Προκαταρκτικές θέσεις για την Ελληνική εξέγερση, 12, Δεκέμβρης 2008

1.Πρόκειται για ξέσπασμα της αγανακτισμένης νεολαίας που βλέπει τη ζωή της χωρίς μέλλον. Μαζί του, το νέο, μαζικό συλλογικό υποκείμενο εξεγερμένων μαθητών-φοιτητών προσέλκυσε τους πολιτικοποιημένους ριζοσπαστικά (εξωκοινοβουλευτική αριστερά τζιαι αντιεξουσιαστικός χώρος) ενώ κέρδισε την συμπάθεια μεγάλου μέρους της αριστεράς τζιαι των εργαζομένων.

2.Πρόκειται για την πρώτη εξέγερση του 21ου αιώνα στην Ελλάδα, ανάλογη με τις εξεγέρσεις της Γαλλίας το 2005 τζιαι το 2006. Τίποτε δεν θα είναι το ίδιο πλέον. Τέθηκε από τους εξεγερμένους ένα όριο στο κατασταλτικό κράτος. Η δολοφονία του νεαρού ήταν η σταγόνα που ξεχείλησε το ποτήρι. Δεν είναι πλέον θέμα σύγκρουσης νεαρών τζιαι αστυνομίας. Η σύγκρουση είναι μεταξύ της εξεγερμένης κοινωνίας τζιαι του αυταρχικού κράτους.

3.Η στάση του ΚΚΕ, σε αντίθεση με τον Σύριζα είναι επιεικώς απαράδεκτη. Την στιγμή που χρειάζεται ενότητα των αντικαπιταλιστικών δυνάμεων, το ΚΚΕ τορπιλίζει την, επιτρέποντας στο πολιτικό κατεστημένο να ποινικοποιήσει το κοινωνικό ζήτημα.

4.Ο αντι-εξουσιαστικός χώρος, παρότι μειοψηφία, αποτελεί κομβικό σημείο για την εξέλιξη της εξέγερσης. Όχι τόσο γιατί συμμετείχε ενεργά στην αρχική βίαιη στιγμή (πρώτο τριήμερο) αλλά επειδή μπορεί να πολιτικοποιήσει την οργή της νεολαίας τζιαι να εμποδίσει φαινόμενα χουλιγκανισμού τζιαι μηδενιστικών νοοτροπιών.

5.Η εξέγερση έσιει έντονον ταξικό χαρακτήρα τζιαι θέτει επιταχτικά το ζήτημα αναδιανομής του παραγόμενου πλούτου. Οι πλούσιοι αποτελούν στόχο. Όμως ο κοινωνικός ανταγωνισμός δεν έσιει προχωρήσει (ακόμα;) στους εργασιακούς χώρους. Στον κρίσιμο ιδιωτικό τομέα όπου επικρατεί εργοδοτική τρομοκρατία τζιαι συνθήκες υπερ-εκμετάλλευσης (η γνωστή τάξη των 700 ευρώ) δεν είχαμε συμμετοχή σε απεργίες ούτε καταλήψεις εργασιακών χώρων. Επομένως δεν μπορούμε να μιλούμεν με όρους κοινωνικής επανάστασης.

6.Η επόμενη εφτομάδα θα είναι κρίσιμη. Θα συνεχιστούν τζιαι θα επεκταθούν οι καταλήψεις στα σχολεία τζιαι στα πανεπιστήμια ή θα έχουμεν συντηρητική στροφή της κοινωνίας τζιαι διαδικασίες ομαλοποίησης; Τίποτε δεν ετέλιωσεν ακόμα. Το προοδευτικό-δημοκρατικό τμήμα της κοινωνίας έσιει ήδη ευαισθητοποιηθεί. Οι μικρομεσαίοι τζιαι οι φιλελεύθεροι παραμένουν αμφίβολοι. Αν νιώσουν ότι πραγματικά απειλούνται να είμαστεν σίουροι ότι εννά συνασπιστούν με το κατεστημένο. Τα ΜΜΕ δουλεύκουν ασταμάτητα πάνω σε τούτον.

