Wednesday, June 21, 2017

Καθ' οδόν προς τη Γενεύη ΙΙ

21/6/2017

Ο Αναστασιάδης αποδείχτηκε μικρός, δειλός και προπάντων πλήρως αναξιόπιστος. Ο Ακκιντζί αδύνατος, απογοητευμένος και προπάντων παρατημένος. Είναι ξεκάθαρο ότι δεν μπορούν να οραματιστούν το κοινό συμφέρον των Κυπρίων και να προχωρήσουν προς μια συμφωνία. Η Ελλάδα δεν φαίνεται έτοιμη για συμβιβασμό καθότι βολεύεται με την υφιστάμενη κατάσταση ενώ η Τουρκία βλέπει την αλλαγή της υφιστάμενης κατάστασης ως αναπόφευκτη είτε με είτε χωρίς συμβιβασμό και έτσι δεν δείχνει να καίγεται ιδιαίτερα. Ο ΟΗΕ και η ΕΕ θα κάνουν ό,τι μπορούν για να επιτευχθεί συμφωνία αλλά δεν μπορούν και πολλά καθώς οι δυο πλευρές προσανατολίζονται ήδη προς το ναυάγιο – ελεγχόμενο οι μεν για να διατηρηθεί το στάτους κβο και ανεξέλεγκτο οι δε για να μπλοκαριστούν χωρίς δυσκολίες οι όποιοι ενοχλητικοί ενεργειακοί σχεδιασμοί και να ανοίξει ο δρόμος για την Ταϊβανοποίηση της βόρειας Κύπρου. Οπόταν χωρίς την παρέμβαση των πιο μεγάλων παιχτών, ΗΠΑ, Ρωσίας και Γερμανίας φαίνεται απομακρυσμένο το ενδεχόμενο να σπάσει το αδιέξοδο στη Γενεύη.  


Το πιο τραγικό της υπόθεσης είναι η αφέλεια που επικρατεί σε μεγάλη μερίδα των Κυπρίων. Που δεν αντιλαμβάνονται ότι στις συνθήκες μη συμφωνίας, αυτό που διατηρεί την ειρήνη εδώ είναι απλά οι διεθνείς ισορροπίες. Ότι ένα στάτους κβο βασισμένο εσωτερικά στον εθνικισμό και τον φόβο δεν παρέχει καμιά ασφάλεια σε συνθήκες μεταβολής αυτών των διεθνών ισορροπιών. Ότι είναι η μη λύση και όχι η λύση που παγιώνει την υπαγωγή της Κύπρου στο πλέγμα των ιμπεριαλιστικών σχέσεων. Ότι χωρίς την επανένωση της Κύπρου και την ανάπτυξη της συνείδησης και της πραγματικότητας των κοινών συμφερόντων Ε/κ-Τ/κ κινδυνεύουμε να ξαναγίνουμε το σημείο εξαγωγής της έντασης των ελληνο-τουρκικών μεγαλο-ιδεατισμών και του ανταγωνισμού τους. Ότι η «όποια διχοτόμηση» προς την οποία εργάζεται μερίδα της ηγεσίας και επιθυμεί μερίδα των ε/κ δεν θα είναι ούτε βελούδινη, ούτε συμφέρουσα ούτε θα λύσει το πρόβλημα που θα συνεχίσει να μας στοιχειώνει, έστω και αν επιβληθεί ρύθμιση στις εξωτερικές του πτυχές. 

