νεκατώματα

Ελλάδα και εμπρησμοί

2012-02-14T04:48:00.001-08:00

“Εντάξει, κάηκαν και κάτι εκατομμύρια μισθοί και συντάξεις χθες, αλλά από όσο ξέρω, ευτυχώς, δεν ήταν νεο-κλασικά…”

.............................

Τα όμορφα νεοκλασικά όμορφα καίγονται...

http://leninreloaded.blogspot.com/2012/02/blog-post_9563.html

.....

Εμπρησμός #3: "Η Κυβέρνηση εφαρμόζει το πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων με σκοπό την είσπραξη 50 δισεκατομμυρίων Ευρώ μεσοπρόθεσμα" (σελ. 4).

Εμπρησμός #4: "Για την εξασφάλιση της επίτευξης των σκοπών του σχεδίου, η Κυβέρνηση θα μεταβιβάζει επί συνεχούς βάσεως περιουσιακά στοιχεία στο Ταμείο Αξιοποίησης της Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου" (σελ. 4-5).

Εμπρησμός #5: "Η Κυβέρνηση ούτε θα προτείνει ούτε θα εφαρμόσει μέτρα τα οποία είναι δυνατόν να παραβιάσουν τους κανόνες της ελεύθερης διακίνησης κεφαλαίων. Ούτε το Κράτος ούτε άλλα όργανα του δημοσίου θα συνάπτουν συμφωνητικά μετόχων με την πρόθεση της πραγματοποίησης ή την ίδια την πραγματοποίηση παρεμπόδισης της ελεύθερης διακίνησης κεφαλαίων ή την άσκηση επιρροής επί της διοίκησης ή του ελέγχου των εταιριών. Η Κυβέρνηση δεν θα προβεί ούτε θα εισαγάγει οποιαδήποτε ανώτατα όρια δικαιωμάτων ψήφου ή εξαγορών και δεν θα θεσπίσει οποιαδήποτε δυσανάλογα και μή δικαιολογούμενα δικαιώματα αρνησικυρίας (βέτο) ούτε οποιαδήποτε άλλη μορφή ειδικών δικαιωμάτων στις αποκρατιούμενες εταιρίες. Ουδέν περαιτέρω ειδικό δικαίωμα θα εισαχθεί κατά την διάρκεια της πορείας των μελλοντικών διαδικασιών αποκρατικοποίησης" (σελ. 5).

.....

Εμπρησμός #39: "Οι ελάχιστοι μισθοί που ορίζονται από την εθνική γενική συλλογική σύμβαση εργασίας (ΕΓΣΣΕ) θα μειωθούν κατά 22% σε σύγκριση με το επίπεδο που ίσχυε την 1η Ιανουαρίου 2012. Για τους νέους (ηλικίας κάτω των 25), οι μισθοί που ορίζονται από την εθνική γενική συλλογική σύμβαση εργασίας θα μειωθούν κατά 32% χωρίς περιοριστικούς όρους" (σελ. 24).

Εμπρησμός #40: "Αναστέλλονται οι διατάξεις του νόμου και των συλλογικών συμβάσεων που προβλέπουν αυτόματες αυξήσεις μισθών, περιλαμβανομένων εκείνων περί ωριμάνσεων" (σελ. 24).

...........................................

Μη λυπάσαι αριστερή μου αγάπη για τα ντουβάρια

http://www.alterthess.gr/content/mi-lypasai-aristeri-moy-agapi-gia-ta-ntoybaria

Σε παλαιότερα κείμενα είχα τοποθετηθεί ξεκάθαρα απέναντι στην βία, από όπου και αν προέρχεται. Σήμερα δε χρειάζεται να το κάνω. Άλλωστε το σύνολο του αστικού, αλλά και μεγάλο κομμάτι του εναλλακτικού, ηλεκτρονικού και έντυπου τύπου έχει αναλάβει αυτό το καθήκον, προσπερνώντας με ευκολία ότι όσα συνέβησαν, έγιναν στο πλαίσιο μιας διαμαρτυρίας τουλάχιστον μισού εκατομμυρίου ανθρώπων. Βέβαια, όλοι όσοι χύνουν τώρα κροκοδείλια δάκρυα, στις τηλεοράσεις και τον τύπο, για τις καταστροφές κατά βάση τραπεζών, ενεχυροδανειστηρίων, καφέ μεγάλων αλυσίδων και των προσόψεων δύο κινηματογράφων, το μισό ενδιαφέρον να έδειχναν για τους εκατομμύρια ανθρώπους που βυθίζονται στη φτώχεια, την απόγνωση και την εξαθλίωση χάρις στη διετή “σωτηρία”, ίσως να μη φτάναμε ως εδώ. Ορισμένοι δε, έδειξαν τόσο ζήλο στην υπεράσπιση της σημασίας των κτηρίων, που έφτασαν στο σημείο να μιλάνε για το τέλος του πολιτισμού και για επελάσεις βαρβάρων. Οι ίδιοι θεωρούν στοιχείο πολιτισμού το μισθό των 490 Ε. Το που βρίσκεται το συμφέρον του καθενός και ποιον πολιτισμό υπερασπίζεται δύσκολα κρύβεται πλέον.

Η παραπλάνηση, η συσκότιση αλλά και η ψευτιά για τα όσα συμβαίνουν, είναι πλέον το μοναδικό εργαλείο που έχουν οι κυρίαρχες τάξεις προκειμένου να περισώσουν τα τομάρια τους. Γιατί ο διάλογος με τους πολίτες καταργήθηκε εδώ και καιρό. Ήταν, όπως αποδεικνύεται, αδύνατο να αρθρώσουν πειστικά επιχειρήματα δικαιολόγησης της πολιτικής τους, οπότε προτίμησαν να την επιβάλλουν στεγνά: με εκβιαστικά διλλήματα, εκφοβισμούς και τρομοκράτηση, με παράκαμψη επανειλημμένα του Συντάγματος, με κατάργηση ακόμα και των εκλογών, αφού είναι καιρό τώρα αντιληπτό σε όλους ότι η παρούσα βουλή δεν έχει καμία ηθική νομιμοποίηση να νομοθετεί μνημόνια.

Και πως απάντησαν οι πολίτες σε αυτόν τον επιδεικτικό παραγκωνισμό τους από αποφάσεις που ανατρέπουν τις, ήδη δύσκολες, ζωές τους σε μια μέρα; Μεταξύ άλλων, μαζεύτηκαν μισό εκατομμύριο έξω από τη βουλή και τα έκαναν λαμπόγυαλο. Παράλογο; Κάηκε και το Costa Boda με τα υπέροχα πανάκριβα υαλικά, πολλά από τα οποία κόστιζαν περισσότερο από τους νέους μισθούς πείνας. Παράλογο; Κάηκαν και πολλές από τις τράπεζες, που θα πάρουν χάρις στο νέο μνημόνιο άλλα 40 δις για την ανακεφαλαιοποίησή τους. Παράλογο και αυτό; Αλλά όχι, ενώ η εργατική τάξη της χώρας καταρρέει, τα μεσαία στρώματα εξαφανίζονται από το χάρτη και τα χειρότερα δεν έχουν έρθει ακόμη, εμείς θα πρέπει να κλαίμε για τα ντουβάρια ή για τα χαμένα μεροκάματα στα καταστήματα που κάηκαν, σταγόνα στον ωκεανό των ενός, τουλάχιστον, εκατομμυρίου ανέργων.
Βέβαια πολλές διαφωνίες υπάρχουν, ακόμη και στην αριστερά, για το αν το μπάχαλο έγινε από οργανωμένες ομάδες ασφαλιτών, παρακρατικών, χουλιγκάνων, αναρχικών ή αν ήταν κάτι πολύ μεγαλύτερο. Εδώ οφείλω σαν “εξειδικευμένος” ρεπόρτερ Συντάγματος, να μεταφέρω όσα είδα με τα μάτια μου: οι ομάδες που κατέστρεφαν, το έκαναν με την απόλυτη σχεδόν συμφωνία, αλλά και κάλυψη του συγκεντρωμένου κόσμου. Όταν κάποιος με κουκούλα “ξέφευγε” σε κτήρια ή μαγαζιά με τα οποία το πλήθος δεν είχε “προηγούμενα”, η άμεση αποδοκιμασία τον έστελνε στη “σωστή” κατεύθυνση των τραπεζών κ.ο.κ. Ένα πλήθος που αποτελούταν από οικογενειάρχες, συνταξιούχους, καθώς πρέπει κυρίες, ανθρώπους όλων των ηλικιών και ιδεολογιών.

