Wednesday, June 21, 2017

Καθ' οδόν προς τη Γενεύη ΙΙ

21/6/2017

Ο Αναστασιάδης αποδείχτηκε μικρός, δειλός και προπάντων πλήρως αναξιόπιστος. Ο Ακκιντζί αδύνατος, απογοητευμένος και προπάντων παρατημένος. Είναι ξεκάθαρο ότι δεν μπορούν να οραματιστούν το κοινό συμφέρον των Κυπρίων και να προχωρήσουν προς μια συμφωνία. Η Ελλάδα δεν φαίνεται έτοιμη για συμβιβασμό καθότι βολεύεται με την υφιστάμενη κατάσταση ενώ η Τουρκία βλέπει την αλλαγή της υφιστάμενης κατάστασης ως αναπόφευκτη είτε με είτε χωρίς συμβιβασμό και έτσι δεν δείχνει να καίγεται ιδιαίτερα. Ο ΟΗΕ και η ΕΕ θα κάνουν ό,τι μπορούν για να επιτευχθεί συμφωνία αλλά δεν μπορούν και πολλά καθώς οι δυο πλευρές προσανατολίζονται ήδη προς το ναυάγιο – ελεγχόμενο οι μεν για να διατηρηθεί το στάτους κβο και ανεξέλεγκτο οι δε για να μπλοκαριστούν χωρίς δυσκολίες οι όποιοι ενοχλητικοί ενεργειακοί σχεδιασμοί και να ανοίξει ο δρόμος για την Ταϊβανοποίηση της βόρειας Κύπρου. Οπόταν χωρίς την παρέμβαση των πιο μεγάλων παιχτών, ΗΠΑ, Ρωσίας και Γερμανίας φαίνεται απομακρυσμένο το ενδεχόμενο να σπάσει το αδιέξοδο στη Γενεύη.  


Το πιο τραγικό της υπόθεσης είναι η αφέλεια που επικρατεί σε μεγάλη μερίδα των Κυπρίων. Που δεν αντιλαμβάνονται ότι στις συνθήκες μη συμφωνίας, αυτό που διατηρεί την ειρήνη εδώ είναι απλά οι διεθνείς ισορροπίες. Ότι ένα στάτους κβο βασισμένο εσωτερικά στον εθνικισμό και τον φόβο δεν παρέχει καμιά ασφάλεια σε συνθήκες μεταβολής αυτών των διεθνών ισορροπιών. Ότι είναι η μη λύση και όχι η λύση που παγιώνει την υπαγωγή της Κύπρου στο πλέγμα των ιμπεριαλιστικών σχέσεων. Ότι χωρίς την επανένωση της Κύπρου και την ανάπτυξη της συνείδησης και της πραγματικότητας των κοινών συμφερόντων Ε/κ-Τ/κ κινδυνεύουμε να ξαναγίνουμε το σημείο εξαγωγής της έντασης των ελληνο-τουρκικών μεγαλο-ιδεατισμών και του ανταγωνισμού τους. Ότι η «όποια διχοτόμηση» προς την οποία εργάζεται μερίδα της ηγεσίας και επιθυμεί μερίδα των ε/κ δεν θα είναι ούτε βελούδινη, ούτε συμφέρουσα ούτε θα λύσει το πρόβλημα που θα συνεχίσει να μας στοιχειώνει, έστω και αν επιβληθεί ρύθμιση στις εξωτερικές του πτυχές. 

Tuesday, June 20, 2017

3 ξεχασμένα σημειώματα για το αρχείο: Για Αναστασιάδη, Κυπριακό και Σπανό

2/3/2017


Είτε κηρυχθεί και επίσημα είτε όχι το ναυάγιο των συνομιλιών μέσα στους επόμενους μήνες, επί της ουσίας η πορεία που πήραν τα πράγματα δεν φαίνεται να είναι αναστρέψιμη. Αν καταφέρει ο Αναστασιάδης να αποφύγει την επίρριψη ευθυνών στην ε/κ πλευρά, δεν θα είναι επειδή δεν έχει την ευθύνη η ε/κ πλευρά και ούτε θα σημαίνει ότι η ε/κ κοινότητα θα την βγάλει μεσοπρόθεσμα καθαρή από αυτό το φιάσκο. Είπαμε η εποχή της αθωότητας στο κυπριακό έχει τελειώσει προ πολλού για όλους. Ο Αναστασιάδης μπορούσε να προχωρήσει αν ήθελε από το καλοκαίρι του 2016 όταν φάνηκε ότι είχε σημειωθεί κάποια πρόοδος επί της ουσίας πέραν από τις θεαματικές φανφάρες τις οποίες χρησιμοποιούσε πριν ως υποκατάστατο της ουσίας της λύσης. Αντί αυτού επέλεξε να συνεχίσει να πορεύεται αμφίσημα κρατώντας την πόρτα ανοιχτή σε διχοτομικές δυνάμεις και στο απορριπτικό ακροατήριο ευρύτερα. Σκότωσε την προοπτική της συμφωνίας στο Μοντ Πελεράν με την άρνηση του να κλειδώσει το εδαφικό και την Μόρφου υπό ε/κ διοίκηση έναντι της αποδοχής της σύγκλισης Χριστόφια-Ταλάτ στην εκτελεστική εξουσία ενώ με την βοήθεια του Κοτζιά έθεσε τις βάσεις για την εθνικιστική έξαρση που κλιμακώνεται αργά αλλά σταθερά. Διότι πώς αλλιώς θα μπορεί να στηριχτεί η συνέχιση της μη συμφωνημένης διχοτόμησης; Είναι σημαντικό να λεχθεί ότι η φουστανέλα δεν είναι μόνο προεκλογική αμφίεση του Αναστασιάδη, είναι κυρίως δομικά αναγκαία συνθήκη για τη νομιμοποίηση των επιλογών της ε/κ αστικής ηγεσίας.   


6-6-2017
Ο Αναστασιάδης συνεχίζει να στοχεύει σε ένα πάγωμα ή σε ένα ελεγχόμενο ναυάγιο, αν και φαίνεται αρκετά δύσκολο να πετύχει είτε το ένα είτε το άλλο, χωρίς βοήθεια από την Τουρκία. Μόνο με έντονη πίεση από τα πάνω ή/και από τα κάτω μπορεί να ανατραπεί αυτή η στόχευση και να οδηγηθεί ο Αναστασιάδης σε μια γραμμή όπου η συμφωνία θα καταστεί προτεραιότητα. Πίεση που υπάρχει μεν, αλλά που δεν φαίνεται να είναι αρκετή προς το παρόν. Αυτό είναι που του επιτρέπει να δηλώνει τώρα ευχαριστημένος επειδή πήρε 2 ρητορικές αναφορές στο ανακοινωθέν καθώς κατάπιε την ρηξικέλευθη πρόταση του για την διαδικασία και επέστρεψε ουσιαστικά στο συμφωνημένο πλαίσιο του 2014, όπως έλεγαν ότι έπρεπε να γίνει και ο Άιντε και ο Ακκιντζί.


10/6/2017

Η θέση μου για το πώς θα έπρεπε να κινηθούν οι δυνάμεις της αριστεράς εντός και εκτός του ΑΚΕΛ, στις συνθήκες της κρίσης τέθηκε από το 2011 και εξειδικεύτηκε σε διάφορες στιγμές από τότε σε διάφορα κείμενα, τόσο ακαδημαϊκά όσο και σε κείμενα δημόσιας παρέμβασης. Δεν θεωρώ τις εκλογές ως το πρωτεύον πεδίο, αλλά αναγνωρίζω την σημασία τους, τόσο πρακτική όσο και συμβολική στην κωδικοποίηση του συσχετισμού δύναμης αλλά και την ανάπτυξη επιχειρημάτων, ρητορικών και κοινωνικών αφηγήσεων.

Το ΑΚΕΛ έκανε δεξιά στροφή στα θέματα της οικονομίας στα μέσα του 2011 και την εδραίωσε το 2012. Δεν άλλαξε κάτι επί της ουσίας σε αυτό τον πολιτικό προσανατολισμό, έστω και αν ρητορικά μετακινήθηκε κάπως όταν πέρασε στην αντιπολίτευση το 2013. Ούτε αν κατεβεί σήμερα με τον Άντρο Κυπριανού (κάτι που εγώ προσωπικά θα στήριζα), είτε τον εκλέξει είτε όχι, είναι επαρκής συνθήκη για στροφή του ΑΚΕΛ στα αριστερά πόσο μάλλον για πραγματικά προοδευτική πολιτική σε επίπεδο κράτους.

Το να φύγει ο Αναστασιάδης όμως από την εξουσία και να αποτραπεί η εκλογή Παπαδόπουλου είναι σημαντικό. Όχι γενικά και αόριστα με την λογική μιας διαχρονικά αντι-δεξιάς στάσης του μη χείρον βέλτιστο, αλλά συγκεκριμένα αυτή η δεξιά σε αυτή τη συγκυρία, για το κυπριακό και όχι μόνο. Ως εκ τούτου, ενώ εγώ προσωπικά ίσως και να μην ψήφιζα ένα φιλελεύθερο (είτε ΑΚΕΛικό είτε δεξιό), αν αυτός τηρούσε κάποιες μίνιμουμ σοσιαλδημοκρατικές ισορροπίες θα ήταν μάλλον μια ικανοποιητική ΑΚΕΛική επιλογή για τις προεδρικές, υπό την έννοια του καθαρού υποψηφίου της επανένωσης. Ο Σπανός όμως δεν είναι αυτό το πράγμα – δεν είναι απλά ένας στρατευμένος νεοφιλελεύθερος και μάλιστα παλιάς κοπής που δοκιμάζει να πουλήσει ρητορικές της δεκαετίας του 1990 σήμερα, είναι όπως φαίνεται και ένας συντηρητικός αλαζόνας. Το κυριότερο, είτε εκλεγεί είτε όχι θα ζημιώσει την υπόθεση της αριστεράς και δεν έδειξε αν και πως θα μπορέσει να στηρίξει αποτελεσματικά την υπόθεση της επανένωσης. Το ΑΚΕΛ μπορεί και καλύτερα και σίγουρα η κυπριακή αριστερά αξίζει περισσότερα.

Η αριστερά χρειάζεται περισσότερη αυτοπεποίθηση για τις θέσεις της, μεγαλύτερο άνοιγμα στην κοινωνία και την νεολαία, λιγότερο εκλογικό φετιχισμό και περισσότερη πολιτική αποφασιστικότητα. Το παράδειγμα του Κόρμπυν στην Βρετανία έχει πολλά να διδάξει στην αριστερά και της Ευρώπης και της Κύπρου.   