Tuesday, June 20, 2017

3 ξεχασμένα σημειώματα για το αρχείο: Για Αναστασιάδη, Κυπριακό και Σπανό

2/3/2017


Είτε κηρυχθεί και επίσημα είτε όχι το ναυάγιο των συνομιλιών μέσα στους επόμενους μήνες, επί της ουσίας η πορεία που πήραν τα πράγματα δεν φαίνεται να είναι αναστρέψιμη. Αν καταφέρει ο Αναστασιάδης να αποφύγει την επίρριψη ευθυνών στην ε/κ πλευρά, δεν θα είναι επειδή δεν έχει την ευθύνη η ε/κ πλευρά και ούτε θα σημαίνει ότι η ε/κ κοινότητα θα την βγάλει μεσοπρόθεσμα καθαρή από αυτό το φιάσκο. Είπαμε η εποχή της αθωότητας στο κυπριακό έχει τελειώσει προ πολλού για όλους. Ο Αναστασιάδης μπορούσε να προχωρήσει αν ήθελε από το καλοκαίρι του 2016 όταν φάνηκε ότι είχε σημειωθεί κάποια πρόοδος επί της ουσίας πέραν από τις θεαματικές φανφάρες τις οποίες χρησιμοποιούσε πριν ως υποκατάστατο της ουσίας της λύσης. Αντί αυτού επέλεξε να συνεχίσει να πορεύεται αμφίσημα κρατώντας την πόρτα ανοιχτή σε διχοτομικές δυνάμεις και στο απορριπτικό ακροατήριο ευρύτερα. Σκότωσε την προοπτική της συμφωνίας στο Μοντ Πελεράν με την άρνηση του να κλειδώσει το εδαφικό και την Μόρφου υπό ε/κ διοίκηση έναντι της αποδοχής της σύγκλισης Χριστόφια-Ταλάτ στην εκτελεστική εξουσία ενώ με την βοήθεια του Κοτζιά έθεσε τις βάσεις για την εθνικιστική έξαρση που κλιμακώνεται αργά αλλά σταθερά. Διότι πώς αλλιώς θα μπορεί να στηριχτεί η συνέχιση της μη συμφωνημένης διχοτόμησης; Είναι σημαντικό να λεχθεί ότι η φουστανέλα δεν είναι μόνο προεκλογική αμφίεση του Αναστασιάδη, είναι κυρίως δομικά αναγκαία συνθήκη για τη νομιμοποίηση των επιλογών της ε/κ αστικής ηγεσίας.   


6-6-2017
Ο Αναστασιάδης συνεχίζει να στοχεύει σε ένα πάγωμα ή σε ένα ελεγχόμενο ναυάγιο, αν και φαίνεται αρκετά δύσκολο να πετύχει είτε το ένα είτε το άλλο, χωρίς βοήθεια από την Τουρκία. Μόνο με έντονη πίεση από τα πάνω ή/και από τα κάτω μπορεί να ανατραπεί αυτή η στόχευση και να οδηγηθεί ο Αναστασιάδης σε μια γραμμή όπου η συμφωνία θα καταστεί προτεραιότητα. Πίεση που υπάρχει μεν, αλλά που δεν φαίνεται να είναι αρκετή προς το παρόν. Αυτό είναι που του επιτρέπει να δηλώνει τώρα ευχαριστημένος επειδή πήρε 2 ρητορικές αναφορές στο ανακοινωθέν καθώς κατάπιε την ρηξικέλευθη πρόταση του για την διαδικασία και επέστρεψε ουσιαστικά στο συμφωνημένο πλαίσιο του 2014, όπως έλεγαν ότι έπρεπε να γίνει και ο Άιντε και ο Ακκιντζί.


10/6/2017

Η θέση μου για το πώς θα έπρεπε να κινηθούν οι δυνάμεις της αριστεράς εντός και εκτός του ΑΚΕΛ, στις συνθήκες της κρίσης τέθηκε από το 2011 και εξειδικεύτηκε σε διάφορες στιγμές από τότε σε διάφορα κείμενα, τόσο ακαδημαϊκά όσο και σε κείμενα δημόσιας παρέμβασης. Δεν θεωρώ τις εκλογές ως το πρωτεύον πεδίο, αλλά αναγνωρίζω την σημασία τους, τόσο πρακτική όσο και συμβολική στην κωδικοποίηση του συσχετισμού δύναμης αλλά και την ανάπτυξη επιχειρημάτων, ρητορικών και κοινωνικών αφηγήσεων.