Θα μπορούσε να έχει συμβεί τέτοιο χάος διαφορετικά; Αν ο κόσμος δεν στήριζε το σπάσιμο, θα αποχωρούσε, αφήνοντας όσους επιδίδονταν σε αυτό, εκτεθειμένους στην αστυνομία. Η οποία απέτυχε χθες να εμποδίσει τις καταστροφές για τον ίδιο ακριβώς λόγο: με χιλιάδες ανθρώπους να πλημμυρίζουν κάθε στενό ή λεωφόρο περιμετρικά του Συντάγματος, ήταν αδύνατο να εφαρμόσει την προσφιλή της στρατηγική απομόνωσης των “ταραξιών”, αφού αυτή προϋποθέτει, προκειμένου να εφαρμοστεί, την κύκλωση των εν λόγω ομάδων. Η μαζικότητα και η επιμονή του κόσμου δεν το επέτρεπαν, οπότε τα ΜΑΤ αναλωνόντουσαν σε κατά μέτωπο επιθέσεις με νέα ενισχυμένα χημικά και κρότου λάμψης, που ήταν εύκολο να αποκρουστούν με τα εκατομμύρια κομμάτια πέτρας και μαρμάρου που εκσφενδονιζόντουσαν πάνω τους, όχι μόνο από τους “μάχιμους” αλλά και τον “άμαχο” πληθυσμό. Σε συνδυασμό με την παραμονή του ΠΑΜΕ στην Ομόνοια, αλλά και στις αρχές των Πανεπιστημίου και Σταδίου, η κυκλωτική κίνηση ήταν για ώρες εντελώς αδύνατη. Ώρες μετά, συναντούσες αποκαμωμένες διμοιρίες να κάθονται σε στάσεις λεωφορείου ή πεζούλια, περιτριγυρισμένοι από το σκηνικό του “βομβαρδισμού” που απέτυχαν να ελέγξουν.

Δεν υπάρχει καλύτερη απόδειξη για τη μαζικότητα της χθεσινής πορείας από τα παραπάνω. Τρεις ώρες μετά την αρχή των επεισοδίων στην πλατεία Συντάγματος, όλοι οι δρόμοι περιμετρικά της πλατείας, από το Μεταξουργείο ως το Μοναστηράκι, από τον Ευαγγελισμό ως το Ζάππειο και τη Φιλελλήνων ήταν ασφυκτικά γεμάτοι. Φτάνουν εκατό χιλιάδες άνθρωποι για συμβεί αυτό; Ρητορικό ερώτημα για παπαγαλάκια.

Εν κατακλείδι, ο κόσμος χθες δεν έκανε τίποτα παραπάνω από το να συμμετέχει σε ένα “διάλογο”, με όρους που δεν επέλεξε ο ίδιος, αλλά το σύστημα εξουσίας. Η όξυνση και η βία είναι δικές τους επιλογές, όχι του λαού. Ο τελευταίος δεν μπορεί να κάνει και αλλιώς, όσο τουλάχιστον η εξουσία βρίσκεται σε τόσο επικίνδυνα χέρια. Μπορεί η αριστερά, θεσμική και επαναστατική, να χαίρεται με αυτό; Σαφώς όχι. Αφού όμως η ίδια δεν έχει διαμορφώσει ακόμη τους όρους για κάτι καλύτερο, είναι σίγουρα προτιμητέα η οποιαδήποτε αντίδραση, από την απάθεια και την αδιαφορία του καναπέ.

του Ηλία Πετράκη

Υπερ-εκμετάλλευση

2012-02-11T22:53:00.000-08:00

(μετάφρασηαποσπάσματος από το υπόέκδοση στα αγγλικά βιβλίο, “Labour relations in Cyprus: employment, trade unionism and classcomposition”, σελ. 93-95)

3.4.2. Υπερ-εκμετάλλευση

Η αδήλωτη εργασίαείναι αναμφίβολα το κύριο πεδίο όπουλαμβάνει χώρα η υπερ-εκμετάλλευση. Ηυπερ-εκμετάλλευση συμβαίνει όταν ηεργασία καθίσταται παρόμοια με τηδουλεία, με τα μεροκάματα σχεδόν να μηνεπαρκούν καν για την επιβίωση των εργατώνπου συχνά δεν έχουν τρόπο να δραπετεύσουναπό αυτή την κατάσταση. Η υπερ-εκμετάλλευσηδημιουργεί τους “εργαζόμενους φτωχούς”,που καταφέρνουν να επιβιώσουν σε δύσκολεςσυνθήκες, οι οποίες μπορούν ναχαρακτηριστούν από κακές μέχρι άθλιες.Η “μαύρη” αγορά εργασίας είναι έναπολύ σκληρό περιβάλλον και συχνάπεριλαμβάνει σωματεμπόριο, δεσμευμένηκαι απλήρωτη εργασία και είναι πολλέςφορές συνδεδεμένη και με το οργανωμένοέγκλημα και τον οργανωμένο υπόκοσμο. Ηπερίπτωση (που αποκαλύφτηκε το καλοκαίριτου 2009) των Ρουμάνων εργατών, οι οποίοιζούσαν σε αυτοσχέδιες παράγκες καιστέλνονταν για απλήρωτη εργασία απότον ένα εργοδότη στον άλλο για ευκαιριακήεργασία λαμβάνοντας 20 ευρώ την βδομάδαείναι η πιο σοκαριστική¹.Το γεγονός ότι έτυχε να αφορά πολίτεςτης Ευρωπαϊκής Ένωσης πιθανότατα βοήθησεστο να μετατραπεί σε δημόσιο ζήτημαστην Κύπρο. Παρόλα αυτά, τέτοιεςπεριπτώσεις εξόφθαλμης εκμετάλλευσης,ιδίως σε σχέση με μη πολίτες της ΕυρωπαϊκήςΈνωσης, που έχουν επίσης να αντιμετωπίσουνκαι τον κίνδυνο της απέλασης²σε καθημερινή βάση, είναι πολύ πιοσυχνές, παρά το ότι σπάνια βγαίνουν στοφως της δημοσιότητας.

Η εργασία στημαύρη αγορά είναι πιθανότατα το πιοεπισφαλές καθεστώς εργοδότησης πουυπάρχει. Δεν είσαι ποτέ βέβαιος ότι θαπληρωθείς στο τέλος της μέρας καιαυστηρώς ομιλούντες δεν υπάρχει καικάτι που μπορεί να γίνει για αυτό.Υπάρχουν πολλές περιπτώσεις όπου οιεργοδότες απλά αρνούνται να πληρώσουντους εργάτες για την εργασία που έκαναν– ένας Τουρκοκύπριος φίλος μου το 2006είχε μια ακριβώς τέτοια εμπειρία σε έναμικρό υπεργολάβο στο νότο, ενώ στηνέρευνα πεδίου 3 που πραγματοποίησα έναςΑσιάτης φοιτητής – εργαζόμενος μουαφηγήθηκε ότι ο προηγούμενος εργοδότηςτου αντέδρασε όταν αυτός και οι φίλοιτου ζήτησαν τα μεροκάματά τους, απειλώνταςτους ότι θα καλέσει την αστυνομία ανδεν εξαφανίζονταν από το υποστατικό³.Η υπερ-εκμετάλλευση ως απλήρωτη ή ωςυπό-πληρωμένη εργασία στο “λευκό”τμήμα της αγοράς της αδήλωτης εργασίας,παρά το ότι είναι εξίσου άδικη καισκληρή, αναμένεται να είναι λιγότεροσυχνό φαινόμενο και πιο ήπιας μορφής,καθώς στη θεωρία, και αν ο φόβος ξεπεραστεί,υπάρχουν τρόποι αντιμετώπισης. Ότανστη έρευνα πεδίου 2, τρεις Πολωνέζεςεργαζόμενες προσπάθησαν να αλλάξουνεργοδότη και ζήτησαν τα δεδουλευμένατους, πήραν μόνο ένα μικρό μέρος καιπληροφορήθηκαν ότι αυτό ήταν που τουςαναλογούσε. Τελικά όμως η παρέμβασηενός συνδικαλιστή της ΠΕΟ ανάγκασε τονεργοδότη να τους δώσει και το υπόλοιποτων δεδουλευμένων τους.