Thursday, June 15, 2017

Για να τελειώνουμε με τις διάφορες εξυπνάδες για το θέμα ασφάλειας και εγγυήσεων.

Για να τελειώνουμε με τις διάφορες εξυπνάδες για το θέμα ασφάλειας και εγγυήσεων.

1)   Οι εγγυήσεις και η παρουσία μικρής στρατιωτικής δύναμης της Ελλάδας και της Τουρκίας στη Κύπρο υπήρξε όρος για την επίτευξη της κυπριακής ανεξαρτησίας το 1959. Αυτό ήταν το αποτέλεσμα της ηλίθιας πολιτικής της «Ένωσις και μόνον Ένωσις» που υιοθετήθηκε από την ε/κ ηγεσία το 1950 και ιδιαίτερα μετά την επιδίωξη επιβολής αυτής της πολιτικής με ένοπλα μέσα το 1955 που προκάλεσε την δημιουργία της ΤΜΤ και την υιοθέτηση του «Για ταξίμ για ολούμ» από την τ/κ ηγεσία. Σαν να μην έφτανε αυτό, η ΕΟΚΑ και οι μετεξελίξεις της (Ακρίτας, ΕΟΚΑ Β) μαζί με την ΤΜΤ τα επόμενα 15 χρόνια έκαναν ότι μπορούσαν για να ενισχύσουν την στρατιωτική παρουσία της Ελλάδας και της Τουρκίας στη χώρα οδηγώντας μας στη ντε φάκτο διχοτόμηση το 1974.

2) Η κατάρρευση του δικοινοτικού κράτους και η βία της δεκαετίας 1964-1974 οδήγησαν σε μια αναδιάταξη του συσχετισμού δύναμης που κωδικοποιήθηκε στη βάση της τουρκικής στρατιωτικής παρουσίας έναντι του ελληνοκυπριακού διπλωματικού πλεονεκτήματος που κράτησε μέχρι το 2004. Από τότε, αυτό που αμφισβητείται ενόσω δεν έχουμε συμφωνία, δεν είναι η τουρκική στρατιωτική παρουσία αλλά το ελληνοκυπριακό διπλωματικό πλεονέκτημα της μονοπώλησης της Κυπριακής Δημοκρατίας και οι συνεπαγωγές του. 

3) Σε γεωπολιτικό επίπεδο, οι συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου το 1959 κωδικοποίησαν ένα Ελληνο-Τουρκικό συσχετισμό δύναμης στην Ανατολική Μεσόγειο και μια Ελληνο-Τουρκική πολιτική ισορροπία στη Κύπρο. Η όποια συμφωνία επιτευχθεί σήμερα, ότι και αν είναι το λεκτικό της δεν μπορεί παρά να αντανακλά ανάλογα αυτό τον συσχετισμό και αυτή τη ισορροπία. Αυτό δεν μπορεί να αλλάξει όποιες τροποποιήσεις και αν γίνουν στις πρόνοιες και το όνομα και όποια τελική μορφή πάρουν οι Συνθήκες Εγγυήσεων και Συμμαχίας. Όσο αδύνατο ήταν το 1959 η Κύπρος να υπαχθεί σε ελληνική επικυριαρχία λόγω της πληθυσμιακής αναλογίας ε/κ-τ/κ, τόσο αδύνατο (αν όχι περισσότερο αδύνατο) είναι και σήμερα. Το κυπριακό κράτος δημιουργήθηκε το 1959 στα πλαίσια ενός ελληνο-τουρκικού συμβιβασμού που μετέτρεπε την Κύπρο σε ουδέτερο, συνεταιρικό κράτος ε/κ και τ/κ. Αυτό θα γίνει και σήμερα με την συμφωνία για την Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία. Η μόνη άλλη επιλογή είναι η μονιμοποίηση και νομιμοποίηση της διχοτόμησης. 

4) Η ντε φάκτο διχοτόμηση, όσο διατηρείται η μονοπώληση της Κυπριακής Δημοκρατίας από τους ε/κ μπορεί να βολεύει το ελληνικό κράτος (και όχι απλά τον Κοτζιά) όπως και μεγάλη μερίδα της κοντόφθαλμης ε/κ ηγεσίας. Δεν εξυπηρετεί όμως τα συμφέροντα των Κυπρίων, δεν εξυπηρετεί την υπόθεση της ειρήνης και στα επόμενα χρόνια ενδέχεται να μην εξυπηρετεί ούτε καν τα συμφέροντα του ελληνικού και ελληνοκυπριακού κράτους. 

5) Οπόταν οι εξυπνάδες περί «0 εγγυήσεων, 0 στρατιωτών από την πρώτη μέρα» ως δήθεν θέση κυπριακής ανεξαρτησίας, τζιαι όι θέση μονιμοποίησης της διχοτόμησης, εν ανάλογες με την εξυπνάδα «Ο Μακάριος με τα 13 σημεία το 1963 απλά έθελεν να κάμει το σύνταγμα πιο λειτουργικό». Ούτε η Τουρκία, ούτε οι τ/κ, ούτε η διεθνής κοινότητα τρώει ελληνοκυπριακά κόνναρα, όσον ωραία τζιαι αν εν η συνταγή του Κοτζιά. Εν κρίμα όμως που τα τρών που αφέλεια κάποιοι κατά τα άλλα μη διχοτομιστές Κυπραίοι.  

Tuesday, June 13, 2017

Εθνοκεντρισμός, απορριπτισμός και οι συνειδητοί διχοτομιστές

13/6/2017

Αναμφίβολα ο εθνοκεντρισμός και ο απορριπτισμός ως πολιτικές θέσεις εξυπηρετούν άμεσα και έμμεσα τη διχοτόμηση της Κύπρου. Οι δυο αυτές οπτικές, διάχυτες στην κοινωνία, παρά τη μεγάλη τους αλληλοεπικάλυψη δεν είναι ταυτόσημες μεταξύ τους. Υπάρχουν εθνοκεντρικοί που θέλουν ή και θα αποδέχονταν την επανένωση. Και υπάρχουν και απορριπτικοί που είναι πραγματικά Κυπροκεντρικοί (και όχι απλώς εργαλειακά υπερασπιζόμενοι τη μονοπώληση της Κυπριακής Δημορκατίας από τους Ε/κ) και που θα μπορούσαν να αποδεχτούν τους Τουρκοκύπριους ως ισότιμους υπό κάποιες προϋποθέσεις. Λίγοι μεν, αλλά υπαρκτοί. Επίσης δεν είναι όλοι όσοι υιοθετούν εθνοκεντρικές και απορριπτικές στάσεις συνειδητοί διχοτομιστές, αν και πολλοί από αυτούς είναι.

Οι συνειδητοί διχοτομιστές είναι κάτι περισσότερο. Είναι μια μερίδα ανθρώπων που βρίσκονται στην τομή του εθνοκεντρισμού και του απορριπτισμού ως ιδεολογίες, για τους οποίους η διχοτόμηση είναι λόγος πολιτικής ύπαρξης και στάση ζωής. Διαφέρουν από τους φασίστες, γιατί για τους φασίστες η διχοτόμηση είναι απλώς ένα στάδιο ή ένα εργαλείο που υπάγεται σε μια μεγαλύτερη αφήγηση του Έθνους, του πολέμου ενάντια στον προαιώνιο εχθρό, του μαρμαρωμένου βασιλιά, των ιερών κοκάλων των προγόνων κ.λπ. Σε αντίθεση με τους φασίστες, οι συνειδητοί διχοτομιστές δεν πιστεύουν τις μπαρούφες που λένε. Είναι μαθητές της ρεαλ-πολιτίκ του Κίσσινγκερ και βλέπουν την υπαρκτή διχοτόμηση όχι απλώς ως καλύτερη από την επανένωση, αλλά ως την καλύτερη δυνατή κατάσταση που μπορεί να υπάρξει. Είναι με αυτή την έννοια βαθιά συντηρητικοί, βολεμένοι και κατεστημένοι. Υπάρχουν σε όλα τα στρώματα της κοινωνίας και για πολλούς η στάση τους αυτή συνδέεται και με τα οικονομικά τους συμφέροντα. Όμως η όποια εξήγηση του φαινομένου περιοριστεί στο κοινωνικο-οικονομικό ή/και στο ταξικό πεδίο θα είναι ελλιπής και αφαιρετική, καθότι η διαμόρφωση αυτής της πολιτικά ορισμένης κοινωνικής τάσης είναι προϊόν σύνθετων ιστορικών διαδικασιών.

Οι χειρότεροι από τους συνειδητούς διχοτομιστές είναι τα στελέχη τους. Όχι μόνο επειδή για αυτούς ο διχοτομισμός είναι θεωρητικά επεξεργασμένος και επειδή είναι οι κήρυκές του, αλλά κυρίως επειδή, λόγω της κοινωνικής τους θέσης και συχνά της δημόσιας τους ευθύνης, δεν νομιμοποιούνται να τον παρουσιάσουν ως τέτοιο και μπορούν να τον προωθούν μόνο στη βάση του ψέματος και της απάτης. Προσέξετε, όχι απλώς της διαστρέβλωσης και της μαύρης προπαγάνδας, αλλά του ψέματος και της απάτης. Διότι διχοτομισμός μπορεί να εκφέρεται ανοιχτά από καθημερινούς ανθρώπους που ανήκουν στα λαϊκά στρώματα, αλλά δεν μπορεί να εκφέρεται από πολιτικούς και τεχνοκράτες, ανώτατους δημόσιους υπαλλήλους, αρχισυντάκτες και διαμορφωτές γνώμης κ.τ.λ. Οι συνειδητοί διχοτομιστές που στελεχώνουν το κατεστημένο και το βαθύ κράτος της (ελληνο-)Κυπριακής Δημοκρατίας είναι λοιπόν εξ ανάγκης ανήθικοι, απατεώνες και αδίστακτοι. Διότι από τη στιγμή που τα στελέχη του διχοτομισμού δεν μπορούν να εκφράσουν επίσημα και ανοιχτά (ακόμα) την πολιτική τους επιλογή, μπορούν μόνο να ψεύδονται. Και ψεύδονται για δεκαετίες.