Το ΑΚΕΛ έκανε δεξιά στροφή στα θέματα της οικονομίας στα μέσα του 2011 και την εδραίωσε το 2012. Δεν άλλαξε κάτι επί της ουσίας σε αυτό τον πολιτικό προσανατολισμό, έστω και αν ρητορικά μετακινήθηκε κάπως όταν πέρασε στην αντιπολίτευση το 2013. Ούτε αν κατεβεί σήμερα με τον Άντρο Κυπριανού (κάτι που εγώ προσωπικά θα στήριζα), είτε τον εκλέξει είτε όχι, είναι επαρκής συνθήκη για στροφή του ΑΚΕΛ στα αριστερά πόσο μάλλον για πραγματικά προοδευτική πολιτική σε επίπεδο κράτους.

Το να φύγει ο Αναστασιάδης όμως από την εξουσία και να αποτραπεί η εκλογή Παπαδόπουλου είναι σημαντικό. Όχι γενικά και αόριστα με την λογική μιας διαχρονικά αντι-δεξιάς στάσης του μη χείρον βέλτιστο, αλλά συγκεκριμένα αυτή η δεξιά σε αυτή τη συγκυρία, για το κυπριακό και όχι μόνο. Ως εκ τούτου, ενώ εγώ προσωπικά ίσως και να μην ψήφιζα ένα φιλελεύθερο (είτε ΑΚΕΛικό είτε δεξιό), αν αυτός τηρούσε κάποιες μίνιμουμ σοσιαλδημοκρατικές ισορροπίες θα ήταν μάλλον μια ικανοποιητική ΑΚΕΛική επιλογή για τις προεδρικές, υπό την έννοια του καθαρού υποψηφίου της επανένωσης. Ο Σπανός όμως δεν είναι αυτό το πράγμα – δεν είναι απλά ένας στρατευμένος νεοφιλελεύθερος και μάλιστα παλιάς κοπής που δοκιμάζει να πουλήσει ρητορικές της δεκαετίας του 1990 σήμερα, είναι όπως φαίνεται και ένας συντηρητικός αλαζόνας. Το κυριότερο, είτε εκλεγεί είτε όχι θα ζημιώσει την υπόθεση της αριστεράς και δεν έδειξε αν και πως θα μπορέσει να στηρίξει αποτελεσματικά την υπόθεση της επανένωσης. Το ΑΚΕΛ μπορεί και καλύτερα και σίγουρα η κυπριακή αριστερά αξίζει περισσότερα.

Η αριστερά χρειάζεται περισσότερη αυτοπεποίθηση για τις θέσεις της, μεγαλύτερο άνοιγμα στην κοινωνία και την νεολαία, λιγότερο εκλογικό φετιχισμό και περισσότερη πολιτική αποφασιστικότητα. Το παράδειγμα του Κόρμπυν στην Βρετανία έχει πολλά να διδάξει στην αριστερά και της Ευρώπης και της Κύπρου.   

Thursday, June 15, 2017

Για να τελειώνουμε με τις διάφορες εξυπνάδες για το θέμα ασφάλειας και εγγυήσεων.

Για να τελειώνουμε με τις διάφορες εξυπνάδες για το θέμα ασφάλειας και εγγυήσεων.

1)   Οι εγγυήσεις και η παρουσία μικρής στρατιωτικής δύναμης της Ελλάδας και της Τουρκίας στη Κύπρο υπήρξε όρος για την επίτευξη της κυπριακής ανεξαρτησίας το 1959. Αυτό ήταν το αποτέλεσμα της ηλίθιας πολιτικής της «Ένωσις και μόνον Ένωσις» που υιοθετήθηκε από την ε/κ ηγεσία το 1950 και ιδιαίτερα μετά την επιδίωξη επιβολής αυτής της πολιτικής με ένοπλα μέσα το 1955 που προκάλεσε την δημιουργία της ΤΜΤ και την υιοθέτηση του «Για ταξίμ για ολούμ» από την τ/κ ηγεσία. Σαν να μην έφτανε αυτό, η ΕΟΚΑ και οι μετεξελίξεις της (Ακρίτας, ΕΟΚΑ Β) μαζί με την ΤΜΤ τα επόμενα 15 χρόνια έκαναν ότι μπορούσαν για να ενισχύσουν την στρατιωτική παρουσία της Ελλάδας και της Τουρκίας στη χώρα οδηγώντας μας στη ντε φάκτο διχοτόμηση το 1974.