Η υπερ-εκμετάλλευσηδεν παίρνει πάντα τόσο δραματικές μορφέςκαι πιο σημαντικά δεν αποτελεί κάποιαεξαίρεση στον κανόνα της “απλήςεκμετάλλευσης”, ή μια στρέβλωση στηλειτουργία της αγοράς. Αποτελεί δομικόφαινόμενο και η ύπαρξή της, παρότι πολύπιο συχνή ανάμεσα στους μετανάστεςγενικά και τους μετανάστες χωρίς χαρτιάπιο ειδικά, δεν περιορίζεται σε αυτέςτις κοινωνικές ομάδες. Αφορά και Κύπριους– παιδική εργασία, εργάτες πουεργοδοτούνται σε, είτε μέσα από,οικογενειακά και κοινοτικά δίκτυα,φοιτητές κλπ. Παράγοντας κλειδί στοπλέγμα της υπερ-εκμετάλλευσης για τουςεργάτες που παγιδεύονται εντός της,είναι το γεγονός ότι συχνά ο εργοδότηςείναι και ο σπιτονοικοκύρης τους. Αυτόέχει δυο λειτουργίες: ο εργοδότης –σπιτονοικοκύρης κερδοσκοπεί και απότο ενοίκιο και από την εργασία και μέσωαπλών λογιστικών πράξεων μπορεί ναπαρακάμπτει τη νομοθεσία για τον κατώτατομισθό και να εξασφαλίζει εργατική δύναμηπολύ φτηνά. Η χρέωση σχετικά ψηλώνενοικίων για συνήθως υποβαθμισμένη καισε συμφόρηση διαμονή επιτρέπει στονεργοδότη να προσφέρει τυπικά αξιοπρεπήμεροκάματα που υπάρχουν όμως μόνο σταχαρτιά καθώς τα μετρητά που λαμβάνουνοι εργάτες είναι είναι συνήθωςαπογοητευτικά χαμηλότερα. Από πολιτικήςκαι πρακτικής άποψης αυτή η διπλήλειτουργία του εργοδότη-σπιτονοικοκύρηπεριορίζει και εμποδίζει ντε φάκτο τουςπλείστους, και επίσης και ντε γιούρετους μη Ευρωπαίους μετανάστες από τοείτε να αμφισβητήσουν είτε απλά ναεγκαταλείψουν τον εργοδότη τους.

1 Www.sigmalive.com/simerini/news/local/209008 . Μια ανάλογη περίπτωση έφτασε στα ΜΜΕ το 2011 πάλι με Ρουμάνους εργάτες (Πολίτης, 5/2/2011)

2Σύμφωνα με την έκθεση της Αστυνομίας του 2009, 3231 μετανάστες απελάθηκαν το 2008 και 3673 το 2009.

3Πολλοί οικονομικοί μετανάστες έρχονται στην Κύπρο ως φοιτητές – εγγράφονται σε ιδιωτικά κολέγια για να αποκτήσουν άδεια παραμονής και δουλεύουν παράνομα για να επιβιώσουν. Από το 2006 οι φοιτητές από τρίτες χώρες απόκτησαν το δικαίωμα να δουλεύουν υπό καθεστώς μερικής απασχόλησης.

Τα μάτια στραμμένα στην Ελλάδα

2012-02-10T04:39:00.000-08:00

αυτό το εξάμηνο εκεί θα κριθούν πολλά
ένα τραγούδι επίκαιρο όσο ποτέ

Αρνιέμαι

Αρνιέμαι αρνιέμαι αρνιέμαι
οι άλλοι να βαστάνε τα σκοινιά
αρνιέμαι να με κάνουν ό,τι θένε
αρνιέμαι να πνιγώ στην καταχνιά.

Αρνιέμαι αρνιέμαι αρνιέμαι
να είσαι συ και να μην είμαι εγώ
που τη δική μου μοίρα διαφεντεύεις
με τη δική μου γη και το νερό.

Αρνιέμαι αρνιέμαι αρνιέμαι
να βλέπω πια το δρόμο μου κλειστό
αρνιέμαι να 'χω σκέψη που σωπαίνει
να περιμένει μάταια τον καιρό.

Μουσική : Mίκης Θεοδωράκης
Στίχοι : Ιάκωβος Καμπανέλλης
Πρώτη εκτέλεση: Bασίλης Παπακωνσταντίνου

Σημειώσεις 12 – 9/2/2012

2012-02-09T11:16:00.000-08:00

Ανδεν υπάρξει ανατροπή τώρα στην Ελλάδαολόκληρη η Ευρώπη μπαίνει οριστικά στηνβαρβαρότητα. Φυσικά καθότι εντός τηςΕυρωπαϊκής Ένωσης των 27, ήδη από το 2010το 23% του πληθυσμού ζει στο όριο τηςφτώχειας το ότι για την Ελλάδα το ποσοστόανεβαίνει στο 27.7% μπορεί να μηνφαίνεται ιδιαίτερα σημαντικό και ότιη βαρβαρότητα είναι ήδη εδώ. Είναισημαντικό όμως και το στοιχείο τηςταχύτητας της πτώσης του βιοτικούεπίπεδου για αυτή την αυξανόμενηπλειοψηφία του πληθυσμού.

''Σύμφωναμε την μηνιαία έρευνα εργατικού δυναμικούτης ΕΛΣΤΑΤ
για τον Νοέμβριο του 2011 :

Τοποσοστό ανεργίας το Νοέμβριο του 2011ανήλθε σε 20,9%, έναντι 13,9% το Νοέμβριοτου 2010 και 18,2% τον Οκτώβριο του 2011. Τοσύνολο των απασχολουμένων κατά τοΝοέμβριο του 2011 εκτιμάται ότι ανήλθεσε3.901.269 άτομα. Οι άνεργοι ανήλθαν σε1.029.587 άτομα, ενώ ο οικονομικά μη ενεργόςπληθυσμός ανήλθε σε 4.423.657 άτομα.

Οιαπασχολούμενοι μειώθηκαν κατά 405.785άτομα σε σχέση με το Νοέμβριο του 2010(μείωση 9,4%) και κατά 164.506 άτομα σε σχέσημε τον Οκτώβριο του 2011 (μείωση 4,0%). Οιάνεργοι αυξήθηκαν κατά 337.010 άτομα σεσχέση με το Νοέμβριο του 2010 (αύξηση48,7%) και κατά 126.062 άτομα σε σχέση μετον Οκτώβριο του 2011 (αύξηση 14,0%).

Οιοικονομικά μη ενεργοί, δηλαδή τα άτομαπου δεν εργάζονται ούτε αναζητούνεργασία, αυξήθηκαν κατά 102.730 άτομα σεσχέση με το Νοέμβριο του 2010 (αύξηση 2,4%)και κατά 41.301 άτομα σε σχέση με τονΟκτώβριο του 2011 (αύξηση 0,9%)''.

Συνολικάκόβονται, με τις μειώσεις, τρεις μισθοίτο χρόνο.
Ο κατώτατος μισθός πέφτειξανά, κατά 20%.
Μειώνεται το επίδομαανεργίας, καταργούνται ουσιαστικά οικλαδικές συμβάσεις εργασίας.
Διευκολύνονταιοι απολύσεις

Καλήδύναμη στους αγώνες διαρκείας πουξεκινούν με τις πανελλαδικές πανεργατικέςαπεργίες, τις διαδηλώσεις και τασυλλαλητήρια.