Το στάτους κβο της διαίρεσης στην Κύπρο είναι βασισμένο στον φόβο. Και καθώς αυτός ο φόβος άρχισε να υποχωρεί μετά το άνοιγμα των οδοφραγμάτων το 2003, το έργο της συντήρησής του μέσα από εθνικές υστερίες και «ηθικούς πανικούς» γίνεται πιο δύσκολο. Για αυτό οι συνειδητοί διχοτομιστές γίνονται ολοένα και πιο αδίστακτοι στην προσπάθειά τους να υλοποιήσουν το έργο τους. Πατώντας επί πτωμάτων, εκμεταλλευόμενοι τον πόνο ανθρώπων και τη δική τους εξουσία, συκοφαντώντας και διασύροντας, χύνοντας χολή και δηλητήριο. Έχοντας αυτά υπόψη μπορεί να γίνει αντιληπτή και η χυδαία αθλιότητα του κατεστημένου σκιτσογράφου που υπογράφει ως ΠΙΝ στον «Φιλελεύθερο».

Sunday, May 28, 2017

3 σύντομα σημειώματα για Αρχιεπίσκοπο, Αναστασιάδη και Γενικό Εισαγγελέα

Ο Ττόμυς εν πραγματικά ένα reality check για τη κοινωνία τζιαι το κράτος που ζούμε. Για τον ρατσισμό του, την κουτοπονηρκά του, τον διχοτομισμό του, την ππαραοπιστία του κλπ είπαμεν τα σιήλλιες φορές. Τζείνο που εν σημαντικό να (ξανα)λεχτεί τωρά εν η βάση της αλαζονείας του. Εφκήκεν τζιαι είπεν ο τύπος ότι οι άθεοι εν 5-10 πλάσματα. Τζιαι ότι ούλλος ο πληθυσμός εν δικός του τζιαι ότι ούλλοι οι πολιτικοί πλην του ΑΚΕΛ εν δικοί του. Εγώ προσωπικά ζιω τζιαι πεθανίσκω για να διαψευστούν τούτες οι 2 δηλώσεις στην πράξη. Να φκουν δηλαδή 5-10-20 σιηλλιάες που τους Κυπραίους άθεους να το δηλώσουν δημόσια (όπως τους ΛΟΑΤ+ να κάμουμεν τζιαι εμείς ένα pride σιόρ J) – με ό,τι συνεπάγεται όμως [κομμένοι οι θρησκευτικοί γάμοι, τα βαφτίσια, οι κηδείες κλπ]. Τζιαι να φκουν τζιαι έστω 5-6 βουλευτές που τα κεντροδεξιά κόμματα να πουν ότι τουλάχιστον τζιείνοι έννεν της Εκκλησιάς – με ό,τι συνεπάγεται… Τζιαι τέλος το ΑΚΕΛ ως το κόμμα της αριστεράς τζιαι του κυπριακού εκμοντερνισμού ιστορικά, να κόψει μιαν τζιαι καλήν, συνολικά τη σχέση του με ό,τι έσσιει να κάμει με τα εκκλησιαστικά δρώμενα, δίχτυα τζιαι τελετουργίες. Αν δεν μπορούν να γίνουν τούτα παιθκιά… τότε ο Ττόμυς τζιαι ο κάθε Ττόμυς καλά μας κάμνει –διότι θυμίζει μας την αλήθκεια, ότι δηλαδή εν μπορεί να γινούν τούτα.   

………………..
23/5/2017
Ο Αναστασιάδης, με αυτή του την πρόταση, που βρίσκεται εντελώς εκτός του συμφωνημένου πλαισίου των διαπραγματεύσεων, δείχνει ότι δεν τον ανησυχεί καθόλου το να χρεωθεί την ευθύνη για το ναυάγιο. (Το ότι δεν ενδιαφέρεται να προχωρήσει σε συμφωνία το έδειξε από τον Νιόβρη και πιο καθαρά από τον Γενάρη και μετά.) Το ερώτημα είναι αν έχει και κάποιο σχέδιο πίσω από αυτόν τον τυχοδιωκτισμό και αν πατά και σε κάποιες πλάτες, ή αν η στάση του αυτή είναι απλά αποτέλεσμα αχαπαροσύνης και έπαρσης. Μπορεί κάποιος να πει ότι τροχιοδρομεί την διχοτόμηση, που για μεγάλη μερίδα της ε/κ ηγεσίας και του λαού είναι προτιμότερη από την επανένωση. Αλλά η διχοτόμηση, πέραν του ότι δεν είναι βιώσιμη ως μακροπρόθεσμη λύση, δεν είναι καν υλοποιήσιμη αναίμακτα. Αυτό είναι σημαντικό να το κατανοήσουμε όλοι. Και ο καθένας να αναλάβει τις ευθύνες του.

…………..


Κανείς δεν περίμενε στα σοβαρά ότι σε αυτό το κράτος, ο Γ. Εισαγγελέας θα προέβαινε, ως όφειλε, σε ποινική δίωξη του κ. Ηροδότου καθότι αυτός, ως Χρυσόστομος, εκπροσωπεί ένα θεσμό που θεωρείται και αντιμετωπίζεται (κακώς) ως υπεράνω του νόμου και ίδιου του κράτους. Αναμέναμε κάποια περισσότερο ή λιγότερο κομψή κάλυψη για λόγους δημοσίου συμφέροντος, ελαστικότητα στην εφαρμογή του νόμου λόγω της αρχιεπισκοπικής ιδιότητας, μια τέλος πάντως χαλαρή αντιμετώπιση επειδή πρόκειται για ένα τύπο που ο πρόεδρος της Δημοκρατίας του φιλά του χέρι. Αλλά το ξέπλυμα που έκανε στο ρατσιστικό λόγο του κ. Ηροδότου (Χρυσόστομου) συνιστά πρόκληση στην αξιοπρέπεια των πολιτών, εξευτελισμό του εαυτού του και του θεσμού που εκπροσωπεί και υπενθύμιση του βάθους του βάλτου στον οποίο βρίσκεται η κυπριακή κοινωνία. Είναι ιδιαίτερα λυπηρό επειδή ο Γ. Εισαγγελέας συγκριτικά με το υπόλοιπο σύστημα εξουσίας είχε επιδείξει μια διάθεση έστω να περιορίσει τις πιο σκοτεινές εκφάνσεις της αυθαιρεσίας του κατεστημένου της μπανανίας μας. Με αυτή του την κίνηση τερμάτισε κάθε τέτοια ελπίδα ή ψευδαίσθηση σε όσους την είχαν τόση ανάγκη.   

Wednesday, May 10, 2017

Τραμπουκισμός και Φασισμός στη σύγχρονη Κυπριακή κοινωνία

Συζητώντας στο στούντιο του Άστρα, στην εκπομπή Διαδράσεις με τους Δημήτρη Τριμιθιώτη και Νίκο Τριμικλινιώτη στον Άστρα

Τρία σύντομα σημειώματα για φασισμό, κυπριακό και ελληνο-τουρκική ένταση

9/5/2017
Η πολιτική ισορροπία και το μέγεθος του περιθωρίου που έχει ο φασισμός στην Κύπρο σήμερα μπορεί να διαφανεί και από το λεκτικό της καταδίκης της φασιστικής επίθεσης στη δημόσια συζήτηση στο ΤΕΠΑΚ που έκαναν τα κοινοβουλευτικά κόμματα. Για το αίσχος της ΕΔΕΚ τα είπαμε. ΔΗΚΟ και Θεοχάρους προσπάθησαν να αναδείξουν κάποια απόσταση μεταξύ «κεντρώου» ή «πατριωτικού» πολιτικού χώρου και τέτοιων φαινομένων. ΔΗΣΥ και Λιλλήκας έκαναν μισό βήμα μπροστά αναφέροντας τουλάχιστο τη λέξη «τραμπουκισμός» που παραπέμπει έστω κάπως συνειρμικά στην ακροδεξιά. Πέραν του ΑΚΕΛ όμως, μόνο ο Περδίκης ανέφερε τη λέξη «φασισμός», και αυτός για να προσθέσει όμως ότι φασισμός είναι και η ….τουρκική σημαία στον Πενταδάκτυλο, μήπως και παρεξηγηθεί για ελλιπή εθνικοφροσύνη. 

Σαν σήμερα, το 1945 συνθηκολόγησε άνευ όρων το ναζιστικό καθεστώς στο Βερολίνο στον Κόκκινο Στρατό. Ποτέ να μην ξεχάσουμε.

........................
10/5/2017
Δεν νομίζω ότι η ε/κ ηγεσία τρέφει ελπίδες ή την νοιάζει ιδιαίτερα να κερδίσει ή έστω να μην χάσει συντριπτικά στο blame game που παίζει. Από το 2004 και μετά έχει συνηθίσει να φορτώνεται την ευθύνη για τη διατήρηση του στάτους κβο. Αυτό που ίσως την εκπλήξει αυτή τη φορά είναι το ότι μπορεί οι συνέπειες του καταλογισμού της ευθύνης για το ναυάγιο να είναι πολύ πέραν της σφαίρας του διπλωματικού πεδίου και να αγγίξουν όχι απλά εικόνες, συμβολισμούς και στάτους αλλά κυρίως την υλική ουσία των πραγμάτων. 

...............
10/5/2017
Αριστερή Κίνηση Θέλουμε Ομοσπονδία

Καθώς η θερμοκρασία στα ελληνο-τουρκικά ανεβαίνει ενόψει του ανταγωνισμού για τα ενεργειακά και του ναυαγίου των συνομιλιών στο Κυπριακό, είναι σημαντικό να μην ξεχνάμε πόσο αποπνιχτική ατμόσφαιρα για την αριστερά αλλά και για τον ίδιο τον ορθολογισμό μπορεί να δημιουργήσει ένα εθνικιστικό ρεύμα καθοδηγούμενο από το κράτος και το βαθύ κράτος. Είναι, επίσης, σημαντικό να θυμηθούμε την προηγούμενη φορά που οι ηγεσίες της Ελλάδας και των Ελληνοκυπρίων δοκίμασαν με τυχοδιωκτισμούς να μεταβάλουν τον συσχετισμό στην Ανατολική Μεσόγειο στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Η πολιτική του ενεργού ηφαιστείου, που κατάληξε στον θάνατο Ισαάκ-Σολωμού, και ο ελληνοκυπριακός μικρο-μεγαλισμός για την αγορά των πυραύλων S300 της πρώτης Κληριδικής περιόδου αποκτά νόημα μόνο αν ιδωθεί στο ευρύτερο πλαίσιο της γενικότερης εθνικιστικής έξαρσης όταν με το επεισόδιο στα Ίμια πραγματικά απειλήθηκε πόλεμος μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Η υστερία με την ονομασία της F.Y.R.O.Μ., το όραμα και τη φαντασίωση της αποσταθεροποιημένης Τουρκίας, το ενιαίο αμυντικό δόγμα Ελληνικής και Κυπριακής Δημοκρατίας και η αντίληψη του Αιγαίου ως η ελληνική λίμνη ήταν τμήματα ενός έργου που απέτυχε μεν στο στόχο του για τη Μεγάλη και Ισχυρή Ελλάδα, αλλά άφησε το στίγμα και την παρακαταθήκη του. Το ντοκυμαντέρ αυτό καλύπτει βασικές στιγμές εκείνου του δράματος που είναι καλά να ξαναθυμηθούμε πριν εξελιχτεί σε τέτοιο και το σημερινό σκηνικό. 