2) Η κατάρρευση του δικοινοτικού κράτους και η βία της δεκαετίας 1964-1974 οδήγησαν σε μια αναδιάταξη του συσχετισμού δύναμης που κωδικοποιήθηκε στη βάση της τουρκικής στρατιωτικής παρουσίας έναντι του ελληνοκυπριακού διπλωματικού πλεονεκτήματος που κράτησε μέχρι το 2004. Από τότε, αυτό που αμφισβητείται ενόσω δεν έχουμε συμφωνία, δεν είναι η τουρκική στρατιωτική παρουσία αλλά το ελληνοκυπριακό διπλωματικό πλεονέκτημα της μονοπώλησης της Κυπριακής Δημοκρατίας και οι συνεπαγωγές του. 

3) Σε γεωπολιτικό επίπεδο, οι συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου το 1959 κωδικοποίησαν ένα Ελληνο-Τουρκικό συσχετισμό δύναμης στην Ανατολική Μεσόγειο και μια Ελληνο-Τουρκική πολιτική ισορροπία στη Κύπρο. Η όποια συμφωνία επιτευχθεί σήμερα, ότι και αν είναι το λεκτικό της δεν μπορεί παρά να αντανακλά ανάλογα αυτό τον συσχετισμό και αυτή τη ισορροπία. Αυτό δεν μπορεί να αλλάξει όποιες τροποποιήσεις και αν γίνουν στις πρόνοιες και το όνομα και όποια τελική μορφή πάρουν οι Συνθήκες Εγγυήσεων και Συμμαχίας. Όσο αδύνατο ήταν το 1959 η Κύπρος να υπαχθεί σε ελληνική επικυριαρχία λόγω της πληθυσμιακής αναλογίας ε/κ-τ/κ, τόσο αδύνατο (αν όχι περισσότερο αδύνατο) είναι και σήμερα. Το κυπριακό κράτος δημιουργήθηκε το 1959 στα πλαίσια ενός ελληνο-τουρκικού συμβιβασμού που μετέτρεπε την Κύπρο σε ουδέτερο, συνεταιρικό κράτος ε/κ και τ/κ. Αυτό θα γίνει και σήμερα με την συμφωνία για την Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία. Η μόνη άλλη επιλογή είναι η μονιμοποίηση και νομιμοποίηση της διχοτόμησης. 

4) Η ντε φάκτο διχοτόμηση, όσο διατηρείται η μονοπώληση της Κυπριακής Δημοκρατίας από τους ε/κ μπορεί να βολεύει το ελληνικό κράτος (και όχι απλά τον Κοτζιά) όπως και μεγάλη μερίδα της κοντόφθαλμης ε/κ ηγεσίας. Δεν εξυπηρετεί όμως τα συμφέροντα των Κυπρίων, δεν εξυπηρετεί την υπόθεση της ειρήνης και στα επόμενα χρόνια ενδέχεται να μην εξυπηρετεί ούτε καν τα συμφέροντα του ελληνικού και ελληνοκυπριακού κράτους. 

5) Οπόταν οι εξυπνάδες περί «0 εγγυήσεων, 0 στρατιωτών από την πρώτη μέρα» ως δήθεν θέση κυπριακής ανεξαρτησίας, τζιαι όι θέση μονιμοποίησης της διχοτόμησης, εν ανάλογες με την εξυπνάδα «Ο Μακάριος με τα 13 σημεία το 1963 απλά έθελεν να κάμει το σύνταγμα πιο λειτουργικό». Ούτε η Τουρκία, ούτε οι τ/κ, ούτε η διεθνής κοινότητα τρώει ελληνοκυπριακά κόνναρα, όσον ωραία τζιαι αν εν η συνταγή του Κοτζιά. Εν κρίμα όμως που τα τρών που αφέλεια κάποιοι κατά τα άλλα μη διχοτομιστές Κυπραίοι.  