ΣτηνΕλλάδα ενδεχομένως να κριθεί το μέλλοντης ευρύτερης περιοχής.

Back to the future

2012-02-08T11:19:00.000-08:00

Μπανάλ μεν, αλλά όταν υιοθέτησεν την ερμηνεία του ΕΥΡΩΚΟ πριν ακόμα τζιαι που τους κρυφοδιχοτομικούς ΔΗΚΟ-ΕΔΕΚ...τι άλλο να πούμεν;

είπα κάπου μέσα στο 2009 ότι το πρώτο κόμμα που θα στηρίξει ανοιχτά την διχοτόμηση θα εν ο ΔΗΣΥ τζιαι που το 2010 ότι η ακροδεξιά βάλλει το πλαίσιο στο κυπριακό...

Αφιερωμένη σε όσους φιλελεύθερους τζιαι εκσυγχρονιστές θωρούν ακόμα τούτο το μπλογκ χωρίς άλλα λόγια..

Δεύτερη ανάγνωση - 2 ειδήσεις

2012-02-07T12:27:00.001-08:00

Ιράνκαι πετροδολάρια

Ηαντιπαραθεση Ιράν-Ηπα φαίνεται να αποκτάμια νέα διάσταση μετά τα μέτρα της Δύσηςμε στόχο το εμπάργκο στις εξαγωγέςΙρακινού πετρελαίου. Ήδη έγινε γνωστόότι η Ινδία προθυμοποιήθηκε να αγοράσειιρακινό πετρέλαιο σε χρυσό, ενώ στιςσχέσεις Ιράν-Ρωσίας και Κίνας φαίνεταινα έχει επίσης αντικατασταθεί το δολάριο.

Ηθέση του δολαρίου σαν του βασικούνομίσματος στις αγορές πετρελαϊκώνπροϊόντων είναι από τα βασικά στοιχείατα οποία συγκρατούν ακόμα το δολάριοσαν υπερτιμημένο νόμισμα. Πολλοίπαρατηρητές, όπως ο αναλυτής στο λίνοπιο κάτω, θεωρούν ότι η βασική αιτία γιατην αμερικανική εισβολή στο Ιράκ το2003 αλλά και για την δυτική επέμβαση στηνΛιβύη το 2011 ήταν η απόπειρα των καθεστώτωνγύρω από τον Σανταμ η τον Καντάφι νααντικαταστήσουν το δολάριο στην πρώτηπερίπτωση με το ευρω, ενώ στην δεύτερημε αφρικάνικο νόμισμα.

Στηνπερίπτωση του Ιράν το δυτικό εμπάργκοφαίνεται να επιταχύνει την αντικατάστασητου δολαρίου αλλά και να προσθέτειυπόγειους οικονομικούς λόγους στηναντιπαραθεση.

http://rt.com/news/iran-attack-us-allegations-243/

Οιanonymousκερδουν τις κρατικές δομές στο γήπεδοτους

Κάθεεβδομάδα φέρνει και μια νέα διάστασηστον πόλεμο του δικτύου των anonymousενάντια στη εξουσία – κρατική η εμπορική– στο ιντερνετ.

Σταμέσα της περασμένης βδομάδας ανακοίνωσανότι είχαν καταφέρει να παρέμβουν καινα παρακολουθήσουν την συζήτηση μέσωemail του FBIκαι της Scotland yard.Ο εξευτελισμός για τις κρατικές αρχέςήταν έκδηλος αφού η συζήτηση η οποίαυποκλάπηκε αφορούσε ακριβώς τους χακερςκαι η όλη πράξη είχε την σημειολογία της δήλωσης: «Δεν μπορείτε να κρυφτείτεαπό εμάς».

Ταυτόχροναοι anonymous δημοσιοποίησαντα έγγραφα του δικηγορικού γραφείου τοοποίου υπερασπίστηκε τους στρατιώτεςπου έκαναν την μαζική δολοφονία στηνHaditha του Ιράκ.

Τοκείμενο το οποίο άφησαν είναι εκφραστικό..

«Σανμέρος των συνεχιζόμενων προσπαθειώνμας για να αποκαλύψουμε την διαφθοράτου συστήματος των δικαστηρίων και τηνβαρβαρότητα του αμερικανικού ιμπεριαλισμού,θέλουμε να επιστήσουμε την προσοχή στονUSMCSSgtFrankWuterichο οποίος μαζί με την μονάδα του δολοφόνησανδεκάδες άοπλους αμάχους κατά την διάρκειατης ιρακινής κατοχής. Μπορείτε να τοπιστέψετε ότι οι ποινές του μειώθηκανσε ανθρωποκτονία εξ αμελείας κα γλίτωσεμε απλή μείωση μισθού;»

http://www.uruknet.info/?p=m85401&hd=&size=1&l=e

Ταυτόχροναστην Πολωνία καταγράφτηκε τη πρώτηκυβερνητική υποχώρηση μετά την απόφασητης κυβέρνησης να μην επικυρώσει τηννομοθεσία για ACTA[Anti—CounterfeigtingTrade Agreement].

Ανάλογεςεκδηλώσεις γίνονται και στην Σλοβενία.

http://www.euronews.net/2012/02/05/anti-acta-sentiment-in-slovenia-greece-and-poland/

Κινητοποιήσεις γίνονται επίσης και τηνΕλλάδα.

http://tvxs.gr/news/internet-mme/oi-anonymoys-hackers-xtypisan-tin-istoselida-toy-yp-dikaiosynis

το παραμύθι έχει πια σβήσει...

2012-02-05T05:02:00.000-08:00

Μουσική/Music: Γιώργος Παπαποστόλου
Στίχοι/Lyrics: Γιώργος Παρώδης
Εκτέλεση: Μπλε

Επτά οι νάνοι κι εγώ στον πάγκο
να παριστάνω τον σαλτιμπάγκο
Μαύρη Χιονάτη αλλού κοιτάζει
το παραμύθι έχει αλλάξει

Στρίβω πιο πέρα να βρω Αλίκη
άδεια η χώρα, το θαύμα λείπει
Τα γουρουνάκια γίναν γουρούνια
κι αντί για τρια είναι μιλούνια

Μια φορά κι έναν καιρό
ήμουν ελπίδα για τον κόσμο
τώρα μόνη κολυμπώ
Μια φορά κι έναν καιρό
τα παραμύθια μου αντέχαν
τώρα δεν αντέχω εγώ

Καλά που είσαι κι εσύ
να μ'αγαπάς πιο πολύ
και να μου λες δυο καινούργια παραμύθια
Καλά που είσαι κι εσύ
να μ'αγαπάς πιο πολύ
και που και που να μου κρύβεις την αλήθεια

Μια φορά κι έναν καιρό

Η Σταχτοπούτα φοράει escada
και για το πόδι δυο-τρια prada
Σκουφίτσα πέτα το κόκκινό σου
ο λύκος είναι μες στο μυαλό σου

Τα πήγα πίσω τα όνειρά μου
ήταν μεγάλα για την καρδιά μου
Κι αν ρίξεις κλότσο δεν θα γυρίσει
το παραμύθι έχει πια σβήσει

Ποτέ ξανά, ποτέ εδώ
Ποτέ γι'αυτούς που αντιπαθώ

“Οι ξένοι εργαζόμενοι,

2012-02-02T23:56:00.001-08:00

νόμιμοιή παράνομοι, δεν είναι παιδιά ενόςκατώτερου θεού. Να το θυμάσαι”

λαλείτο σποτάκι του Άστρα.

Ενγεγονός ότι εκτός που το κυπριακό τζιαιστο μεταναστευτικό εν η ακροδεξιά πουβάλλει το πλαίσιο μέσα στο οποίοαναγκάζονται να τοποθετούνται τζιαιοι υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις. Τούτοτο κυρίαρχο πλαίσιο κυμαίνεται περίπουπου την ξενοφοβία ως τον ρατσισμό. Οιμετανάστες θεωρούνται ως απειλή, ωςεσωτερικός εχθρός, ως φυσιολογικά ήπολιτιστικά κατώτεροι έτσι ώστε ναδικαιολογείται τζιαι η υποδιαίστερηθέση στην οποία τους τοποθετεί η πολιτικήοικονομία.