7.Τωρά το ζητούμενον είναι τι κάμνουμεν πάρακατω. Στην Κύπρο εν έχουμεν (ακόμα) τες συνθήκες εξαθλίωσης της Ελλάδας. Ούτε έχουμεν πολλούς μετανάστες 2ης γενιάς. Όμως αν οι κοινωνικές τάσεις που υπάχουν (ευελικτοποίηση, υπερ-εργασία, ακρίβεια κτλ) συνεχιστούν μπορεί σε καμιά θκιο δεκαετίες να έχουμεν παρόμοια κατάσταση. Ήδη είχαμεν μιαν σχετικά μεγάλη συμμετοχή μεταναστών σε κινητοποιήσεις το 2006. Οι μακροχρόνια διαμένοντες μετανάστες άρκεψαν ήδη να ενσωματώνουνται, μπαίνουν σε συντεχνίες, γοράζουν σπίθκια, αννοίουν μικρομάγαζα. Τα κοπελλούθκια τους μεγαλώνουν στην Κύπρο. Υφίστανται τον ρατσισμό τζιαι τον αποκλεισμό. Η κυπριακή οικονομία εξαρτάται πλήρως που την παγκόσμια ροή του κεφαλαίου. Λογικά αν η κρίση συνεχιστεί τζιαι ενταθεί εννά νιώσουμεν τες συνέπειες τζιαι δαμέ. Καλόν θα ήταν να είμαστεν κάπως προετοιμασμένοι τζιαι θεωρητικά αλλά τζιαι οργανωτικά, έτσι ώστε να μπορούμεν να παρέμβουμεν στα γεγονότα όταν αρκέψουν να συμβαίνουν. Το 2006 είμασταν απροετοίμαστοι, όμως επιάσαμεν μια εμπειρία. Η εξέγερση στην Ελλάδα, που λόγω γλώσσας μπορούμεν να την παρακολουθήσουμεν καλλίτερα που την αντίστοιχη της Γαλλίας μπορεί να μας βοηθήσει να καταλάβουμεν πολλά. Τζιαι παράλληλα νομίζω μπορούμεν να εκφράσουμεν την συμπαράσταση μας τζιαι γραπτώς, με κάποιαν έκδοση ή με δημοσιεύσεις στον τύπο.

Η διασταύρωση της μάππας τζιαι της πολιτικής, Τρίτη νύχτα στη Λευκωσία (9/12/2008)

(Παναθηναϊκός-Ανόρθωση τζιαι διαδήλωση ενάντια στην κρατική καταστολή στην μνήμη του νεκρού Αλέξη)

Ξεκινούμεν που την κατάληψη (φανάρι του διογένη) με τους “αναρχικούς” για την πλατεία ελευθερίας. Τζιαμέ έρκουνται οι “ομονοιάτες”. Τζιαι η “νεολαία ενάντια στον εθνικισμό” τζιαι διάφοροι άλλοι ανέχταχτοι. Μερικοί λεμεσιανοί τζιαι σκαλιώτες, αλλά οι παραπάνω λευκωσιάτες. Στην συντριπτική τους πλειοψηφία νεαροί αρσενιτζιοί. Τα συνθήματα ανάμιχτα, αντικρατικά, εργατικά τζιαι σεξιστικά. Κυριαρχεί το τυφλό μίσος ενάντια στην αστυνομία. Οι γεναίτζιες της διαδήλωσης νιώθουν άβολα. Μερικοί διαδηλωτές μιλούν στο κινητό για το ματς, άλλοι σκέφτουνται που θα παν μετά να το παρακολουθήσουν. Πουτάνας γιοι, αστυνομικοί. Ποδοσφαιροποίηση της πολιτικής οξά πολιτικοποίηση του ποδοσφαίρου; Μυστικοί αστυνομικοί. Να φύουν που την πορεία μας. 4 δυνάμενοι αποχωρούν. Ένας άλλος άγνωστος που κινεί υποψίες λαλεί ότι εν ψυχολόγος. Συνεχίζει μαζί μας ως την πρεσβεία. Κλειστός δρόμος με συρματόμπλεγμα τζιαι πλήθος αστυνομικών με αντι-διαδηλωτική εξάρτηση πίσω που το συρματόπλεγμα, γύρω που το κτίριο τζιαι πίσω που την πεζίνα. Η κίνηση μπροστά θα έφερνεν σύγκρουση. Στάση. Έπρεπεν να εφέρναμεν τα μπουζούκια μας. Να κάμουμεν κανένα συγκρότημα σάμπα, όπως στο Λονδίνο, έτσι για τες διαδηλώσεις. Πάντως κάτι πρέπει να κάμουμεν. Να συζητήσουμεν πως δρούμεν παρακατω σε σχέση με την συνεχιζόμενη εξέγερση στην Ελλάδα. Επόμενο ραντεβού, Σάββατο 17.00 στη βιβλιοθήκη (Αγράμματα), (υπάρχει δίπλα στα λινκς).