Tuesday, June 13, 2017

Εθνοκεντρισμός, απορριπτισμός και οι συνειδητοί διχοτομιστές

13/6/2017

Αναμφίβολα ο εθνοκεντρισμός και ο απορριπτισμός ως πολιτικές θέσεις εξυπηρετούν άμεσα και έμμεσα τη διχοτόμηση της Κύπρου. Οι δυο αυτές οπτικές, διάχυτες στην κοινωνία, παρά τη μεγάλη τους αλληλοεπικάλυψη δεν είναι ταυτόσημες μεταξύ τους. Υπάρχουν εθνοκεντρικοί που θέλουν ή και θα αποδέχονταν την επανένωση. Και υπάρχουν και απορριπτικοί που είναι πραγματικά Κυπροκεντρικοί (και όχι απλώς εργαλειακά υπερασπιζόμενοι τη μονοπώληση της Κυπριακής Δημορκατίας από τους Ε/κ) και που θα μπορούσαν να αποδεχτούν τους Τουρκοκύπριους ως ισότιμους υπό κάποιες προϋποθέσεις. Λίγοι μεν, αλλά υπαρκτοί. Επίσης δεν είναι όλοι όσοι υιοθετούν εθνοκεντρικές και απορριπτικές στάσεις συνειδητοί διχοτομιστές, αν και πολλοί από αυτούς είναι.

Οι συνειδητοί διχοτομιστές είναι κάτι περισσότερο. Είναι μια μερίδα ανθρώπων που βρίσκονται στην τομή του εθνοκεντρισμού και του απορριπτισμού ως ιδεολογίες, για τους οποίους η διχοτόμηση είναι λόγος πολιτικής ύπαρξης και στάση ζωής. Διαφέρουν από τους φασίστες, γιατί για τους φασίστες η διχοτόμηση είναι απλώς ένα στάδιο ή ένα εργαλείο που υπάγεται σε μια μεγαλύτερη αφήγηση του Έθνους, του πολέμου ενάντια στον προαιώνιο εχθρό, του μαρμαρωμένου βασιλιά, των ιερών κοκάλων των προγόνων κ.λπ. Σε αντίθεση με τους φασίστες, οι συνειδητοί διχοτομιστές δεν πιστεύουν τις μπαρούφες που λένε. Είναι μαθητές της ρεαλ-πολιτίκ του Κίσσινγκερ και βλέπουν την υπαρκτή διχοτόμηση όχι απλώς ως καλύτερη από την επανένωση, αλλά ως την καλύτερη δυνατή κατάσταση που μπορεί να υπάρξει. Είναι με αυτή την έννοια βαθιά συντηρητικοί, βολεμένοι και κατεστημένοι. Υπάρχουν σε όλα τα στρώματα της κοινωνίας και για πολλούς η στάση τους αυτή συνδέεται και με τα οικονομικά τους συμφέροντα. Όμως η όποια εξήγηση του φαινομένου περιοριστεί στο κοινωνικο-οικονομικό ή/και στο ταξικό πεδίο θα είναι ελλιπής και αφαιρετική, καθότι η διαμόρφωση αυτής της πολιτικά ορισμένης κοινωνικής τάσης είναι προϊόν σύνθετων ιστορικών διαδικασιών.

Οι χειρότεροι από τους συνειδητούς διχοτομιστές είναι τα στελέχη τους. Όχι μόνο επειδή για αυτούς ο διχοτομισμός είναι θεωρητικά επεξεργασμένος και επειδή είναι οι κήρυκές του, αλλά κυρίως επειδή, λόγω της κοινωνικής τους θέσης και συχνά της δημόσιας τους ευθύνης, δεν νομιμοποιούνται να τον παρουσιάσουν ως τέτοιο και μπορούν να τον προωθούν μόνο στη βάση του ψέματος και της απάτης. Προσέξετε, όχι απλώς της διαστρέβλωσης και της μαύρης προπαγάνδας, αλλά του ψέματος και της απάτης. Διότι διχοτομισμός μπορεί να εκφέρεται ανοιχτά από καθημερινούς ανθρώπους που ανήκουν στα λαϊκά στρώματα, αλλά δεν μπορεί να εκφέρεται από πολιτικούς και τεχνοκράτες, ανώτατους δημόσιους υπαλλήλους, αρχισυντάκτες και διαμορφωτές γνώμης κ.τ.λ. Οι συνειδητοί διχοτομιστές που στελεχώνουν το κατεστημένο και το βαθύ κράτος της (ελληνο-)Κυπριακής Δημοκρατίας είναι λοιπόν εξ ανάγκης ανήθικοι, απατεώνες και αδίστακτοι. Διότι από τη στιγμή που τα στελέχη του διχοτομισμού δεν μπορούν να εκφράσουν επίσημα και ανοιχτά (ακόμα) την πολιτική τους επιλογή, μπορούν μόνο να ψεύδονται. Και ψεύδονται για δεκαετίες.