Thursday, May 4, 2017

Αναζητώντας τον τ/κ αντι-ομοσπονδιακό

Σήμερα στην δικοινοτική πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση ήρτεν ένας Κουκουές να μου δώσει φυλλάδιο. Στην αρκή εστόλισα τον κάπως, αλλά αφού ήταν ευγενικός είπα μετά να κόψω 2-3 κουβέντες. Τες επίσημες θέσεις του ΚΚΕ τζείνος, πόσον ούφο εν οι θέσεις τούτες εγιώ. Οπόταν μετά λαλώ του, θέλω να μου έβρεις ένα Τουρκοκύπριο που να δέχεται τη θέση του ΚΚΕ τζιαι μετά να τη συζητήσω. Στην αρκήν λαλεί μου «δεν είναι ποσοτικό το ζήτημα, η θέση μπορεί να είναι σωστή χωρίς να την στηρίζει κανένας κλπ κλπ». Ναι εντάξει λαλώ του... Ύστερα που λλίον στρέφεται. «Υπάρχει ένας εδώ, πάμε να σου τον δείξω. Ήταν και άλλος ένας αλλά πέθανε, δεν σου κάνω πλάκα». Σε ποιον με παίρνεις; στον Σενέρ Λεβέντ λαλώ του; «Όχι, όχι» λαλεί μου. Παίρνει με σε ένα τ/κ τον Μ.Π. που εμίλαν με έναν άλλο καλαμαρά του ΚΚΕ. Το και το λαλώ του, είσαι εναντίον της ομοσπονδίας; Θέλεις λύση ενιαίου κράτους; ένας άνθρωπος μια ψήφος που λαλεί το ΚΚΕ; Τούτα να τα συζητήσουμεν λαλεί μου, εν απαντούνται έτσι. Ε ναι απαντώ του, να τα συζητήσουμεν. Απλά γυρεύκω ένα τ/κ εναντίον της ομοσπονδίας τζιαι είπαν μου είσαι εσύ, για αυτόν ήρτα. Όι, λαλεί μου εν μπορώ να σου πω έτσι πράμα. Άμαν έφυα που τζιαμέ, έμαθα ότι τον συγκεκριμένο τύπο εξαναδοκίμασεν το ΚΚΕ να τον επικαλεστεί χωρίς αποτέλεσμα τζιαι ότι πέραν που μιαν γενική συμπάθεια τζιαι κοινωνικές επαφές δεν έσιει να κάμει τίποτε με το ΚΚΕ τζιαι τη θέση του για εναντίωση στην ομοσπονδία. Το Κόμμα όμως είναι μεγάλο. Που θα πάει; Δεν θα το καταλάβουν και εδώ στην μεγαλογκαζόνησο; Η αναζήτηση του τ/κ αντιομοσπονδιακού συνεχίζεται J  

Monday, May 1, 2017

Περί γελοιότητας και τραγωδίας

Αν δεν ήταν τραγικό, θα ήταν από τα πιο πετυχημένα ανέκδοτα, το ότι διάφοροι εθνικιστές και εθνικόφρονες με αριστερές ευαισθησίες και κυρίως με αναζήτηση αριστερού άλλοθι πουλούν τον απορριπτισμό τους ως αντι-ιμπεριαλισμό και τον ελληνισμό ή τουρκισμό τους αντίστοιχα, ανάλογα με τη πλευρά που βρίσκονται, ως αντίσταση. Βγαίνουν δηλαδή τα εργαλεία του ιμπεριαλισμού, αυτοί που προκάλεσαν και υλοποίησαν την διαίρεση του κυπριακού λαού στην βάση εθνοτικών κριτηρίων, αυτοί που με νύχια και δόντια παρεμπόδισαν και καθυστέρησαν την ανάπτυξη της κυπριακής συνείδησης, αυτοί που στηρίζουν έμμεσα ή/και άμεσα την διχοτόμηση της Κύπρου προς όφελος των μητέρων πατρίδων τους, να κατηγορήσουν το κυπριακό κίνημα για την επανένωση της χώρας ως ιμπεριαλιστικό ή φιλο-ιμπεριαλιστικό. Εντάξει όσον η εθνοτική αντιπαράθεση παραμένει το ηγεμονικό πλαίσιο, η γελοιότητα τους επισκιάζεται από την τραγωδία. Αλλά τουλάχιστον να μην περιμένουν από την κυπριακή αριστερά να παίρνει στα σοβαρά τέτοια προϊόντα.

Wednesday, April 26, 2017

Η αριστερά μπροστά στην επανένωση και μπροστά στη διχοτόμηση

To Γρανάζι  και η Αριστερή Κίνηση – Θέλουμεν Ομοσπονδία σας καλούν στην εκδήλωση με θέμα:

Η αριστερά μπροστά στην επανένωση και μπροστά στη διχοτόμηση

την Παρασκευή, 5 Μαΐου στις 7 μ.μ. στο ΤΕΠΑΚ (κτίριο Ανδρέας Θεμιστοκλέους, αμφιθέατρο Πεύκιος Γεωργιάδης)

Ως Αριστερά οφείλουμε να συζητήσουμε όχι μόνο την προοπτική της επανένωσης για την οποία συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε αλλά και τη στάση μας μπροστά στην πιθανότητα της διχοτόμησης, ιδιαίτερα εν όψει της προδιαγραφόμενης αποτυχίας ή και πιθανής κατάρρευσης της υφιστάμενης ειρηνευτικής διαδικασίας.
Καθώς αυξάνεται η ένταση σε σχέση με τα ενεργειακά και μαζί της και οι εθνικιστικές κραυγές είναι σημαντικό όχι μόνο να συζητήσουμε τα δεδομένα αλλά και να οργανώσουμε τη δράση μας το επόμενο διάστημα, ιδιαίτερα την στιγμή που πυκνώνουν οι αναφορές ότι η ε/κ ηγεσία ή μεγάλη μερίδα της φλερτάρει, ανοιχτά πλέον, με τη λογική μιας συμφωνημένης διχοτόμησης.
Πως μπορούμε να παρέμβουμε ουσιαστικά στο πολιτικό πεδίο προς όφελος της ειρήνης; Σε ποιες κατευθύνσεις μπορεί να κινηθεί η συνεργασία μας με συντρόφους/ισσες από την τ/κ κοινότητα το επόμενο διάστημα; Πως μπορούμε να συνδέσουμε τον αγώνα ενάντια στον εθνικισμό με την πάλη ενάντια στη λιτότητα; Πως μπορούμε να κρατήσουμε ζωντανό το πρόταγμα της επανένωσης απο τα κάτω σε συνθήκες τροχιοδρόμησης και εμπέδωσης της διχοτομικής λογικής;
Σύντομες τοποθετήσεις από τους:
Γρηγόρη Ιωάννου [Αριστερή Κινηση – Θέλουμεν Ομοσπονδία] & Σάμο Σαμουήλ [Γρανάζι]

(η εκδήλωση στο fb)

Wednesday, April 12, 2017

Κυπριακό: το παιχνίδι παίχτηκε (τουλάχιστον για αυτό το γύρο)

Παρά το μπλοκάρισμα των συνομιλιών στο Μοντ Πελεράν το περασμένο φθινόπωρο, η διαδικασία επίλυσης του Kυπριακού κρατήθηκε ζωντανή, έστω με τραυματισμένη την ελπίδα, για εκείνο, βέβαια, το κομμάτι του πληθυσμού των Κυπρίων βόρεια και νότια της πράσινης γραμμής που θέλει την επανένωση της χώρας. Τότε είχα υποστηρίξει ότι όλα τα ενδεχόμενα παρέμεναν ανοιχτά και ότι δεν είχε τελειώσει τίποτε, ότι το παιχνίδι παίζεται ακόμη: http://rednotebook.gr/2016/12/pechnidi-pezete-akomi-gia-ti-diadikasia-irinefsis-stin-kipro-tou-grigori-ioannou/ . Όντως αμέσως μετά συμφωνήθηκε και ακολούθως συγκλήθηκε η διεθνής/πενταμερής διάσκεψη για την Κύπρο με όλα της τα θεαματικά παρελκόμενα. Συντηρήθηκε, έτσι, η πιθανότητα επίτευξης συμφωνίας ως προοπτική, παρά το ότι έγινε ξεκάθαρο ότι κανένας παίχτης, εσωτερικός ή εξωτερικός, δεν θεωρούσε επείγον το ζήτημα και δεν είχε διάθεση να πάρει πρωτοβουλίες που θα ενθάρρυναν ή θα πίεζαν και άλλους παίχτες να κινηθούν.

Εν τω μεταξύ η ένταση μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας αυξήθηκε περαιτέρω, οι δυνάμεις του στάτους κβο στην Κύπρο, τόσο βόρεια όσο και νότια, ύψωσαν την πίεσή τους στους δυο ηγέτες παράλληλα με αντίστοιχες δυνάμεις στις «μητέρες πατρίδες» τους, ενώ η διαμόρφωση του νέου γεωπολιτικού σκηνικού στην Ανατολική Μεσόγειο δεν έχει ακόμα ξεκαθαρίσει με τα νέα δεδομένα του Μπρέξιτ, της εκλογής Τραμπ και της επικράτησης Άσσαντ στη Συρία. Η αύξηση της έντασης μεταξύ Τουρκίας και Ευρωπαϊκής Ένωσης, αν και είναι σε μεγάλο βαθμό ρητορική και θεαματική, έχει και υλική υπόσταση και συνέπειες σε κοινωνικο-πολιτικό επίπεδο. Από τη μια, σηματοδοτεί το τέλος του προσανατολισμού της Τουρκίας προς μια ειδική σχέση συμμαχίας και συνεργασίας με την ΕΕ και την ενίσχυση της προσπάθειας για μια αυτόνομη περιφερειακή τουρκική πολιτική και διαπραγμάτευση με την ΕΕ επί ίσοις όροις. Από την άλλη, ενισχύει τη δεξιά μετατόπιση του όλου πολιτικού συστήματος με την ενίσχυση εθνικιστικών, μισαλλόδοξων και αυταρχικών τάσεων παντού.

