή εργασία για να ζήσουν σε αρμονία με την Γη....Αντί για το συντηρητικό σύνθημα “Ένα δίκαιο μεροκάματο για την ημερήσια εργασία” εμείς προβάλλουμε το επαναστατικό σύνθημα “Κατάργηση της μισθωτής εργασίας”. Είναι η ιστορική αποστολή της εργατικής τάξης να καταργήσει τον καπιταλισμό.”
Βιομηχανικοί εργάτες του κόσμου (IWW), Ιδρυτικό συνέδριο, Σικάγο, 1905
Πολλές φορές θεωρούμε ότι η ταξική πάλη είναι ένα ιστορικό δεδομένο, κάτι που συνέβηκε στο παρελθόν ή που συμβαίνει αλλού ή που δεν αφορά την πλειοψηφία του κόσμου. Η λογική της κοινωνικής συνοχής, η ρητορική της κοινωνικής ειρήνης, η πολιτική της εργατικής ενσωμάτωσης στο κράτος είναι κυρίαρχες. Όμως αν κοιτάξουμε πέραν από την επιφάνεια της αστικής δημοκρατίας θα διαπιστώσουμε ότι η κυριαρχία της αστικής τάξης βασίζεται στην αποσιώπηση της ταξικής πάλης και τον εξορισμό της από τον δημόσιο λόγο και το πολιτικό προσκήνιο. Και όμως η ταξική πάλη είναι κεντρική διάσταση στην καθημερινότητα μας. Συμβαίνει σήμερα, εδώ και τώρα, στα γραφεία, στα εργοστάσια, στα καταστήματα, στα ξενοδοχεία, στις οικοδομές. Το σαμποτάζ, η ανυπακοή, η κωλυσιεργία είναι συχνό φαινόμενο εργατικής αντίστασης και βασικό χαρακτηριστικό της εργασιακής διαδικασίας, τόσο στην Κύπρο όσο και παντού. Και αποτελεί μύθο ότι η ταξική συνείδηση δεν υπάρχει ή ότι δεν είναι ανταγωνιστική προς το κεφάλαιο. Οι εργαζόμενοι αντιλαμβάνονται τα ταξικά τους συμφέροντα, γνωρίζουν ότι υφίστανται εκμετάλλευσης και επιθυμούν την ανατροπή του καπιταλισμού. Ο βασικός λόγος της διατήρησης και της αναπαραγωγής της καπιταλιστικής πραγματικότητας δεν είναι η πίστη στο υφιστάμενο κοινωνικο-οικονομικό σύστημα που τυγχάνει γενικής απαξίωσης ειδικότερα τώρα με την παγκόσμια κρίση. Είναι η αδυναμία άρθρωσης εναλλαχτικής πολιτικής, η αδυναμία ενοποίησης και συστηματοποίησης της πολιτικά ακωδικοποίητης αλλά ιστορικά παρούσας ταξικής πάλης.
Άρα ίσως να είναι καιρός να αρχίσουμε να αρθρώνουμε αυτή την εναλλαχτική πολιτική, να δημοσιοποιούμε τις στιγμές ταξικής πάλης που βιώνουμε ή βλέπουμε, να συζητούμε τις εμπειρίες και τις σκέψεις μας, να διατηρούμε άμεσες κοινωνικές σχέσεις με τους συναδέλφους μας, έτσι ώστε να προωθούμε τη λογική της οργανωμένης πάλης, να δημιουργούμε τα δίχτυα της αντίστασης και να φτιάχνουμε τις δομές της ταξικής χειραφέτησης, άμεσα και δυναμικά. Στεκόμαστε ανταγωνιστικά απέναντι στο κεφάλαιο, είμαστε στρατευμένοι στον αγώνα για τον ελευθεριακό κομμουνισμό. Και ο αγώνας αυτός περνά μέσα από την ενοποίηση της ταξικής πάλης με καινούργιες οργανωτικές μορφές που μπορούν να θέσουν επιτακτικά και εκ νέου την κατάργηση της μισθωτής εργασίας ως κεντρικό πολιτικό ζήτημα.