ΗΑριστερά τζιαι το Άστρα ως η έκφρασητου πιο προχωρημένου κομμαθκιού της,διαφοροποιείται κάπως που το ηγεμονικόπλαίσιο τζιαι απορρίπτει τες ρατσιστικέςτου συνέπειες – όμως η εθνοκεντρικήτζιαι θεσμική βάση της διάκρισης αποτελείένα σκληρό πυρήνα που έννεν εύκολο νααμφισβητηθεί. Ειδικά σήμερα που λόγωτης κρίσης τζιαι της αυξημένης ανεργίας,περίπου η θέση ότι “οι ξένοι πιάννουνμας τες δουλειές μας” (κεντρικό τζιαιδιαχρονικό ακροδεξιό σύνθημα) περνάμέσα στα αυτονόητα στη δημόσια σφαίρα,όσες έρευνες τζιαι να φκουν για τηνσυνεισφορά των ξένων εργαζομένων στηνοικονομία ή για τες νέες τζιαι διαφορετικέςθέσεις εργασίας που καταλαμβάνουν σεσχέση με τους Κυπραίους εργαζομένους.

Τοσποτάκι του Άστρα μέσα σε τούτα ταδεδομένα φαντάζει προοδευτικό. Αλλάάμαν το αναλύσει κάποιος εν θλιβερό τοπόσο λλίον εν το περιεχόμενο του, τζιαιτο πόσο αμυντικό τζιαι ταπεινό εν τοσύνθημα που περιορίζεται τελικά στο ναπει ότι “εν τζιαι οι ξένοι άνθρωποι,ακόμα τζιαι οι παράνομοι”. Η αναφοράσε εργαζόμενους τζιαι όι απλάξένους/μετανάστες φυσικά εν θετική αλλάμεινίσκει μετέωρη – δεν αποτελεί ταξικήθέση τζιαι δεν παραπέμπει σε ταξικήενότητα. Μπορεί να πει κάποιος ότι τούτονεν υποχώρηση ακόμα τζιαι με την ρητορικήθέση της κυβέρνησης το 2008-2009 διά στόματοςΣυλικιώτη ότι “δεν υπάρχουν παράνομοιεργαζόμενοι αλλά παράνομοι εργοδότες”.Δεν μιλά καν ρητά για ισότητα στην πράξηκαθώς δεν αναφέρεται σε εργασιακέςσυνθήκες, δικαιώματα ή συμβάσεις. Ούτεεγκαλεί τους εργοδότες ούτε τουςΚυπραίους εργαζόμενους. Απλά με τηνμεταφορά “δεν είναι παιδιά ενός κατώτερουθεού” υπονοεί ότι δεν πρέπει να θεωρούνταιεξ υπαρχής κατώτεροι από την κυπριακήκοινωνία συνολικά.

Αςκάμουμεν μια σύγκριση με άλλα πιθανάσποτάκια.

“Οιξένοι εργαζόμενοι, νόμιμοι ή παράνομοι,δεν είναι παιδιά ενός κατώτερου θεού.Να το θυμάσαι”

“Οιξένοι εργαζόμενοι, είτε εργάζονταινόμιμα είτε παράνομα, είναι αναπόσπαστοτμήμα της εργατικής τάξης. Να το θυμάσαι”

“Οιξένοι εργαζόμενοι, είτε με χαρτιά είτε χωρίς χαρτιά, δεν πρέπει να τυγχάνουνεκμετάλλευσης από τους εργοδότες τους.Να το θυμάσαι.”

“Οιξένοι εργαζόμενοι, είτε εργάζονταιτυπικά είτε παράτυπα, πρέπει να έχουνίσα εργασιακά δικαιώματα και συνθήκεςεργασίας με τους συναδέλφους τους. Νατο θυμάσαι.”

Ναμεν το κουράσω άλλο. Ναι μπροστά στηνακροδεξιά υστερία εν προτιμόττερη ηφιλελεύθερη φιλανθρωπία τζιαι οουμανισμός. Αλλά εν άλλον η αριστερή,ταξική θέση τζιαι η ταξική αλληλεγγύη.

Σαν ναυαγός

2012-02-01T12:02:00.000-08:00

Θα σου γλιστρήσει από τα χέρια άλλη μια μέρα
θα τις μετράς και θα'ναι οι μισές
θα βλέπεις θάλασσα και θα΄σαι σε μια ξέρα
μόνο τα κύματα θα ακούς και τις φωνές

Κάνει στην άκρη ο καιρός να σε χωρέσει
μια αυταπάτη οι επιλογές
έχεις αφήσει το ταξίδι σου στη μέση
για το χατίρι σου αλλάζουν οι εποχές

Κρύβεις ακόμα μια φορά το πρόσωπό σου
μακάρι να'τανε τα πάντα αλλιώς
μακάρι να'ταν να περνούσε το δικό σου
νιώθεις χαμένος,αλλά είσαι ζωντανός

Σαν ναυαγός που ονειρεύεται καράβια
κρατώντας τη φωτιά του ζωντανή
ψάχνεις ακόμα στον ορίζοντα σημάδια
που θα σε φέρουν πάλι πίσω στη ζωή

Χάνεις αυτό που σου'χει τύχει για να ζήσεις
είναι το σήμερα,αίμα ζεστό
ένα τσιγάρο σου'χει μείνει να καπνίσεις
δεν έχει αλλού,δεν έχει αλλιώς,μόνο εδώ

Μουσική Βασίλης Παπακωνσταντίνου
Στίχοι Οδυσσέας Ιωάννου
Το παιχνίδι παίζεται, 2010

Σημειώσεις 11 – 27/1/2012

2012-01-31T05:31:00.000-08:00

Πολύκρύο πάντως τελευταία. Πάγος παντού...

Παγώνουνμισθοί, παγώνει ΑΤΑ, παγώνουν ΤαμείαΠρονοίας...

Γιααυτούς που δεν παίρνουν ΑΤΑ και δενέχουν Ταμεία Προνοίας βέβαια το ανέκδοτοτου Δεκέμβρη συνεχίζει... “Δεν μας πιάνειεμάς το σχέδιο – αφού δεν παίρνουμε 13οούτως ή άλλως χαχαχα....”

Γιααυτούς που δεν παίρνουν μισθό καιπαίρνουν ανεργιακό τα πράγματα έχουνσταματήσει να είναι αστεία...για αυτούςπου πέρασε και το εξάμηνο και ζουν μεδανεικά και οικογενειακή στήριξη ταπράγματα δεν είναι αστεία εδώ καικαιρό...

Οιεπιχειρηματίες έχοντας ήδη κοινωνικοποιήσειτην ζημιά χωρίς να πειραχτεί η περιουσίακαι οι καταθέσεις τους, ετοιμάζονταιτώρα να φάνε ξανά δημόσιο χρήμα ως“κίνητρα για επιχειρηματικότητα” νααπαλλαχτούν από φορολογίες, ναεκμεταλλευτούν φτηνά ή και δωρεάν ακόμαεργατική δύναμη επιδοτούμενη από τοκράτος, να ευκολυνθούν χρηματοδοτήσειςκαι αδειοδοτήσεις και τα συναφή.

Ηκυβερνώσα Αριστερά επιβλέπει...Και τασυνδικάτα, έτοιμα από καιρό για τηνσυνθηκολόγηση, είναι τώρα σε θέση μάχης...για να αρπάξουν τα ψίχουλα της ΑΤΑενός εξαμήνου για τα μέλη τους όπου τουςεπιτρέψουν αυτοί που θα είναι πολύαπασχολημένοι ρουφώντας με λαιμαργίατα φιλέτα της κρατικής στήριξης....