EN PSIHRO EKTELESI 16XRONOU STIN ATHINA

DEFTERA 8/12 14.00 SIGKENTROSI STIN PLATEIA ELEFTHERIAS TZE POREIA DIAMARTIRIAS PROS TIN ELLINIKI PRESVIA.

Ένα νησί, πολλές ιστορίες: επανεξετάζοντας την πολιτική του παρελθόντος στην Κύπρο

Στις 28 και 29 Νοεμβρίου πραγματοποιήθηκε το 3ο ετήσιο συνέδριο του PRIO στο Λήδρα Πάλλας. Η ακαδημαϊκή του πτυχή οργανώθηκε από την ανθρωπολόγο Rebecca Bryant και παρευρέθηκαν γύρω στα 100 άτομα. Στο συνέδριο παρουσιάστηκαν 31 εργασίες Κυπρίων και ξένων ακαδημαϊκών σε σχέση με την Κύπρο και το πρόβλημα της. Οι παρουσιάσεις ήταν οργανωμένες σε παράλληλες συνεδρίες έτσι ήταν αδύνατο για κάποιον/α να παρακολουθήσει όλες τις εργασίες. Θα κάνω αναφορά σε τρεις παρουσιάσεις που θεωρώ ότι ήταν οι πιο ενδιαφέρουσες από αυτές που παρακολούθησα

Ο Δημήτρης Άσσος στην παρουσίαση του προχώρησε σε μια αποδόμηση δυο θεωριών συνομωσίας που ακόμα κυριαρχούν στην ε/κ κοινότητα σε σχέση με τον αγώνα της ΕΟΚΑ. Πρώτον ότι ο “ηρωικός” αυτός αγώνας προδώθηκε από τον Μακάριο και την ελληνική κυβέρνηση και δεύτερον ότι οι διεθνείς ραδιουργίες εμπόδισαν το “δίκαιο” αίτημα της ένωσης. Σύμφωνα με τον Άσσο παρόλο που οι δυο αυτές θέσεις δεν μπορούν να τεκμηριωθούν με τα υφιστάμενα ιστορικά στοιχεία που υποδεικνύουν ότι η ανεξαρτησία είχε ήδη τροχιοδρομηθεί από το 1955, εν τούτοις συνεχίζουν να αναπάραγονται. Και αυτό επειδή εξυπηρετούν στο να μετατοπίζουν την ευθύνη σε άλλους. Σύμφωνα με τον Άσσο, είναι καιρός η σοβαρή ιστορική έρευνα να διαψεύσει οριστικά τις θεωρίες συνομωσίας και να τις θέσει στο περιθώριο.

Ο Αντρέας Παναγιώτου στην παρουσίαση του προχώρησε σε μια ανάλυση της υποκουλτούρας της αριστεράς και της περιθωριοποίησης της από τον ηγεμονικό λόγο. Παράλληλα παρουσίασε την διαδικασία συγγραφής της επίσημης εθνικιστικής ιστορίας μέσα από μια σειρά από γεγονίδια που αποτελούν την στρατηγική της ελίτ στην προσπάθεια της να κατασκευάσει την εθνική ενότητα. Σύμφωνα με τον Παναγιώτου, παρά την δημοκρατικότητα της κοινωνίας μας, η δημόσια σφαίρα ακόμα αποτελεί πεδίο λογοκρισίας των “αιρετικών” εκδοχών της κυπριακής ιστορίας.