Στην Κύπρο, παρά τη συνέχιση των προσπαθειών από το επαναπροσεγγιστικό και φιλειρηνικό κίνημα και παρά την αξιοπρεπέστατη στάση του ΑΚΕΛ τα τελευταία χρόνια, δεν έχει δημιουργηθεί μια ευρύτερη κοινωνική δυναμική που να ωθήσει τις εξελίξεις προς την κατεύθυνση της επανένωσης. Πρωτοβουλίες, όπως η δικοινοτική αντι-μιλιταριστική παρέμβαση μέσα στη νεκρή ζώνη, η δικοινοτική πορεία γυναικών στις 8 του Μάρτη και διάφορες άλλες δράσεις και πρωτοβουλίες από την ευρύτερη αριστερά και δυνάμεις της κοινωνίας των πολιτών, κράτησαν και κρατούν το νήμα του αγώνα, αλλά δεν φαίνεται να μπορούν να διαμορφώσουν ένα ιστορικό ρεύμα σύγκρουσης με το στάτους κβο, ανάλογο με αυτό στην τ/κ κοινότητα την περίοδο 2002-2004. Η ευκολία με την οποία δαιμονοποιήθηκε ο Ακκιντζί στην ε/κ κοινότητα, για παράδειγμα, είναι ενδεικτική της συνέχισης της εθνικιστικής ηγεμονίας. Αντίστοιχα και στην τ/κ κοινότητα το βήμα λύσης που έγινε με την εκλογή Ακκιντζί το 2015 παρέμεινε μετέωρο, καθώς η επανένωση ως στόχος φαντάζει εξίσου ανέφικτη και δευτερεύουσα σήμερα στην τ/κ κοινότητα.

Η ψήφιση από την πλειοψηφία της Βουλής της τροπολογίας του ΕΛΑΜ για επιπλέον εορτασμό της συλλογής υπογραφών από την Εθναρχία το 1950 «υπέρ της Ένωσις» υπήρξε ιδιαίτερα σημαντική στη διασαφήνιση του ιδεολογικού πεδίου και των πολιτικών συσχετισμών εντός της Κύπρου σε σχέση με τις διακοινοτικές σχέσεις και την προοπτική της επανένωσης. Ανέδειξε πόσο αδίστακτες είναι οι απορριπτικές δυνάμεις βόρεια και νότια της πράσινης γραμμής και πόσο εδραιωμένο είναι το εθνικιστικό κατεστημένο της διχοτόμησης και κυρίως ικανό να προκαλεί κοινωνικούς αυτοματισμούς κόντρα σε κάθε λογική. Σε πολιτικό επίπεδο ξεκαθάρισε την αδυναμία της κεντροδεξιάς να ξεπεράσει τις αυταρχικές και συντηρητικές της καταβολές και να αυτονομηθεί από την ακροδεξιά λογική που ορίζει το πλαίσιο στη διαχείριση του Κυπριακού. Ξεκαθάρισε, επίσης, και σε αριστερο-εθνικές δυνάμεις εντός και εκτός του ΑΚΕΛ που εκφράζονταν το προηγούμενο διάστημα άμεσα ή έμμεσα εχθρικά προς τη διαδικασία των συνομιλιών και την επανενωτική προοπτική, ποιος είναι «εκ φύσεως» το αφεντικό στον απορριπτικό χώρο.

Επιστρέφοντας στη μεγάλη γεωπολιτική εικόνα, είναι πλέον ξεκάθαρο ότι ήδη η επίλυση του Κυπριακού καθίσταται ελληνο-τουρκικό και ευρω-τουρκικό ζήτημα. Ο Αναστασιάδης φαίνεται πως έχει αποφασίσει ότι δεν μπορεί να προχωρήσει, παρόλο που δεν είναι ξεκάθαρο αν αυτό προκύπτει από την εκτίμησή του ότι δεν μπορεί να κερδίσει το δημοψήφισμα σήμερα, ή από την εκτίμησή του ότι μπορεί να κερδίσει περισσότερα αργότερα στο ρευστό σκηνικό που επικρατεί στην Ανατολική Μεσόγειο. Πάντως η ε/κ δεξιά έχει παράδοση στην ελλιπή κατανόηση των μεγεθών και των συνεπειών των πράξεων της. Αν δε, η απροθυμία του βασίζεται στην εκτίμηση ότι μπορεί να απεμπλακεί χωρίς κόστος από τη διαδικασία των συνομιλιών, ή ακόμα χειρότερα, αν ποντάρει σε τυχοδιωκτισμούς που οραματίζονται κύκλοι του ελληνικού κράτους σε σχέση με τις ΑΟΖ, τότε μάλλον θα εκπλαγεί οικτρά.  

Εν πάση περιπτώσει, η Τουρκία δεν πρόκειται να μετακινηθεί ουσιαστικά, όσον αφορά τον συσχετισμό, από το σημείο στο οποίο μετακινήθηκε το 2003-2004. Δεν αναμένει κανένας στη διεθνή κοινότητα ότι η Τουρκία θα πάψει να έχει ειδική σχέση με την Κύπρο, όπως έχει και η Ελλάδα, μετά τη λύση του Κυπριακού. Το ότι η ε/κ ηγεσία συνεχίζει να καλλιεργεί και να ανέχεται την αναπαραγωγή ψευδαισθήσεων και προσδοκιών σε σχέση με την ασφάλεια, τις εγγυήσεις και την εφαρμογή της λύσης από την Τουρκία, τη στιγμή που δεν πράττει τα στοιχειώδη για την ενημέρωση του λαού σε σχέση με την έννοια της πολιτικής ισότητας, του διαμοιρασμού εξουσίας και τη συμβιβαστική λογική πάνω στην οποία θα βασίζεται η ρύθμιση του περιουσιακού, είναι δείγμα μιας γενικότερης διστακτικότητας που θυμίζει την περίοδο του σχεδίου Ανάν. Προς το παρόν και η Τουρκία και η τ/κ πλευρά κρατούν μια διστακτική στάση ως προς το αν είναι διατεθειμένες να προχωρήσουν σε έναν τελικό συμβιβασμό. Όμως, αν τελικά το κάνουν, θα ξεγυμνώσουν την Ελλάδα και την ε/κ πλευρά με ανάλογο τρόπο, όπως το 2004.

Όπως και να έχει φαίνεται ότι το Κυπριακό, με επίσημα διακηρυγμένο ναυάγιο ή και χωρίς, με την ευθύνη να την φορτώνεται η ε/κ πλευρά ή και από κοινού, μπαίνει στον πάγο μέχρι τα μέσα του 2018. Μέχρι τότε, οι δυο διαστάσεις που ήδη διαφάνηκαν, ο ελληνο-τουρκικός ανταγωνισμός για τα ενεργειακά και ο ευρω-τουρκικός για τη ρύθμιση του είδους της σχέσης ΕΕ-Τουρκίας το επόμενο διάστημα θα έχουν καταστεί κυρίαρχες. Το πώς η βόρεια Κύπρος θα γίνει τουρκική ή ευρωπαϊκή περιφέρεια, με ποιες νομικές ρυθμίσεις και με ποιο ιδιόμορφο καθεστώς θα διοικείται, θα είναι δευτερεύον και εν πάση περιπτώσει κάτι για το οποίο οι ε/κ δεν θα έχουν ουσιαστικό λόγο, ρόλο και επιρροή. Η διζωνική ομοσπονδία, ήδη υπό αμφισβήτηση από το 2004, θα έχει ενταφιαστεί οριστικά, ανοίγοντας τον δρόμο σε διχοτομικές λογικές, καλής γειτονίας κρατών στην καλύτερη περίπτωση, ή στρατιωτικής έντασης υποστηριζόμενες από εθνικιστικές εξάρσεις στη χειρότερη.

Κανείς δεν μπορεί, βέβαια, να προβλέψει το μέλλον και στην πολιτική είναι πάντοτε εφικτές οι ανατροπές – όμως η ιστορία και οι δομικές συνθήκες θέτουν το πλαίσιο και τις παραμέτρους των δυνητικών εξελίξεων. Και η κυπριακή αριστερά, ως ο φορέας του ορθολογισμού και της επανένωσης, οφείλει όχι μόνο να δει κατάματα το πού κινούμαστε αλλά και να παρέμβει δυναμικά και δικοινοτικά, ερχόμενη σε σύγκρουση όχι μόνο με τις δυνάμεις της διχοτόμησης αλλά και με δικές της αφετηρίες και καταβολές εθνικής ενότητας. Η ετοιμότητα, άλλωστε, να αντιπαρατεθεί κανείς και με τις  δικές του παραδοχές και βεβαιότητες είναι προϋπόθεση της ρήξης που απαιτείται για τη δημιουργία ενός νέου υποδείγματος αντίληψης και πολιτικής και συνεπακόλουθα πραγματικότητας.


 Γρηγόρης Ιωάννου
30/3/2017, αρχική δημοσίευση στο Pass-world

Saturday, April 8, 2017

Γεια σου Κωστή Αχνιώτη

Γνώρισα τον Κωστή το 2001, όταν η εμπλοκή μου στην επαναπροσέγγιση και στο κίνημα «κατά της παγκοσμιοποίησης», όπως το ονόμαζαν τότε, είχε αρχίσει να βαθαίνει και εγώ βρισκόμουν σε μια ευρύτερη διαδικασία αναζήτησης ριζοσπαστικής θεωρίας και πράξης. Μου είπε στην πρώτη μας γνωριμία ότι στα δικά του μάτια οι πλουραλιστικές και δια-εθνικές κινητοποιήσεις και τα κοινωνικά φόρουμ που ξεκινούσαν τότε παρέπεμπαν στη λογική της 1ης Διεθνούς με τη συνύπαρξη των διαφόρων ρευμάτων. Ήμουν τότε φοιτητής στο Λονδίνο, αλλά παρακολουθούσα στενά και την Κύπρο και τις εδώ πολιτικές εξελίξεις. Ο  Κωστής εξέδιδε το Εξ Υπαρχής, ενώ το Χάτε (το οποίο εγώ είχα στο μυαλό συνδεδεμένο με τον Σοφοκλή) είχε τελειώσει τον κύκλο του. Μετά τις τ/κ κινητοποιήσεις και το άνοιγμα των οδοφραγμάτων του 2003, άρχισα να εστιάζω πλήρως στην Κύπρο των εθνικισμών και της διχοτόμησης και στις προσπάθειες για επανένωση. Έστειλα τότε ένα κείμενο στον Κωστή που το δημοσίευσε στο Εξ Υπαρχής, μπήκα στο Καρτάς και άρχισα να γνωρίζω κείμενα και πολλούς ανθρώπους, παλιούς και νέους του ευρύτερου ριζοσπαστικού χώρου. Τον Κωστή τον έμαθα καλά λίγο πριν από το δημοψήφισμα του 2004, όταν αφοσιώθηκα στην Πρωτοβουλία Αριστερών για το Ναι. Και από τότε μέχρι τον θάνατό του διατηρούσαμε συστηματική επαφή και υπήρξαμε σε συνεχή διάλογο και τακτική συνεργασία σε πρωτοβουλίες και πολιτικές δράσεις.