Το στάτους κβο της διαίρεσης στην Κύπρο είναι βασισμένο στον φόβο. Και καθώς αυτός ο φόβος άρχισε να υποχωρεί μετά το άνοιγμα των οδοφραγμάτων το 2003, το έργο της συντήρησής του μέσα από εθνικές υστερίες και «ηθικούς πανικούς» γίνεται πιο δύσκολο. Για αυτό οι συνειδητοί διχοτομιστές γίνονται ολοένα και πιο αδίστακτοι στην προσπάθειά τους να υλοποιήσουν το έργο τους. Πατώντας επί πτωμάτων, εκμεταλλευόμενοι τον πόνο ανθρώπων και τη δική τους εξουσία, συκοφαντώντας και διασύροντας, χύνοντας χολή και δηλητήριο. Έχοντας αυτά υπόψη μπορεί να γίνει αντιληπτή και η χυδαία αθλιότητα του κατεστημένου σκιτσογράφου που υπογράφει ως ΠΙΝ στον «Φιλελεύθερο».

Sunday, May 28, 2017

3 σύντομα σημειώματα για Αρχιεπίσκοπο, Αναστασιάδη και Γενικό Εισαγγελέα

Ο Ττόμυς εν πραγματικά ένα reality check για τη κοινωνία τζιαι το κράτος που ζούμε. Για τον ρατσισμό του, την κουτοπονηρκά του, τον διχοτομισμό του, την ππαραοπιστία του κλπ είπαμεν τα σιήλλιες φορές. Τζείνο που εν σημαντικό να (ξανα)λεχτεί τωρά εν η βάση της αλαζονείας του. Εφκήκεν τζιαι είπεν ο τύπος ότι οι άθεοι εν 5-10 πλάσματα. Τζιαι ότι ούλλος ο πληθυσμός εν δικός του τζιαι ότι ούλλοι οι πολιτικοί πλην του ΑΚΕΛ εν δικοί του. Εγώ προσωπικά ζιω τζιαι πεθανίσκω για να διαψευστούν τούτες οι 2 δηλώσεις στην πράξη. Να φκουν δηλαδή 5-10-20 σιηλλιάες που τους Κυπραίους άθεους να το δηλώσουν δημόσια (όπως τους ΛΟΑΤ+ να κάμουμεν τζιαι εμείς ένα pride σιόρ J) – με ό,τι συνεπάγεται όμως [κομμένοι οι θρησκευτικοί γάμοι, τα βαφτίσια, οι κηδείες κλπ]. Τζιαι να φκουν τζιαι έστω 5-6 βουλευτές που τα κεντροδεξιά κόμματα να πουν ότι τουλάχιστον τζιείνοι έννεν της Εκκλησιάς – με ό,τι συνεπάγεται… Τζιαι τέλος το ΑΚΕΛ ως το κόμμα της αριστεράς τζιαι του κυπριακού εκμοντερνισμού ιστορικά, να κόψει μιαν τζιαι καλήν, συνολικά τη σχέση του με ό,τι έσσιει να κάμει με τα εκκλησιαστικά δρώμενα, δίχτυα τζιαι τελετουργίες. Αν δεν μπορούν να γίνουν τούτα παιθκιά… τότε ο Ττόμυς τζιαι ο κάθε Ττόμυς καλά μας κάμνει –διότι θυμίζει μας την αλήθκεια, ότι δηλαδή εν μπορεί να γινούν τούτα.   