Ο Christoph Ramm πραγματεύτηκε την αντιμετώπιση των εποίκων από τους Τουρκοκύπριους καθώς το ζήτημα αυτό αποτελεί βασική πτυχή του Κυπριακού προβλήματος. Σύμφωνα με τον Ραμ, η γενικά αρνητική εικόνα των Τούρκων εποίκων στα μάτια των Τ/Κ έχει να κάνει με το ευρύτερο ζήτημα της πολιτιστικής σύγκρουσης Ανατολής και Δύσης. Οι Τ/Κ θεωρούν τους εαυτούς τους Ευρωπαίους και τους έποικους Ανατολίτες που απειλούν την δημογραφία και την κουλτούρα τους. Επίσης οι έποικοι αποτελούν για τους Τ/Κ σύμβολο της εξάρτησης τους από την Τουρκία και θεωρούν ότι αντιδρώντας στην παρουσία τους στο νησί, αντιδρούν ταυτόχρονα στην Τουρκική κηδεμονία. Όμως αυτή η προσέγγιση είναι σύμφωνα με τον Ραμ λανθασμένη αφού τουλάχιστον οι έποικοι που ήρθαν στην Κύπρο την τελευταία εικοσαετία αποτελούν οικονομικούς μετανάστες που έρχονται σαν αποτέλεσμα της παγκόσμιας μετανάστευσης και όχι της Τουρκικής κατοχής.

The family and the communist state

...The working class government has the aim of supporting every wedded or unwedded mother while she is feeding an infant, to build maternity homes everywhere in cities and villages, to have creeches and nurseries at every business, to allow women the possibility of combining useful work for the state with the obligations of motherhood...Instead of the previous family, a new form of relationship between men and women is developing, a comradely and loving union of two free, independent, self-supporting equal members of a communist society...Instead of the locked, egotistical family box, there will be a big, universal working family, in which those who work, men and women, will be brothers and comrades above all...

Alexandra Kollontai, Speech at the first All Russian Congress of Women, 1918

Εδώ Πολυτεχνείο...

Αθήνα, 17 του Νιόβρη 1998. Διούν μας έξοδο που το στρατό για την επέτειο του Πολυτεχνείου. Κατεβαίνω μόνος μου στο κέντρο για την διαδήλωση. Ήταν η πρώτη φορά που εθώρουν τόσον πολλύν κόσμο σε πορεία. Εντυπωσιάζουμαι που τες πολλές ομάδες με τα διαφορετικά πανώ τζιαι ακούω με προσοχή τα συνθήματα. Παλμός ζωντάνια, ένταση. Πιάνω φυλλάδια, θκιαβάζω προσπαθώ να καταλάβω τες διαφορές μεταξύ των διαφόρων πολιτικών ομάδων. Πίσω με τα μαύρα οι αναρχικοί. Αστυνομία παντού.

Λευκωσία, 17 του Νιόβρη 2008. Να πάω οξά να μεν πάω; Έχω θκιάβασμα, εν θα πάω. Άτε να πάω, εν εγέρασα, τζιαι είμαι ακόμα φοιτητής. Κατεβαίνω στο κέντρο για την διαδήλωση. Λλίη αστυνομία. Το Πολυτεχνείο δεν ήτανε γιορτή – ήτανε εξέγερση και πάλη ταξική εξηγά το φυλλάδιο που αναφέρεται στες θκιο ιστορικές επαναστατικές τάσεις που επρωταγωνίστηκαν τζιαι στην Αθήνα του 1973– την τροτσκιστική τζιαι την αναρχική. Μια ομάδα περιφρούρησης της ΕΔΟΝ παρεμβάλλεται μεταξύ μας τζιαι των υπόλοιπων διαδηλωτών. “Φονιάδες των λαών, Αμερικάνοι” φωνάζουν μπροστά. “Το αριστερό μου αφεντικό πατίνι με έχει κάνει και ύστερα μου λέει πως φταιν οι Αμερικάνοι” απαντούν πίσω. “Ένας είναι ο εχθρός, ο ιμπεριαλισμός”, μπροστά, “Η εθνική ενότητα είναι μια παγίδα, οι καταπιεσμένοι δεν έχουνε πατρίδα” τζιαι “Η αλληλεγγύη το όπλο των λαών, πόλεμος στον πόλεμο των αφεντικών” πίσω. Βέβαια οι μόνοι που ακούν τα συνθήματα των αναρχικών εν οι ΕΔΟΝίτες της περιφρούρησης. Στο “Τούρκοι εργάτες αδέρφια μας” γυρίζει ένας ΕΔΟΝίτης τζιαι λαλεί του άλλου. Ρε μα εν σωστά που λαλούν τούτοι. Ναι, λαλεί του ο άλλος μόνο πάνω στα αφεντικά συγχύζουνται λλίον...