Γ.Ι.
Λευκωσία, Απρίλης 2009
Monday, April 6, 2009
Σάββατο 11 Απριλίου, 4 μμ στο ανατολικό άκρο του Μόλου, Λεμεσός
Μια φορά τζι’ έναν τζιαιρόν είσιεν μια πολιτείαν ήσυχη που ούλλα ετζυλούσασιν καλά. Που κάτω που την τέντα του καφέ, εκαθούμαστουν παρέα τζιαι επερνούσαμεν ωραία.
Όμως μιαν ημέραν εκαταλάβαμεν ότι επεριπαίζαν μας. Πίσω που την ράσιην μας εκάμνασιν τα δικά τους. Ποιοι; Τζείνοι που εβάλαμεν εμείς τζιαμέ να μας προστατεύκουν, τζείνοι που τους πληρώνουμε εμείς κάθε μήνα που το υστέρημαν μας.
Αποφασίσαμεν ν΄αντιδράσουμεν μιαν ημέραν που δεν επήαινεν άλλο τζιαί εσηκωστήκαμεν που τον καναπέν. Είδαμεν που την τηλεόρασην, 10 αστυνομικούς να βασανίζουν με βίτσιον πολλύν δκυο συνανθρώπους μας. Οι εικόνες αθθύμισαν μας δικτατορίαν. Επεριμέναμεν να τους κάτσουν μέσα φυλακήν, τούτους τους εγκληματίες, αλλά αθωώσαν τους 3 χρόνια μετα!!! ΓΙΑΤΙ;
Γιατί τούτοι που τους ψηφίζουμεν τζιαί τους πληρώνουμεν για να μας προστατεύκουν τζιαι να μας εκπροσωπούν, δεν κάμνουν το καθήκον τους; Αντίθετα μιαν ζωην καλύφκουν το ένα σκάνδαλο μετά το άλλο. Επονηρευτήκαμεν…
Καλούμεν ούλλους τους δημοκρατικούς πολίτες να αντιδράσουν για να σηκώσει το ανάστημαν της η Δημοκρατία, τα ανθρώπινα δικαιώματα να νικήσουν τον σκοταδισμό τζιαι το παρασκήνιο, τες παρατυπίες, το μέσον, την «σήψην και την διαφθοράν» του συστήματος...
Ο Κύπριος πολίτης με μιαν φωνήν, απαιτεί δικαίωσην, απαιτεί κάθαρσην, απαιτεί θεσμούς που να εμπιστεύεται τζιαι να τον υπηρετούν όπως πρέπει σε μιαν Δημοκρατίαν .
Εμείς αντιτάσσουμε τον πολιτισμό τζιαι την γιορτή στην βία της αστυνομίας, στην ψυχολογική βία των θεσμών που μας γύρισαν την πλάτη και απλά δεν μας τιμούν.
ΚΙΝΗΣΗ ΠΟΛΙΤΩΝ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΒΙΑ ΣΕ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΙΝΗΣΗ ΠΟΛΙΤΩΝ ALERT.
Όμως μιαν ημέραν εκαταλάβαμεν ότι επεριπαίζαν μας. Πίσω που την ράσιην μας εκάμνασιν τα δικά τους. Ποιοι; Τζείνοι που εβάλαμεν εμείς τζιαμέ να μας προστατεύκουν, τζείνοι που τους πληρώνουμε εμείς κάθε μήνα που το υστέρημαν μας.