………………..
23/5/2017
Ο Αναστασιάδης, με αυτή του την πρόταση, που βρίσκεται εντελώς εκτός του συμφωνημένου πλαισίου των διαπραγματεύσεων, δείχνει ότι δεν τον ανησυχεί καθόλου το να χρεωθεί την ευθύνη για το ναυάγιο. (Το ότι δεν ενδιαφέρεται να προχωρήσει σε συμφωνία το έδειξε από τον Νιόβρη και πιο καθαρά από τον Γενάρη και μετά.) Το ερώτημα είναι αν έχει και κάποιο σχέδιο πίσω από αυτόν τον τυχοδιωκτισμό και αν πατά και σε κάποιες πλάτες, ή αν η στάση του αυτή είναι απλά αποτέλεσμα αχαπαροσύνης και έπαρσης. Μπορεί κάποιος να πει ότι τροχιοδρομεί την διχοτόμηση, που για μεγάλη μερίδα της ε/κ ηγεσίας και του λαού είναι προτιμότερη από την επανένωση. Αλλά η διχοτόμηση, πέραν του ότι δεν είναι βιώσιμη ως μακροπρόθεσμη λύση, δεν είναι καν υλοποιήσιμη αναίμακτα. Αυτό είναι σημαντικό να το κατανοήσουμε όλοι. Και ο καθένας να αναλάβει τις ευθύνες του.

…………..


Κανείς δεν περίμενε στα σοβαρά ότι σε αυτό το κράτος, ο Γ. Εισαγγελέας θα προέβαινε, ως όφειλε, σε ποινική δίωξη του κ. Ηροδότου καθότι αυτός, ως Χρυσόστομος, εκπροσωπεί ένα θεσμό που θεωρείται και αντιμετωπίζεται (κακώς) ως υπεράνω του νόμου και ίδιου του κράτους. Αναμέναμε κάποια περισσότερο ή λιγότερο κομψή κάλυψη για λόγους δημοσίου συμφέροντος, ελαστικότητα στην εφαρμογή του νόμου λόγω της αρχιεπισκοπικής ιδιότητας, μια τέλος πάντως χαλαρή αντιμετώπιση επειδή πρόκειται για ένα τύπο που ο πρόεδρος της Δημοκρατίας του φιλά του χέρι. Αλλά το ξέπλυμα που έκανε στο ρατσιστικό λόγο του κ. Ηροδότου (Χρυσόστομου) συνιστά πρόκληση στην αξιοπρέπεια των πολιτών, εξευτελισμό του εαυτού του και του θεσμού που εκπροσωπεί και υπενθύμιση του βάθους του βάλτου στον οποίο βρίσκεται η κυπριακή κοινωνία. Είναι ιδιαίτερα λυπηρό επειδή ο Γ. Εισαγγελέας συγκριτικά με το υπόλοιπο σύστημα εξουσίας είχε επιδείξει μια διάθεση έστω να περιορίσει τις πιο σκοτεινές εκφάνσεις της αυθαιρεσίας του κατεστημένου της μπανανίας μας. Με αυτή του την κίνηση τερμάτισε κάθε τέτοια ελπίδα ή ψευδαίσθηση σε όσους την είχαν τόση ανάγκη.   

Wednesday, May 10, 2017

Τραμπουκισμός και Φασισμός στη σύγχρονη Κυπριακή κοινωνία

Συζητώντας στο στούντιο του Άστρα, στην εκπομπή Διαδράσεις με τους Δημήτρη Τριμιθιώτη και Νίκο Τριμικλινιώτη στον Άστρα