Ο Κωστής πέραν από ευφυής, επίμονος και ανιδιοτελής, ξεχώριζε και σε κάτι άλλο από τους υπόλοιπους ριζοσπάστες της γενιάς του. Ήξερε να βρίσκει την ισορροπία μεταξύ της θεωρίας και της πράξης, της στρατηγικής και της τακτικής, του διεθνούς και του τοπικού και για αυτό μπορούσε να παρεμβαίνει ουσιαστικά στο πολιτικό σκηνικό και να έχει συχνά επιρροή που απλωνόταν πολύ ευρύτερα από τον σχετικά μικρό χώρο στον οποίο κινούνταν. Δεν ξεκινούσε με έτοιμες συνταγές από τα βιβλία και από το εξωτερικό για να εφαρμόσει στην κυπριακή πραγματικότητα, ούτε δρούσε στενά εμπειρικά και τοπικά χωρίς να σκέφτεται την μεγάλη και διεθνή εικόνα. Τροτσκιστής μεν, αλλά επηρεασμένος επίσης βαθιά από τον Γκεβαρισμό, την ποίηση του γαλλικού Μάη του 68, την οικολογία και γενικότερα τα νέα ευρωπαϊκά κοινωνικά κινήματα του τέλους του 20ου αιώνα. Μια φορά του είπα «Κωστή, που ούλλους τους Τροτσκιστές, εσύ είσαι ο λλιόττερον δογματικός» εννοώντας ότι είναι ο πιο ανοιχτός και ο καλύτερος για πολιτική συνεργασία, για να μου απαντήσει αφοπλιστικά χαμογελώντας «Όι ρε, είμαι τζιαι΄γώ δογματικός. Όι να με φκάλεις τζιαι οππορτούνα τωρά».  

Ο Κωστής μπορούσε να διακρίνει τη σημασία αλλά και τα όρια τόσο των ιδεολογιών όσο και των ακτιβίστικων δράσεων και να μην αναλώνεται ούτε σε ατέρμονες συζητήσεις ούτε σε λογικές αδιάκοπων κινητοποιήσεων, αν και κάποτε έρεπε προς το δεύτερο. Η έγνοια του ήταν να εκφράσει υπαρκτές δυνάμεις στην κοινωνία και να απευθυνθεί σε αυτές, όχι ως πρωτοπορία αλλά ως όχημα. Δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ να λειτουργήσει στη λογική του γκρουπούσκουλου και προτιμούσε τις προοπτικά μεγάλες πρωτοβουλίες, τις πλατφόρμες και τα περιοδικά παρά τη δημιουργία μιας «ιδεολογικά καθαρής» οργάνωσης. Και γενικά αντιμετώπιζε με αναστοχασμό και με χιούμορ τον ριζοσπαστικό χώρο και τον εαυτό του μέσα σε αυτόν. Σε μια πασχαλινή προβολή της ταινίας “The Life of Bryan» των Monty Python, που είχαμε οργανώσει κάποτε στα Αγράμματα, θυμάμαι σχολίασε γελώντας «τζείνος ο πασιύς στο γήπεδο είμαι εγώ», ενώ πριν από μερικούς μήνες στην παρουσίαση στο Καϋμάκκιν αποτύπωσε με αυτοσαρκαστικό τρόπο τη διαφοροποίηση τροτσκιστών-μαοϊκών των 70ς. Τη θεωρούσε όμως σημαντική εκ του αποτελέσματος, καθώς ερμήνευε τη μετέπειτα προσχώρηση των πλείστων μαοϊκών στον εθνικισμό ως συνέπεια ενός πολιτικού θολώματος που ήδη ενυπήρχε στο θεωρητικό τους σχήμα. Σε κάποια στιγμή θυμάμαι να τον προσκαλώ σε μια διευρυμένη πρωτοβουλία και να μου απαντά «να έρτω αλλά τες ιδεολογίες μας να μεν τες βάλουμεν πάνω στο τραπέζι αν θα κάμουμεν πολιτική δουλειά». Αυτή ήταν και η βάση της συνεργασίας μας αργότερα για την ίδρυση της ΕΡΑΣ. Το γιατί και το πώς αυτό το εγχείρημα, παρά τις προοπτικές του, τέλειωσε άδοξα είναι μια άλλη ιστορία.
   
Το βλέμμα του Κωστή ήταν μόνιμα στραμμένο στο μέλλον και όλη του η δράση είχε σκοπό να υπηρετήσει αυτό. Οι γέφυρες με τους Τουρκοκύπριους, η κυπριακή ιστορία που χαλά τις εθνικές σούπες, ο αγώνας για ένα ορθολογικό και ανθρωποκεντρικό σχολείο ήταν προτεραιότητα και προϋπόθεση. Η λέξη που πολύ συχνά ανέφερε ως κεντρική έννοια πολιτικού προσανατολισμού, και με την οποία ενίοτε δυσφορούσα, ήταν «ελπίδα» και τόνιζε πάντα την αναγκαιότητα να δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις για αυτήν. Αυτό ήταν το βασικό πλαίσιο στο οποίο κινήθηκε στο Κυπριακό, ακόμα και μετά το 2010, όταν εδραιώθηκε στη σκέψη του ως θέση μια ιδέα που γυρόφερνε στην ανάγνωσή του από το 2004, ότι δηλαδή συντριπτικά, αν όχι συνολικά, το ε/κ πολιτικό σύστημα συνειδητά εργαζόταν και εργάζεται για τη διατήρηση του στάτους κβο και άρα δεν υπήρχαν σοβαρές πιθανότητες για την επίτευξη της επανένωσης. Ταυτόχρονα, όμως, αγωνιζόταν με πάθος για να διαψευσθεί. Ο Κωστής έβλεπε μπροστά και έβλεπε μακριά και δεν άφηνε ποτέ τις ήττες να τον απογοητεύουν και να τον κρατούν πίσω από την πολιτική δράση. Θεωρούσε τη διχοτόμηση έγκλημα, αλλά έλεγε ταυτόχρονα ότι «τζιαι διχοτόμηση να γίνει εμείς θα συνεχίσουμε την επαναπροσέγγιση τζιαι τον αγώνα για την ειρήνη τζιαι τη συνύπαρξη».

Εγώ δεν έφτασα τους παλιούς του αγώνες για την παλιά πόλη, την πράσινη γραμμή και την οικολογία. Έβλεπα όμως τη χαρά του, τη στήριξη και συχνά και τη συμμετοχή του σε όλες στις πρωτοβουλίες που γίνονταν σε αυτά τα πεδία. Θεωρούσε τα ανοιχτά οδοφράγματα και τη ανοιχτή διέλευση, κομβικής σημασίας ζήτημα και τη κινηματική παρουσία σε αυτή την γεωγραφία φυσικό πολιτικό κέντρο. Και φυσικά την υπεράσπιση της διζωνικής ομοσπονδίας ως πλαίσιο λύσης, προϋπόθεση για την όποια προοδευτική πολιτική στην Κύπρο. Αν μετάνιωσε για ένα πράμα ή τελοσπάντων κάτι που κρατούσε βαρέως είναι που δεν συνέχισε την ενασχόληση με τα θέματα της οικολογίας στην ένταση με την οποία το έκανε τη δεκαετία του 1980, με αποτέλεσμα, όπως έλεγε, να αφεθεί να καταληφθεί ο περιβαλλοντικός χώρος από τους εθνικιστές. Σε αυτό το πεδίο, της οικολογίας χρειάζεται να δώσουμε περισσότερο βάρος, επαναλάμβανε συχνά τα τελευταία χρόνια.

Αντίο Κωστή. Θα συνεχίσουμε.

  

Tuesday, April 4, 2017

Hasta siempre Κωστή

Αποχαιρετούμε τον σύντροφο μας Κωστή Αχνιώτη, αγωνιστή της κυπριακής ανεξαρτησίας και θεωρητικό της κυπριακής συνείδησης, ακτιβιστή της αριστεράς και πρωταγωνιστή του κινήματος ειρήνης και επανένωσης. Ο Κωστής σε όλη του την πορεία υπήρξε ένας ενσυνείδητος επαναστάτης που έβλεπε τα υπόγεια κοινωνικά ρεύματα και προσπαθούσε πάντα να εκφράσει με λόγια και πράξεις την δύναμη που κουβαλούσαν κόντρα στην κατεστημένη εξουσία. Με στρατηγική σκέψη και επιμονή, έσπρωχνε τα πράγματα πάντα ένα βήμα μπροστά. Στη πολιτική, δημοσιογραφική και εκπαιδευτική του πορεία άνοιξε δρόμους και υπήρξε παράδειγμα για τις επόμενες γενιές των ακτιβιστών του ευρύτερου ριζοσπαστικού χώρου. Γνήσιος, λαϊκός και πρόσχαρος, ευφυής και ανιδιοτελής, ο Κωστής με την προσωπικότητα και την σκέψη του κέρδιζε τον σεβασμό και την εκτίμηση όσων των συναντούσαν. Ασυμβίβαστος και οραματιστής, πάντοτε όμως προσγειωμένος στην πραγματικότητα και τους όρους της και σπρώχνοντας με υπομονή τα όρια, γράφοντας, διαδηλώνοντας και χορεύοντας στη νεκρή ζώνη της Λευκωσίας και σε όλες τις νεκρές ζώνες της ζωής.

Αποχαιρετούμε τον Κωστή στη κηδεία του την Παρασκευή 15.00 στην εκκλησία Κωνσταντίνου και Ελένης στην Αγλαντζιά, παρά το νεκροταφείο στη Λεωφόρο Λάρνακος, όπως θα ήθελε και αυτός: με κόκκινα ρούχα και σύμβολα της Επανενωμένης Κύπρου και τραγουδώντας την συνέχεια των αγώνων.