Οκύριος Σ. που μένει στην άλλη πλευρά τουορόφου παραπονιέται. Μου τρώει έναπαγούρι πετρέλαιο. Και μόνο το πρωί τηνανάβω την σόμπα για να εξοικονομήσω απότο κλιματιστικό. Ακρίβυνε και το ρεύμα.Εκείνους δεν τους το έκοψαν πάντως όπωςτης μετανάστριας στο διπλανό διαμέρισμαμέσα στις γιορτές - ο κύριος Σ. παίρνεισύνταξη μετά από 40 χρόνια στη δουλειά,και δουλεύει και η γυναίκα του. Και στοδιπλανό διαμέρισμα επανασύνδεσαν τορεύμα. Δουλεύει ακόμα ο άντρας της –πολλές ώρες. Δεν είναι όπως τους μετανάστεςτου άλλου διαμερίσματος που ψάχνουνμάταια εδώ και μήνες δουλειά για ναπληρώσουν το ενοίκιο.

Πολύκρύο πάντως τελευταία. Πάγος παντού...

Ληστέψανε την τράπεζα

2012-01-29T06:33:00.000-08:00

άντε και καλή τύχη μάγκες

Ληστέψανε την τράπεζα
και τι με νοιάζει εμένα
δεν είμαι με κανέναν.
Σου λέω καλά της κάνανε
γιατί μας προκαλούσε...
γεμάτη εκατομμύρια, ενώ κι ο Θεός πεινούσε!

Περαστικοί, αδιάφορα,
εκάτσαν κι εκοιτούσαν.
Του διευθυντή της οι κοιλιές,
κι αυτούς τους ενοχλούσαν.

Κάποιος πανικοβλήθηκε
μπας κι ήτανε ο γυιός του
κι ο ιδρωμένος λογιστής,
μπας κι ήταν ανεψιός του
κι όσο για τον ταμία
που πήγε ν' αμυνθεί,
όταν αναρωτήθηκε για ποιόν και το γιατί,
"στα τέτοια μου" ψυθίρησε
και γέμισε τις τσάντες.

"Αντε και καλή τύχη μάγκες!"
Στο μπάτσο βλέπεις πέρασε μονάχα η κοροϊδία,
να έχει την ψευδαίσθηση πως είναι εξουσία,
και τώρα η χήρα του με δυο ορφανά,
με τρεις κι εξήντα σύνταξη, τη μοίρα βλαστημά
και μια γνωστή αιτία...

Ψωρο-κορώνα-γράμματα
στο τζόγο της ζωής
"Επάγγελμα;" "Ποιό επάγγελμα;"
"Τί επάγγελμα;" "Ληστής"

Τα τέρατα δικάστηκαν με μάρτυρα την πείνα,
αποκλεισμένα μια ζωή σε ακούσια καραντίνα.
Η απελπισιά περίστροφο και σφαίρες της, οι ανάγκες
Αντε... και καλή τύχη μάγκες.

Παύλος Σιδηρόπουλος

Στον αστερισμό της απεργίας

2012-01-28T02:44:00.000-08:00

απόσπασμα από το τελευταίο δελτίο εναλλακτικής ενημέρωσης "Δεύτερη Ανάγνωση" που βγαίνει σε εβδομαδιαία βάση

Στον αστερισμό της απεργίας

Αυτή την βδομάδα φαίνεται ότι ξεκαθαρίζει κάπως το σκηνικό στο ταξικό πεδίο. Η επίθεση των εργοδοτών άρχισε να αντιμετωπίζει έστω και καθυστερημένα αντίσταση από την συνδικαλιστική πλευρά. Θυμίζουμε ότι παρά τις σε εξέλιξη διαπραγματεύσεις μεταξύ ΟΕΒ και ΠΕΟ-ΣΕΚ,κλαδικοί σύνδεσμοι εργοδοτών είχανκαλέσει τα μέλη τους να προχωρήσουν σταπαγώματα ενώ η παραβίαση των συλλογικών συμβάσεων γίνεται σήμερα σεσυστηματική βάση. Έτσι ΠΕΟ και ΣΕΚ μη έχοντας άλλη επιλογή καιαφού διαβλέπουν ότι διακυβεύεται πλέονόχι μόνο το βιοτικό επίπεδο των μελώντους αλλά και η συνέχιση της ύπαρξηςτων συλλογικών συμβάσεων και κατ'επέκταση του ίδιου του συνδικαλισμούπροχωρούν σε απεργιακά μέτρα. Ήδη υπάρχουνεξαγγελθείσες 24ωρες προειδοποιητικέςαπεργίες στα λιμάνια Λεμεσού και Λάρνακας και σε όλες τις εταιρείες πετρελαιοειδώντην 1 Φεβράρη και στις εταιρείεςαναψυκτικών και στο γαλακτοκομείοΛανίτη στις 2 του Φεβράρη. Ακολουθεί ηοικοδομική βιομηχανία με παγκύπρια24ωρη απεργία ενώ εκκρεμούν ακόμα καιτα ανοιχτά ζητήματα και στο τσιμεντοποιείοΒασιλικού αλλά και στην πολιτικήαεροπορία και στο επιστημονικό προσωπικότης ΑΗΚ. Στις οικοδομές αίσθηση προκαλεί η συστηματική παραβίαση των συλλογικών συμβάσεων και της εργατικής νομοθεσίας από εργολάβους που εκτελούν έργα του δημοσίου αλλά και τα κρούσματα απλήρωτης εργασίας και απειλών που φαίνονται να εκτοξεύονται από "κοπέλια" της εργοδοσίας προς εργαζόμενους σε διάφορα εργοτάξια.

Στη βόρεια Κύπρο πάντως μετά από μια βδομάδα απεργιακών κινητοποιήσεων η κυβέρνηση Κουτσιούκ υποχώρησε από την θέση της για πώληση της τ/κ ηλεκτρικής υπηρεσίας σε Τούρκους επιχειρηματίες και συμβιβάστηκε με τα τ/κ συνδικάτα σε μια συμφωνία αυτονόμησης και αλλαγής στην οργανωτική δομή της υπηρεσίας αλλά την συνέχιση της ως δημόσιο οργανισμό. Η τουρκική κυβέρνηση φαίνεται να επικρίνει την κυβέρνηση Κουτσιούκ για την υποχώρηση της παρά το ότι η συμφωνία που έγινε περιλαμβάνει και την φιλελευθεροποίηση της αγοράς τηλεπικοινωνιών την άλλη εστία των απεργιακών κινητοποίησεων οι οποίες όμως σταμάτησαν πριν την συνομολόγηση της συμφωνίας.

Εν τω μεταξύ είναι ξεκάθαρο ότι οι εργοδότες βλέπουν την οικονομική κρίση και το κλίμα φόβου που αυτή σπέρνει ως ευκαιρία για κατά μέτωπο επιθέσεις και αναδιάρθρωσης των εργασιακών συνθηκών προς όφελος τους. Είναι ενδεικτικό ότι ακόμα και στη ξενοδοχειακή βιομηχανία όπου η κερδοφορία αυξήθηκε το 2011 με την σημαντική αύξηση του τουρισμού, οι εργοδότες επιχειρούν πάγωμα μισθών ΑΤΑ και τα συναφή εξαναγκάζοντας τα συνδικάτα να προειδοποιήσουν και εκεί με απεργίες προσεχώς. Σημειώνουμε επίσης την πλήρη στήριξη και της ΔΕΟΚ στα απεργιακά μέτρα που εξαγγέλλουν ΠΕΟ και ΣΕΚ, μέτρα που φαίνεται ότι θα κλιμακωθούν μετά και το επίσημο ναυάγιο στις διαπραγματεύσεις ΟΕΒ συνδικάτων την περασμένη Πέμπτη. Ήδη έχουμε προειδοποιήσεις για απεργίες και από εργαζόμενους σε εταιρείες ηλεκτρικών εγκαταστάσεων, μεταλλουργική βιομηχανία και εισαγωγές μηχανοκίνητων οχημάτων. Περισσότερη και συνεχής ενημέρωσης στο Παρατηρητήριο εργασίας και ταξικών σχέσεων. http://paratiritirioergasias.blogspot.com/