Τρία σύντομα σημειώματα για φασισμό, κυπριακό και ελληνο-τουρκική ένταση

9/5/2017
Η πολιτική ισορροπία και το μέγεθος του περιθωρίου που έχει ο φασισμός στην Κύπρο σήμερα μπορεί να διαφανεί και από το λεκτικό της καταδίκης της φασιστικής επίθεσης στη δημόσια συζήτηση στο ΤΕΠΑΚ που έκαναν τα κοινοβουλευτικά κόμματα. Για το αίσχος της ΕΔΕΚ τα είπαμε. ΔΗΚΟ και Θεοχάρους προσπάθησαν να αναδείξουν κάποια απόσταση μεταξύ «κεντρώου» ή «πατριωτικού» πολιτικού χώρου και τέτοιων φαινομένων. ΔΗΣΥ και Λιλλήκας έκαναν μισό βήμα μπροστά αναφέροντας τουλάχιστο τη λέξη «τραμπουκισμός» που παραπέμπει έστω κάπως συνειρμικά στην ακροδεξιά. Πέραν του ΑΚΕΛ όμως, μόνο ο Περδίκης ανέφερε τη λέξη «φασισμός», και αυτός για να προσθέσει όμως ότι φασισμός είναι και η ….τουρκική σημαία στον Πενταδάκτυλο, μήπως και παρεξηγηθεί για ελλιπή εθνικοφροσύνη. 

Σαν σήμερα, το 1945 συνθηκολόγησε άνευ όρων το ναζιστικό καθεστώς στο Βερολίνο στον Κόκκινο Στρατό. Ποτέ να μην ξεχάσουμε.

........................
10/5/2017
Δεν νομίζω ότι η ε/κ ηγεσία τρέφει ελπίδες ή την νοιάζει ιδιαίτερα να κερδίσει ή έστω να μην χάσει συντριπτικά στο blame game που παίζει. Από το 2004 και μετά έχει συνηθίσει να φορτώνεται την ευθύνη για τη διατήρηση του στάτους κβο. Αυτό που ίσως την εκπλήξει αυτή τη φορά είναι το ότι μπορεί οι συνέπειες του καταλογισμού της ευθύνης για το ναυάγιο να είναι πολύ πέραν της σφαίρας του διπλωματικού πεδίου και να αγγίξουν όχι απλά εικόνες, συμβολισμούς και στάτους αλλά κυρίως την υλική ουσία των πραγμάτων. 

...............
10/5/2017
Αριστερή Κίνηση Θέλουμε Ομοσπονδία

Καθώς η θερμοκρασία στα ελληνο-τουρκικά ανεβαίνει ενόψει του ανταγωνισμού για τα ενεργειακά και του ναυαγίου των συνομιλιών στο Κυπριακό, είναι σημαντικό να μην ξεχνάμε πόσο αποπνιχτική ατμόσφαιρα για την αριστερά αλλά και για τον ίδιο τον ορθολογισμό μπορεί να δημιουργήσει ένα εθνικιστικό ρεύμα καθοδηγούμενο από το κράτος και το βαθύ κράτος. Είναι, επίσης, σημαντικό να θυμηθούμε την προηγούμενη φορά που οι ηγεσίες της Ελλάδας και των Ελληνοκυπρίων δοκίμασαν με τυχοδιωκτισμούς να μεταβάλουν τον συσχετισμό στην Ανατολική Μεσόγειο στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Η πολιτική του ενεργού ηφαιστείου, που κατάληξε στον θάνατο Ισαάκ-Σολωμού, και ο ελληνοκυπριακός μικρο-μεγαλισμός για την αγορά των πυραύλων S300 της πρώτης Κληριδικής περιόδου αποκτά νόημα μόνο αν ιδωθεί στο ευρύτερο πλαίσιο της γενικότερης εθνικιστικής έξαρσης όταν με το επεισόδιο στα Ίμια πραγματικά απειλήθηκε πόλεμος μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Η υστερία με την ονομασία της F.Y.R.O.Μ., το όραμα και τη φαντασίωση της αποσταθεροποιημένης Τουρκίας, το ενιαίο αμυντικό δόγμα Ελληνικής και Κυπριακής Δημοκρατίας και η αντίληψη του Αιγαίου ως η ελληνική λίμνη ήταν τμήματα ενός έργου που απέτυχε μεν στο στόχο του για τη Μεγάλη και Ισχυρή Ελλάδα, αλλά άφησε το στίγμα και την παρακαταθήκη του. Το ντοκυμαντέρ αυτό καλύπτει βασικές στιγμές εκείνου του δράματος που είναι καλά να ξαναθυμηθούμε πριν εξελιχτεί σε τέτοιο και το σημερινό σκηνικό.