Αποφασίσαμεν ν΄αντιδράσουμεν μιαν ημέραν που δεν επήαινεν άλλο τζιαί εσηκωστήκαμεν που τον καναπέν. Είδαμεν που την τηλεόρασην, 10 αστυνομικούς να βασανίζουν με βίτσιον πολλύν δκυο συνανθρώπους μας. Οι εικόνες αθθύμισαν μας δικτατορίαν. Επεριμέναμεν να τους κάτσουν μέσα φυλακήν, τούτους τους εγκληματίες, αλλά αθωώσαν τους 3 χρόνια μετα!!! ΓΙΑΤΙ;
Γιατί τούτοι που τους ψηφίζουμεν τζιαί τους πληρώνουμεν για να μας προστατεύκουν τζιαι να μας εκπροσωπούν, δεν κάμνουν το καθήκον τους; Αντίθετα μιαν ζωην καλύφκουν το ένα σκάνδαλο μετά το άλλο. Επονηρευτήκαμεν…
Καλούμεν ούλλους τους δημοκρατικούς πολίτες να αντιδράσουν για να σηκώσει το ανάστημαν της η Δημοκρατία, τα ανθρώπινα δικαιώματα να νικήσουν τον σκοταδισμό τζιαι το παρασκήνιο, τες παρατυπίες, το μέσον, την «σήψην και την διαφθοράν» του συστήματος...
Ο Κύπριος πολίτης με μιαν φωνήν, απαιτεί δικαίωσην, απαιτεί κάθαρσην, απαιτεί θεσμούς που να εμπιστεύεται τζιαι να τον υπηρετούν όπως πρέπει σε μιαν Δημοκρατίαν .
Εμείς αντιτάσσουμε τον πολιτισμό τζιαι την γιορτή στην βία της αστυνομίας, στην ψυχολογική βία των θεσμών που μας γύρισαν την πλάτη και απλά δεν μας τιμούν.
ΚΙΝΗΣΗ ΠΟΛΙΤΩΝ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΒΙΑ ΣΕ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΙΝΗΣΗ ΠΟΛΙΤΩΝ ALERT.
Saturday, March 28, 2009
Στο δρόμο, στο δρόμο να σπάσουμε τον τρόμο!
Σήμερα είσιεν 2 σχετικά μεγάλες διαδηλώσεις σε Λευκωσία τζιαι Λεμεσό ενάντια στην απόφαση αθώωσης των 10 βασανιστών αστυνομικών. Στην Λευκωσία είμασταν 500-600, στην Λεμεσό περίπου 300. Προγραμματίζονται τζιαι άλλες διαδηλώσεις την επόμενη εφτομάδα τζιαι σε Λάρνακα τζιαι Πάφο.
Στην Λευκωσία υπήρχε παλμός, ενθουσιασμός, αποφασιστικότητα. Εμπλοκάραμεν κυκλοφοριακούς κόμβους, εφωνάξαμεν συνθήματα, εδώσαμεν μπανάνες τους μπάτσους, εδιασχίσαμεν την Μακαρίου, την Στασικράτους τζιαι την Λήδρας. Ο κόσμος στα καφέ έβλεπεν μας έκπληκτος, κάποιοι εχαμογελούσαν, κάποιοι εχειροκροτήσαν τζιόλας τζιαι μερικοί εσηκωστήκαν τζιαι ήρταν μαζί μας. Μπροστά εμπήκεν το πανώ του ALERT, "Τέρμα στην κοροϊδία. Είμαστε ALERT" πίσω οι υπόλοιποι. Πέραν που τους γνωστούς αριστεριστές τζιαι αντιεξουσιαστές ήρτεν τζιαι νέος κόσμος. Κόσμος που πρώτη φορά εφκήκεν στο δρόμο. Αρκετή νεολαία, αλλά τζιαι μεσήλικες τζιαι μανάδες με μωρά.