για να κοπεί η φόρα των εργοδοτών

2012-01-27T00:55:00.000-08:00

...Η ΕΡΑΣ θεωρεί ότι τοσυνδικαλιστικό κίνημα θα πρέπει ναδείξει την δύναμη του και μέσα απόμαζικές και δυναμικές κινητοποιήσεις,ενδεχομένως κλιμακούμενες να βάλειφρένο στην διάβρωση των εργασιακώνσχέσεων και στην υποβάθμιση του βιοτικούεπιπέδου των εργαζομένων. Αν δεν κοπείη φόρα που πήρε η εργοδοσία η υποτίμησητης εργασίας όχι μόνο δεν θα σταματήσειαλλά θα επιταχυνθεί. Ας μην μας διαφεύγειτο γεγονός ότι είμαστε εν μέσω μιαςβαθιάς παγκόσμιας συστημικής κρίσης.Οι σημερινές συγκρούσεις δεν είναι μόνοοικονομικές αλλά και πολιτικές – καικαθορίζουν όχι μόνο τις αυριανές συνθήκεςαλλά και τους αυριανούς συσχετισμούςδυνάμεων. Και τα ζητήματα δεν αφορούναπλά τους μισθούς κάποιων εργαζομένωνκαι την βιωσιμότητα κάποιων επιχειρήσεωναλλά συνολικά την εργασία και το κεφαλαίοκαι κατ' επέκταση το σύστημα το ίδιο όχιμόνο σε εθνικό αλλά και σε περιφερειακόκαι παγκόσμιο επίπεδο. Οι εκπρόσωποιτου κεφαλαίου, επικαλούμενοι την κρίσηθέτουν ζήτημα απορρύθμισης της αγοράςεργασίας – ας απαντήσουν και οι εκπρόσωποιτων εργαζομένων θέτοντας το ζήτημα τηςρύθμισης της αγοράς κεφαλαίων και τουκοινωνικού ελέγχου του χρηματοπιστωτικούσυστήματος.

http://erascy.blogspot.com/2012/01/blog-post_26.html

Σαν τον καραγκιόζη

2012-01-24T00:01:00.000-08:00

Στίχοι / Μουσική / Πρώτη εκτέλεση: Διονύσης Σαββόπουλος

Κείνο που με τρώει, κείνο που με σώζει
είναι π' ονειρεύομαι σαν τον καραγκιόζη
Φίλους και εχθρούς στις φριχτές μου πλάτες
όμορφα να σήκωνα, σαν να 'ταν επιβάτες

Λευκό μου σεντονάκι, λάμπα μου τρελή
ποια αγάπη τάχα μας φυσάει
Βάλε στη σκιά σου τούτο το παιδί
που δεν έχει απόψε πού να πάει, πού να πάει

Σαν κουκιά μετρώ τα λόγια του καμπούρη
πίσω απ' το λευκό πανί, μέσα απ' το κιβούρι
Μα όσο κι αν μετρώ, κάτι περισσεύει
Τρύπια είν' η αγάπη μας και δε μας προστατεύει

Λευκό μου σεντονάκι, λάμπα μου τρελή
κόκκινο αυγό ή καρναβάλια
Μέσα από την κάλπη, τη στατιστική
μάς κοιτάει ο Χάρος και τού τρέχουνε τα σάλια

Σαν σκιές γλιστρούν λόγια και εικόνες
κάρα σκουπιδιάρικα φεύγουν οι χειμώνες
Κι αν δεν ντρέπεσαι να καθίσεις πίσω
έλα στην παράσταση να σε γιουχαίσω

Λευκό μου σεντονάκι, λάμπα μου τρελή
ποια αγάπη τάχα μας φυσάει
Βάλε στη σκιά σου τούτο το παιδί
που δεν έχει απόψε πού να πάει, πού να πάει

Σημειώσεις 10 – 19/1/2012

2012-01-19T09:29:00.000-08:00

Ηστάση του ΑΚΕΛιστή στο ταξικό ζήτηματην εποχή μας

(απόσπασμααπό προσχέδιο κείμενο που βρίσκεταιπρος συζήτηση εσωκομματικά – η διαρροή[για τους περίεργους αναγνώστες] έγινενπου έναν υδραυλικό που επήεν να σάσειμια σωλήνα στον τοίχο της αίθουσας τηςΚεντρικής Επιτροπής μέσα στες γιορτέςπου ήταν λλίον πιο χαλαρά τα πράματα...)

Κεφάλαιο:Eθνική οικονομία

Υπο-κεφάλαιο:Κοινωνική αναταραχή

Ενότητα:Εργατικές διαφορές

Υπο-ενότητα:Κριτήρια στήριξης μιας απεργίας

Νατην εγκρίνει το κόμμα.

Ναγίνεται υπό την καθοδήγηση της ΠΕΟ ήέστω με ουσιαστική της συμμετοχή.

Οιαπεργοί να μην ψηφίζουν δεξιά κόμματα,ή έστω να τοποθετούνται ανοιχτά καιδημόσια ενάντια στην Δεξιά που φέρειέτσι και αλλιώς την μεγαλύτερη ευθύνη.Στο κάτω κάτω αν θέλουν φιλο-λαϊκέςπολιτικές οι εργαζόμενοι ας ψηφίσουνΑΚΕΛ για να αποκτήσει την πλειοψηφίαστη βουλή.

Οιεργαζόμενοι που απεργούν να μην εργάζονταιστον ευρύτερο δημόσιο τομέα καθότιπέραν από το ότι είμαστε κυβέρνηση αυτοίείναι ως γνωστόν δεξιοί, μόνιμοι καιβολεμένοι.

Οιεργαζόμενοι που απεργούν να μην παίρνουνμισθούς πάνω από 1500 ευρώ γιατί τότεείναι προνομιούχοι, golden boys,καλά την έχουν κλπ.

Ανέστω και κάποιοι από αυτούς που απεργούνείναι υψηλόμισθοι είτε λόγω δεκαετιώνστο επάγγελμα, είτε λόγω καθηκόντωνείτε λόγω υπερωριών με ακαθάριστεςαπολαβές πάνω των 3000 ευρώ τότε πρόκειταιγια κατάφορη πρόκληση της δημοσίαςαιδούς, και όχι μόνο δεν διανοούμαστεκαν να στηρίξουμε την απεργία αλλάσυμμετέχουμε μαζί με τον αστικό τύποστην δαιμονοποίηση των απεργών επειδήανέχονται να έχουν στις τάξεις τουςτέτοιους πλούσιους, σαν δεν ντρέπονταιοι παλιοκαπιταλιστές, άλλοι εργαζόμενοιπαίρνουν 1000 ευρώ και 500 ευρώ, άλλοι είναιάνεργοι, σε άλλες χώρες πεινούν κλπ κλπ.

Ναμην πλήττεται από την απεργία το κοινό,η κοινωνία, η καημένη η χώρα, ο δύσμοιροςλαός μας, η μαρτυρική μας Κύπρος, όμορφηκαι παράξενη πατρίδα, αχ Τζιερύνειαμάνα μου κλπ.

Ναέχουν εξαντληθεί προηγουμένως όλα ταπεριθώρια του κοινωνικού διαλόγου καινα τηρείται το γράμμα και το πνεύμα τουΚώδικα Βιομηχανικών Σχέσεων εκτός σεσυνθήκες κρίσης, έκτακτης ανάγκης όπουαπειλείται η Κύπρος με υποβαθμίσειςαπό τους οίκους αξιολόγησης, ένταξηστον Μηχανισμό Στήριξης της ΕυρωπαϊκήςΈνωσης

Ναακολουθούνται όλες οι προβλεπόμενεςδιαδικασίες πριν κατά και μετά τηνκήρυξη της απεργίας ανεξάρτητα από τηνστάση της εργοδοτικής πλευράς – εμείςοι εργαζόμενοι πρέπει να δίνουμε πάντατο καλό παράδειγμα και να είμαστε οινούσιμοι.