Hasta siempre Κωστή
Αριστερή Κίνηση Θέλουμε Ομοσπονδία

Saturday, March 25, 2017

Η επέτειος της μέρας όλων των ηλιθίων

Κάθε εθνο-κράτος ορίζει μια επέτειο, με αφορμή ένα ιστορικό γεγονός που νοείται ως ιδρυτικό, βασικά για να τελετουργεί και να επιβάλλει την ηγεμονία του στον πληθυσμό που καλείται να γίνει εθνικό συλλογικό υποκείμενο και να αναπαραστήσει την Εθνική Ιστορία. Στην δική μας περίπτωση, πέραν από την τραγικότητα της ιστορίας, στο εγχείρημα αυτό υπάρχει και μια ανυπέρβλητα κωμική διάσταση. Αυτή η επέτειος των ελληνοκυπρίων λοιπόν, είναι η 1η του Απρίλη, «η μέρα του ηλιθίου» ή «η μέρα όλων των ηλιθίων» όπου από τον Μεσαίωνα καταγράφεται το έθιμο της φάρσας, όπου λέμε ψέματα. Υπόψη ότι η ηλιθιότητα αναφέρεται τόσο στην πράξη (της φάρσας) όσο και σε αυτούς που την πιστεύουν. Πόσο ταιριαστή πράγματι είναι αυτή η μέρα για τον εορτασμό του ένοπλου κινήματος του Γρίβα. Πάντως η Ελληνοκυπριακή ηγεσία συνολικά πρέπει να πάρει το μέγιστο βραβείο ηλιθιότητας. Ενώ οι μισοί Τουρκοκύπριοι σχεδόν εν εμιλούσαν καν Τούρτζικα, μέσα σε 20 χρόνια ΕΟΚΑν τους τούρκικο κράτος μέσα στη Κύπρο τζιαι τωρά μάχουνται να τους εόκουν τζιαι την αναγνώριση του J   

Tuesday, March 14, 2017

Λύσην τωρά!




Λύσην τωρά!

1. Ελληνοκύπριοι, Τουρκοκύπριοι, Αρμένηες, Μαρωνίτες, ξένοι τζ̆αι ντόπιοι, που κατοικούμεν τζ̆αι αγαπούμεν τούτον τον τόπον, δηλώννουμεν ότι δεν θέλουμεν να ενωθεί με κανέναν κράτος, ούτε να μείνει μοιρασμένος. Καλούμεν τα ελληνοκυπριακά τζ̆αι τουρκοκυπριακά πολιτικά κόμματα που στηρίζουν την λύση να αναλάβουν πρωτοβουλίες για να το κάμουν γνωστόν τζ̆αι ξεκάθαρον προς τους ξένους τζ̆αι προς τους Κυπραίους ούλλους, ότι τούτον εν η πεποίθηση αλλά τζ̆αι ο στρατηγικός στόχος της πλειοψηφίας του λαού. Είναι η κυριόττερη σύγκλιση για την ασφάλειαν που χρειαζούμαστιν σήμμερα για να ξεπεραστεί το αδιέξοδον, να γνωρίζει τζ̆αι να εμπιστεύεται η μια κοινότητα τους πραγματικούς στόχους της άλλης. Καλούμεν τες πολιτικές δυνάμεις να στηρίξουν την προσπάθειαν των ηγετών για λύσην, δείχνοντας τους έμπρακτα το πολιτικόν υπόβαθρον πάνω στο οποίον θα χτιστεί η ομοσπονδία.

2. Εμάς που υπογράφουμεν την δήλωσην τούτην, δεν επηρεάζεται η σκέψη μας που γόητρα παλιών πολέμων. Δρούμεν μαζίν ορθολογικά για την ειρήνην τζ̆αι το κοινόν μας μέλλον. Καλούμεν τους ηγέτες να απελευθερωθούν που τα όποια γόητρα τζ̆αι να επικεντρωθούν στην δουλειάν να ξεπεραστούν οι δυσκολίες. Καλούμεν τους να σταματήσουν να σπαταλούν ενέργειαν να ρίξει ο ένας τον άλλον που το γόητρον του τζ̆αι να χάννουν τον χρόνον ποιού εν τα φταισίματα, Ο κόσμος χρειάζεται να του δείξουν στην πράξην πως θα λειτουργήσει αρμονικά η αυριανή μας ομοσπονδία.

3. Εμείς μελετούμεν τα γεγονότα για να δημιουργήσουμεν άποψην για το παρελθόν τζ̆αι να εμπνευστούμεν για έναν όμορφον τζ̆αι ειρηνικόν μέλλον. Οι ηγέτες να καλέσουν τους θεσμούς παιδείας των θκυ̮ο κοινοτήτων  να δηλώσουν ότι εν προσηλωμένοι σε μιαν εκπαίδευσην που σέβεται την ιστορίαν σαν επιστήμην τζ̆αι όχι πολιτικόν εργαλείον,  τζ̆αι που σέβεται τους μαθητές σαν αθρώπους ελεύθερους, να έχουν δικήν τους κρίσην για τα γενονότα.

4. Καλούμεν τα κόμματα που λαλούν ότι θέλουν λύσην να δηλώσουν ότι απέχουν που οποιανδήποτε προεκλογικήν δραστηριότηταν μέχρι τζ̆αι 4 μήνες πριν τες εκλογές για να δώσουν χώρον τζ̆αι χρόνον στους ηγέτες να καταλήξει η τρέχουσα προσπάθεια τους, ή να προχωρήσει σε σημείον μη επιστροφής, έτσι που να την συνεχίσει όποιος τζ̆αι να εκλεγεί αν δεν προλάβουν. Καλούμεν τους ηγέτες να προσηλωθούν πάνω στα σημαντικά προβλήματα για να έχουμεν σύντομα τες τελικές συγκλίσεις που θα ορίσουν την λύσην. Επιθυμούμεν οι επόμενες εκλογές να είναι ομοσπονδιακές τζ̆αι να ψηφίσουμεν ούλλοι οι Κυπραίοι τους άρχοντες πον να εφαρμόσουν την λύσην τζ̆αι θα θεμελιώσουν την ομοσπονδιακήν ειρήνην στον τόπον.

5. Προσκαλούμεν τα κόμματα, τες οργανώσεις, την κοινωνίαν των πολιτών να αναλάβουν πρωτοβουλίες ενημέρωσης του λαού. Όπως φτάννουμεν στα δύσκολα με το θέμαν της ασφάλειας, να οργανωθούν δικοινοτικές συγκεντρώσεις όπου ΤΚ πολιτικοί της λύσης να εκθέσουν στο ελληνοκυπριακόν ακροατήριον την αντίληψην τους για την ασφάλειαν τζ̆αι  ΕΚ πολιτικοί της λύσης, να εξηγήσουν σε τουρκοκυπριακά ακροατήρια τους φόβους των ΕΚ για την ασφάλειαν. Καλούμεν πρωτοποριακές οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών, πολιτιστικές οργανώσεις, συνδέσμους καλιτεχνών, επαγγελματιών, να τολμήσουν να κάμουν το βήμαν για την πιο ειρηνικήν ένωσην, δημιουργώντας δικοινοτικές ομοσπονδίες, διόντας στες οργανώσεις τζ̆αινούρκαν δυνάμικήν απευθυνόμενοι σε ούλλους τους Κυπραίους.



Απαιτούμενλύσηντωρά
6. Η σημμερινή κρίση δείχνει ότι τα αδιέξοδα μας στην Κύπρον δεν μπορούν να ξεπεραστούν ούτε με επιβολήν της άποψης μιας αριθμητικής πλειοψηφίας που μιαν κοινότηταν πας την άλλην, ούτε με το βέτο μιας μειοψηφίας που μπλοκκάρει, ούτε με την προσφυγήν στην βίαν από τρίτα κράτη που διαθέτουν στρατιωτικήν ισχύν, ούτε με τον αποκλεισμόν ή με αποχώρησην της μιας κοινότητας που τες πολιτικές αποφάσεις. Καλούμεν τους ηγέτες να γινούν πιο σοφοί τζ̆αι πολιτικά πιο δυνατοί που τα διδάγματα της κρίσης. για να έβρουν την πολιτικήνβούλησην μιας τελευταίας σύγκλισης για την ασφάλειαν τζ̆αι την διακυβέρνησην αποκλείοντας ότι φοβίζει τους αθρώπους που θα ψηφίσουν την μέλλουσανσυμφωνίαν.

Tuesday, February 14, 2017

Στιγμιότυπα της διχοτόμησης

Σήμερα, όταν μπήκα να κάνω μάθημα, βρήκα πάλι φυλλάδια απλωμένα σε όλες τις θέσεις του αμφιθέατρου: για τον «προαιώνιο πόθο του Κυπριακού λαού», τη «μάνα Ελλάδα», τον έφηβο ήρωα «που αναφώνησε ‘ΖΗΤΩ Η ΕΝΩΣΗ’», «ενάντια σε οποιαδήποτε προσπάθεια επιβολής αντεθνικής και αντιδημοκρατικής λύσης», ενάντια «στην Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία που μόνο την Τουρκία ικανοποιεί».

Καθώς το γράφω αυτό, θυμήθηκα στιγμιότυπα από αναφορές φοιτητών μου τα προηγούμενα χρόνια στα πλαίσια συζητήσεων για την κυπριακή ιστορία. Μεταξύ πολλών άλλων, άκουσα ότι οι Τουρκοκύπριοι ήρθαν μετά την εισβολή του 1974 και άρα θα πρέπει να φύγουν με τον τουρκικό στρατό, ότι οι αγνοούμενοι είναι μόνο Ελληνοκύπριοι, ότι η Κύπρος είναι ελληνική, ότι οι Τούρκοι είναι βάρβαροι και ότι οι Έλληνες της Κύπρου υπήρξαν μόνο θύματα. Αυτό που δεν θα ξεχάσω ήταν όταν ένας φοιτητής διαμαρτυρήθηκε, γιατί μέσα στη βιβλιογραφία που τους έδωσα υπήρχε και ένα κείμενο γραμμένο από κάποιον με τούρκικο όνομα. «Εγώ Τούρκους εν θκιαβάζω» φώναξε και δεν βρέθηκε έστω ένας από το μεγάλο ακροατήριο φοιτητών να πει κάτι. Μόνο μετά από λίγα λεπτά, όταν του απάντησα από την έδρα, είδα μερικά κεφάλια να γνέφουν το κεφάλι συμφωνώντας όταν είπα ότι είναι ρατσιστικό να κρίνει κάποιος την άποψη άλλου πριν την διαβάσει, μόνο και μόνο από την εθνοτική του καταγωγή.

Λέμε συχνά για την αναποτελεσματικότητα του κυβερνητικού μηχανισμού. Ίσως να ισχύει γενικά. Αλλά για το Υπουργείο Παιδείας δεν μπορεί παρά να λεχθεί ότι υπήρξε αποτελεσματικότατο στο έργο της γαλούχησης της νεολαίας στα «εθνικά ιδεώδη»…

Friday, February 10, 2017

Απολείπειν ο θεός Aντώνιον

Σαν έξαφνα, ώρα μεσάνυχτ’, ακουσθεί
αόρατος θίασος να περνά
με μουσικές εξαίσιες, με φωνές—
την τύχη σου που ενδίδει πια, τα έργα σου
που απέτυχαν, τα σχέδια της ζωής σου
που βγήκαν όλα πλάνες, μη ανωφέλετα θρηνήσεις.


Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
αποχαιρέτα την, την Aλεξάνδρεια που φεύγει.
Προ πάντων να μη γελασθείς, μην πεις πως ήταν
ένα όνειρο, πως απατήθηκεν η ακοή σου·
μάταιες ελπίδες τέτοιες μην καταδεχθείς.


Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
σαν που ταιριάζει σε που αξιώθηκες μια τέτοια πόλι,
πλησίασε σταθερά προς το παράθυρο,
κι άκουσε με συγκίνησιν, αλλ’ όχι
με των δειλών τα παρακάλια και παράπονα,


ως τελευταία απόλαυσι τους ήχους,
τα εξαίσια όργανα του μυστικού θιάσου,
κι αποχαιρέτα την, την Aλεξάνδρεια που χάνεις. 

Saturday, January 21, 2017

Ομοσπονδιακή επανένωση τώρα

«ένας άνθρωπος, μία ψήφος»: το πρόταγμα όσων θέλουν να διατηρήσουν το προνόμιό τους να μονοπωλούν το αναγνωρισμένο κράτος στην Κύπρο τζαι να επιβάλλουνται πάνω στες μειοψηφίες.
Η εκ περιτροπής προεδρία με διασταυρούμενη και σταθμισμένη ψήφο διαφυλάσσει την πολιτική ισότητα, επιτρέπει τη συνεργασία πολιτικών δυνάμεων τζαι επομένως αποκλείει τους εθνικιστές τζαι των δύο κοινοτήτων που την εξουσία. Ε, ίντα που άλλο θέλουμε; :)

Monday, January 16, 2017

Το κυπριακό σε 2 εικόνες


a concise political image of the Cyprus problem accounting for the basic coordinates in which both domestic and international dynamics unfold, interact and develop...

διαδήλωση έξω από το προεδρικό 12/1/2017, ενάντια σε συμφωνία ειρήνευσης και επανένωσης της Κύπρου παράλληλα με διαδηλώσεις σε πόλεις της Ελλάδας

Friday, January 13, 2017

Πάτος: η ολοκλήρωση μιας αριστερο-εθνικής πορείας

σελίδα Αγκάρα στο facebook 13/1/2017

"Εν συνεχεία με το προηγούμενο σχόλιο, ο Εντογάν συνεχίζει να εκστομίζει απειλές για παραμονή Τουρκικών στρατευμάτων στην Κύπρο για πάντα. Στο μεταξύ αντί να ακούμε τι σημαίνουν αυτές οι απειλές από στελέχη της Αριστεράς, το μόνο που ακούμε είναι στην καλύτερη περίπτωση να σιωπήσουμε και να κάνουμε υπομονή, στην χειρότερη να χλευάζουν τα ερωτήματα. Το ότι υπάρχουν κάποιοι που είναι ήδη συμβιβασμένοι με την κατάσταση είναι κάτι που έχουν όλοι ξεπεράσει. Η εστίαση σε κατηγορίες προς Ελλάδα μεριά αφήνουν πίσω το τι κάνει η Τουρκία όπως επίσης και το πιο σημαντικό, τα συμφέροντα και τις επιδιώξεις της εδώ αστικής τάξης.
Πράγματι οι ευθύνες είναι βαριές και ιστορικές, αν νομίζουν κάποιοι πως με το να συναγελάζονται στις Αμερικανικές πρεσβείες ή και να κάνουν πλάτες στα συμφέροντα θα καταφέρουν να κρατήσουν ενότητα στο κόμμα τους και θα κρατήσουν (ή κτίσουν) πολιτικές καριέρες, μάλλον δεν βλέπουν πέρα απ' την μύτη τους. Τα περί ειρήνης και δημοκρατίας ούτε επικοινωνιακά δεν μπορούν να σταθούν εκτός του κύκλου των Ιεχωβάδων. Το κυνήγι μαγισσών, εντός και εκτός, είναι πολύ απλά κοντόφθαλμη μικροπολιτική που ενδέχεται να γυρίσει μπούμεραγκ."

13/1/2017
Σήμερα είναι η μέρα που η ιστοσελίδα Αγκάρρα έκανε το τελευταίο βήμα της εθνοκεντρικής πορείας στην οποία βαδίζει εδώ και πολλούς μήνες. Όχι επειδή συμμετέχει πλέον ενεργά και στρατευμένα στο παιχνίδι της ελληνο-τουρκικής όξυνσης που επιχειρείται από τις κυβερνήσεις των «δυο μητέρων πατρίδων» μέσα από δηλώσεις και ερμηνείες δηλώσεων που δυναμιτίζουν το κλίμα και υπονομεύουν την προοπτική ειρήνευσης. Αλλά επειδή εμμέσως πλην σαφώς κατηγόρησε την κυπριακή αριστερά ότι εξυπηρετεί τουρκικά και άλλα ξένα/αμερικάνικα συμφέροντα. Αυτό ξεπερνά πλέον τα όρια της άλλης αριστερής θέσης. Αυτό είναι ο πάτος του Φτωχόπουλου, του Καραμπελιά και του Ενδομήδεια Κύπρου. Και δεν υπάρχει καμιά δικαιολογία αχαπαροσύνης. Ο καθένας όπου ετάχθει και με τις ευθύνες του πολιτικού του λόγου.

Wednesday, January 11, 2017

Εμείς πάντως γονατιστοί στον εθνικισμό και την διχοτόμηση δεν θα ζήσουμε

Εμείς πάντως γονατιστοί στον εθνικισμό και την διχοτόμηση δεν θα ζήσουμε. Στους φασίστες που προσπαθούν να τρομοκρατήσουν όσους αγωνίζονται για την επανένωση της Κύπρου και στις δυο κοινότητες, μια μπορεί να είναι μόνο η απάντηση: Δεν φοβόμαστε. NO PASSARAN 

Sunday, January 1, 2017

Δεν ξεχνούμε τον εθνικισμό και δεν θα του επιτρέψουμε να ξανα-καταστρέψει την χώρα!

Με αφορμή την υπενθύμιση της συντεχνίας των τ/κ δασκάλων ΚΤΟS (και το ημερολόγιο που έκδωσε για το 2017 που τόσο δυσαρέστησε τους εθνικιστές) ξεκινούμε και εμείς μια σειρά αναφορών στην πρόσφατη ιστορία των συγκρούσεων. Θεωρούμε ότι ο δρόμος για το μέλλον της ειρήνης-επανένωσης στην Κύπρο περνά και μέσα από μια ειλικρινή και κριτική αποτίμηση της ιστορίας μας – αλήθειες που οφείλουμε να δούμε κατάματα και όχι να συνεχίσουμε να κρύβουμε κάτω από το χαλί. Για να προχωρήσουμε μπροστά.

Αριστερή Κίνηση - Θέλουμε ομοσπονδία.
…………………………….
Προκήρυξη της «Οργάνωσις» (υπό την ηγεσία του ιδίου του Υπουργού Εσωτερικών του Κράτους Πολύκαρπου Γιωρκάτζη άλλως Ακρίτας) τέλος 1962 αρχές 1963…

«Με γνώμονα την πίστην προς το μέγα εθνικόν μας δίκαιον, με προσήλωσιν εις τον υπέροχο Αγώνα της ΕΟΚΑ και συνεχή ενατένισιν του Παρθενώνος θα γράψωμεν, και διά του αίματος μας εάν χρειασθή λαμπράν την περαιτέρω εθνικήν μας πορείαν. Τα ιδανικά μας δεν είναι ανάγκη να εκτεθούν σε διακηρύξεις και καταστατικά, ουδέ εις άρθρα, ουδέ εις προτάσεις. Μια μόνη λέξις δίδει εις αυτά την πλέον μεστήν επιγραμματικότητα. Ταύτα συνοψίζονται εις την μαγικήν λέξιν: ΕΛΛΑΣ!»

Παπαγεωργίου Σ. 1980. Από την Ζυρίχη εις τον Αττίλα, Τόμος Α, σελ. 201.
………………..
Διαταγή της «Οργάνωσις» (υπό την ηγεσία του ιδίου του Υπουργού Εσωτερικών του Κράτους Πολύκαρπου Γιωρκάτζη άλλως Ακρίτας) 30/12/1963

«Την 20ην Δεκεμβρίου σας είχον καλέσει εις συναγερμόν δια την προστασία της ζωής και της περιουσίας των Ελλήνων της Κύπρου…Τώρα σας δίδω το παρέγγελμα ‘παύσατε πυρ’.
…Βασική γραμμή πολιτικής έναντι των Τούρκων παραμένει να κατανοήσουν ούτοι ότι δεν αποτελούν παρά μιαν απλήν μειονότητα και ότι επομένως δεν δικαιούνται να έχουν τα υπερπρονόμια τα οποία σήμερον έχουν.
….Η νίκη μας κατά των Τούρκων υπήρξε πλήρης και ολοκληρωτική….Τελικώς ο εχθρός ετράπη εις άτακτον φυγήν και αι δυνάμεις μας κατέλαβον ολόκληρον την πέριξ των τειχών περιοχή από του Παρθεναγωγείου Παλλουριωτίσσης μέχρι των κρασπέδων της οδού προς την Κυρήνιαν»

Σημείωση: στο ίδιο κείμενο αναφέρεται ότι η Οργάνωσις λειτούργησε με «παραδειγματικό ανθρωπισμό» σε σχέση με τους άμαχους Τουρκοκυπρίους. Ο ίδιος ο Σ. Παπαγεωργίου, θεωρητικός και πολιτικός εκπρόσωπος του ενωτικού εθνικισμού στην Κύπρο, παραδέχεται όμως ότι αυτό ήταν ψέμα, όπως άλλωστε παραδέχτηκε και ο Γλαύκος Κληρίδης, χωρίς όμως να καταγράφει τα εγκλήματα της ε/κ πλευράς: “Ανεπήδησεν εις αμφοτέρας τόσον εκδικητικό πάθος, ώστε υπήρξε σειρά ολόκληρος ανεξελέκτων πράξεων, εντελώς ασυμβιβάστων προς τους κανόνες του πολέμου, αλλά και προς αυτάς ταύτας τας υπαγορεύσεις του ανθρωπισμού.»


Παπαγεωργίου Σ. 1980. Από την Ζυρίχη εις τον Αττίλα, Τόμος Α, σελ. 263-264.