Που πολιτικής πλευράς επαρατήρησα 2 πράματα που νομίζω πρέπει να σημειωθούν. Πρώτον η παρουσία (έστω περιορισμένη τζιαι συμβολική) της ΕΔΟΝ, της ΝΕΔΗΣΥ τζιαι των Οικολόγων, κάτι που δείχνει ότι δημιουργείται ένα κίνημα που τους αναγκάζει είτε να ενταχτούν είτε να τεθούν στο περιθώριο. Βέβαια εν εμείναν σε ολόκληρη την πορεία, αφού μόλις εμπλοκάραμεν τον κόμβο απέναντι που την αστυνομία Λυκαβητού αποχωρήσαν. Εφοηθήκαν ίσως να μεν γίνει συμπλοκή τζιαι να εν παρόντες, ή το πιο πιθανόν εν εθέλαν να συμμετέχουν στην πολιτική ανυπακοή με το κλείσιμο του δρόμου. Δεύτερον η ιδιαίτερα ριζοσπαστική ανακοίνωση της Εργατικής Δημοκρατίας (δημοσιεύκεται στες Φαλιες), κάτι που δείχνει ότι η καθιέρωση πλέον των αντιεξουσιαστών στον δρόμο τζιαι η εμφάνιση τζιαι των Ομονοιατών της Θύρας 9 με τον εμπρηστικό τους λόγο ασκεί τους πίεση. Μιλούν για την αστυνομία στο σύνολο της (τους μπάτσους) ως προέκταση του ταξικού κράτους που καταστέλλουν μαζί με τους δικαστές εκ μέρους των αφεντικών κτλ. Είσιεν πολλύν τζιαιρό πάντως να χρησιμοποιήσουν, γραπτώς τουλάχιστον, έτσι φρασεολογία. Φαίνεται ότι τωρά που αποκτήσαν ακροατήριο προσπαθούν απεγνωσμένα να το διατηρήσουν τζιαι να μεν τους φύει προς τους αντιεξουσιαστές. Έσιει πλάκαν!
Βέβαια τζίνα που η Εργατική Δημοκρατία έγραφεν στο κείμενο της, οι αντιεξουσιαστές εκάμαμεν τα συνθήματα που εφωναχτήκαν τζιαι που πολλούς άλλους διαδηλωτές. "Ο λαός απαιτεί όλοι οι μπάτσοι φυλακή!" τζιαι "Έξω οι μπάτσοι από την Κύπρο".
Στην Λευκωσία υπήρχε παλμός, ενθουσιασμός, αποφασιστικότητα. Εμπλοκάραμεν κυκλοφοριακούς κόμβους, εφωνάξαμεν συνθήματα, εδώσαμεν μπανάνες τους μπάτσους, εδιασχίσαμεν την Μακαρίου, την Στασικράτους τζιαι την Λήδρας. Ο κόσμος στα καφέ έβλεπεν μας έκπληκτος, κάποιοι εχαμογελούσαν, κάποιοι εχειροκροτήσαν τζιόλας τζιαι μερικοί εσηκωστήκαν τζιαι ήρταν μαζί μας. Μπροστά εμπήκεν το πανώ του ALERT, "Τέρμα στην κοροϊδία. Είμαστε ALERT" πίσω οι υπόλοιποι. Πέραν που τους γνωστούς αριστεριστές τζιαι αντιεξουσιαστές ήρτεν τζιαι νέος κόσμος. Κόσμος που πρώτη φορά εφκήκεν στο δρόμο. Αρκετή νεολαία, αλλά τζιαι μεσήλικες τζιαι μανάδες με μωρά.
Που πολιτικής πλευράς επαρατήρησα 2 πράματα που νομίζω πρέπει να σημειωθούν. Πρώτον η παρουσία (έστω περιορισμένη τζιαι συμβολική) της ΕΔΟΝ, της ΝΕΔΗΣΥ τζιαι των Οικολόγων, κάτι που δείχνει ότι δημιουργείται ένα κίνημα που τους αναγκάζει είτε να ενταχτούν είτε να τεθούν στο περιθώριο. Βέβαια εν εμείναν σε ολόκληρη την πορεία, αφού μόλις εμπλοκάραμεν τον κόμβο απέναντι που την αστυνομία Λυκαβητού αποχωρήσαν. Εφοηθήκαν ίσως να μεν γίνει συμπλοκή τζιαι να εν παρόντες, ή το πιο πιθανόν εν εθέλαν να συμμετέχουν στην πολιτική ανυπακοή με το κλείσιμο του δρόμου. Δεύτερον η ιδιαίτερα ριζοσπαστική ανακοίνωση της Εργατικής Δημοκρατίας (δημοσιεύκεται στες Φαλιες), κάτι που δείχνει ότι η καθιέρωση πλέον των αντιεξουσιαστών στον δρόμο τζιαι η εμφάνιση τζιαι των Ομονοιατών της Θύρας 9 με τον εμπρηστικό τους λόγο ασκεί τους πίεση. Μιλούν για την αστυνομία στο σύνολο της (τους μπάτσους) ως προέκταση του ταξικού κράτους που καταστέλλουν μαζί με τους δικαστές εκ μέρους των αφεντικών κτλ. Είσιεν πολλύν τζιαιρό πάντως να χρησιμοποιήσουν, γραπτώς τουλάχιστον, έτσι φρασεολογία. Φαίνεται ότι τωρά που αποκτήσαν ακροατήριο προσπαθούν απεγνωσμένα να το διατηρήσουν τζιαι να μεν τους φύει προς τους αντιεξουσιαστές. Έσιει πλάκαν!
Βέβαια τζίνα που η Εργατική Δημοκρατία έγραφεν στο κείμενο της, οι αντιεξουσιαστές εκάμαμεν τα συνθήματα που εφωναχτήκαν τζιαι που πολλούς άλλους διαδηλωτές. "Ο λαός απαιτεί όλοι οι μπάτσοι φυλακή!" τζιαι "Έξω οι μπάτσοι από την Κύπρο".
Thursday, March 26, 2009
Επιβάτης
Επιβάτης στην εξουσία αυτού του κράτους
που τα κάγκελά του χτίζει
υπογράφοντας θανάτους.
Επιβάτης στην υστερία αυτού του τόπου
που τα κόκαλα τσακίζει
και τα όνειρα του ανθρώπου.
Έβγαλα εισιτήριο
στο γήπεδο και στο νοσοκομείο
έβγαλα εισιτήριο στο κρατητήριο.
Έβγαλα εισιτήριο
σαν επιβάτης...
στη χώρα αυτή που τρώει τα παιδιά της.
Επιβάτης στην υποψία αυτή του πλήθους
που ζωές υποστηρίζει
ανατρέποντας τους μύθους.
Επιβάτης στη γεωγραφία αυτού του τόπου
που νεκρούς υπερασπίζει
στις φωτιές της λεωφόρου.
Από το δίσκο «Ο επιβάτης» του 1981.
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
Στίχοι: Κώστας Τριπολίτης
Πρώτη εκτέλεση: Μαρία Φαραντούρη
http://www.youtube.com/watch?v=rJf53sSHYCE
που τα κάγκελά του χτίζει
υπογράφοντας θανάτους.
Επιβάτης στην υστερία αυτού του τόπου
που τα κόκαλα τσακίζει
και τα όνειρα του ανθρώπου.
Έβγαλα εισιτήριο
στο γήπεδο και στο νοσοκομείο
έβγαλα εισιτήριο στο κρατητήριο.
Έβγαλα εισιτήριο
σαν επιβάτης...
στη χώρα αυτή που τρώει τα παιδιά της.
Επιβάτης στην υποψία αυτή του πλήθους
που ζωές υποστηρίζει
ανατρέποντας τους μύθους.
Επιβάτης στη γεωγραφία αυτού του τόπου
που νεκρούς υπερασπίζει
στις φωτιές της λεωφόρου.
Από το δίσκο «Ο επιβάτης» του 1981.
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
Στίχοι: Κώστας Τριπολίτης
Πρώτη εκτέλεση: Μαρία Φαραντούρη
http://www.youtube.com/watch?v=rJf53sSHYCE
Subscribe to:
Posts (Atom)