Ναμην περιλαμβάνει ακρότητες όπως πχάρνηση υπακοής σε κυβερνητικές προτροπέςγια αναστολή των μέτρων κατά την διάρκειατων διαπραγματεύσεων.

Ναμην παραλύει η λειτουργία του κράτους.Να μην ξεχνάμε ότι είμαστε και υπόκατοχή.

Ναμην πλήττεται η οικονομία μας σε αυτήτην δύσκολη εποχή της οικονομικής κρίσηςγιατί οι πρώτοι που ζημιώνουν ότανπλήττεται η οικονομία είναι οι ίδιοιοι εργαζόμενοι.

Δενέχει σημασία αν οι απεργοί κινητοποιούνταιαπλά για τα οικονομικά τους συμφέρονταή αν κινητοποιούνται για άλλους λόγουςή και για άλλους λόγους – πολιτικούς,εθνικιστικούς, ιδεολογικούς. Δεν έχεισημασία αν οι απεργοί διεκδικούνμισθολογικές αυξήσεις ή προσπαθούν ναεμποδίζουν μειώσεις στους μισθούς τους.Ούτε έχει σημασία αν αναφέρονται ή όχικαι σε άλλους κλάδους εργαζομένων πουαντιμετωπίζουν παρόμοια προβλήματα.Αν κάποιο από τα πιο πάνω δεν ισχύειτότε δεν μπορούμε σε καμιά περίπτωσηνα στηρίξουμε την “εργατική” κινητοποίηση.Απεργίες που δεν πληρούν τα πιο πάνωκριτήρια μπορεί να είναι ένα ή καιπερισσότερα από τα πιο κάτω:

α)προβοκατόρικες και διασπαστικές

β)συντεχνιακές και όχι συνδικαλιστικές

γ)αντι-συνδικαλιστικές, ψευδο-ταξικέςκαι οπισθοδρομικές

δ)καπιταλιστικές και όχι εργατικές

ε)συγχυσμένες ή/και επικίνδυνες

ζ)εγωιστικές και δυναμιτίζουν την ταξικήενότητα

η)υποκινούνται από ή έστω βοηθούν τηνΔεξιά και την ΟΕΒ άσχετα από τηνφαινομενική τους δημόσια σύγκρουση κλπ

Σημειώσεις 9 – 18/1/2012

2012-01-18T09:33:00.000-08:00

Ταπρόσωπα της ημέρας εν αναμφίβολα ηΠραξούλα Αντωνιάδου τζιαι ο ΓιώργοςΓεωργίου της συντεχνίας των ελεγκτώνεναέριας κυκλοφορίας που εσταθήκανστον πούντο τους στην δημόσια σφαίρα.Μάλλον φιλελεύθεροι παρά αριστεροί...αλλάδεν εκωλώσαν μπροστά στην συμπεριφοράμιας σεξιστικής τζιαι εθνικιστικήςκοινοβουλευτικής συναπαρτζιάς τζιαιμπροστά στον αυταρχισμό της ΟΕΒαντίστοιχα. Να τα καταγράφουμεν τούτα,να τα θωρούν τζιαι οι αγαπητοί ΑΚΕΛικοίαν μη τι άλλον για να έχουμεν εικόναάμαν μιλούμεν για αντίσταση...

ΗΥπουργός Εμπορίου δήλωσε στο ΡΙΚ ότιπροϋπόθεση για να παραστεί σε συνεδρίατης Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εμπορίου,είναι η δημόσια απολογία από τον Πρόεδροτης Επιτροπής, Λευτέρη Χριστοφόρου γιατη συμπεριφορά βουλευτών έναντι της,σε προηγούμενη συνεδρίαση.

Οεκπρόσωπος των ελεγκτών εναέριαςκυκλοφορίας (Μέρα Μεσημέρι, ΡΙΚ) απάντησεστην απαίτηση της ΟΕΒ για ιδιωτικοποίησητου ελέγχου εναέριας κυκλοφορίας ωςαντίδραση στην απεργία ότι άλλο ηιδιωτικοποίηση και άλλο η απαγόρευσητων απεργιών και ότι υπάρχουν καιιδιωτικοποιημένες υπηρεσίες στοεξωτερικό που χρεοκόπησαν. Και πιοουσιαστικά απάντησε στην θέση της ΟΕΒπου έκανε λόγο για μερίδα εργαζομένωνπου κρατά όμηρο το κράτος και την κοινωνίαμε περίπου τα εξής:

ΗΟΕΒ είναι προφανώς μια πολύ σοβαρήοργάνωση που δουλεύει με πρόγραμμα καιπολύ συστηματικά για τους σκοπούς της.Η μεθοδολογία είναι εξής: αναγνωρίζειτον στόχο όπου συγκεντρώνει τα πυρά τηςκαι αφού τον εξουδετερώσει τότε προχωράστον επόμενο. Πρώτα επιτέθηκε στουςδημόσιους υπαλλήλους. Όταν αποκόπηκανοι μισθοί τους αμέσως προχώρησε στονιδιωτικό τομέα. Και έχουμε τώρα έξικλάδους εργαζομένων στους οποίους ηΟΕΒ ζητά αποκοπές μισθών. Και βλέπουμεκαι τις άλλες συντεχνίες που βρίσκονταισε αντιπαράθεση μαζί της.

ΥΓ.Η ΟΕΒ, σύμφωνα με τον Πολίτη, ζητά επίσης με επιστολή της σήμερα στηνΥπουργό Εργασίας, 15% μείωση στον κατώτατομισθό, να κατεβεί δηλαδή στα 726.75, άρα677.33 ευρώ το μήνα καθαρά...

Σημειώσεις 8 – 17/1/2012

2012-01-17T05:39:00.001-08:00

Κουίζ

Συνάντησητου νέου προέδρου του ΚΕΒΕ με τον πρόεδροτης Βουλής

α) «η καθυστέρησηστην λήψη των αναγκαίων μέτρων έχειοδηγήσει σε δυσκολίες και προβλήματα,ένα εκ των οποίων η ανεργία - η οποίαπλήττει από το 1974 - την αγορά εργασίαςστην Κυπριακή κοινωνία».

β) «Ο εμπορικόςκαι βιομηχανικός κόσμος της χώρας είναιη ατμομηχανή, ο βασικός πυλώνας τηςανάπτυξης και μέσα στις σημερινέςεξαιρετικά δύσκολες συνθήκες, ο ρόλοςτου εμπορικού και βιομηχανικού κόσμουείναι κεφαλαιώδης και κρίσιμης σημασίαςγια την ανάκαμψη της κυπριακής οικονομίαςκαι για να μπει ξανά η οικονομία από τηνπερίοδο της ύφεσης και της στασιμότηταςστην περίοδο της ανάπτυξης»

γ) «Έχουν ληφθεί τα μέτραλιτότητας, άρα αυτό που απομένει τώραείναι να προσπαθήσουμε να αναζωογονήσουμετην επιχειρηματικότητα και να βγούμεαπό την οικονομική κρίση»

δ) Αυτό πουείναι σημαντικό αυτή την στιγμή, σημείωσε,είναι ότι «πρέπει επειγόντως να αρχίσουμενα υιοθετούμε μέτρα ανάπτυξης τηςοικονομίας».

ε) «είναιαναγκαία η συνδρομή του εμπορικού καιβιομηχανικού κόσμου για να δημιουργηθούννέες θέσεις εργασίας αλλά και για ναδιατηρήσουν τις θέσεις τους οι εργαζόμενοισε διάφορους τομείς της οικονομίας».

ζ) «είναισίγουρα ένα θέμα που θα απασχολήσειπάρα πολύ σύντομα την Βουλή αφού οΥπουργός Οικονομικών έχει εκφράσει τηνπρόθεση του να συζητήσει με τα πολιτικάκόμματα και τους κοινωνικούς εταίρους,μέτρα που το Υπουργείο Οικονομικώνπροτίθεται να εισηγηθεί».

Ερώτηση1η. Ποιος είπε τι; (βοήθεια: είπαν που 3κομμάθκια)

Ερώτηση2η. Στο β) τι σημαίνει “εμπορικός καιβιομηχανικός κόσμος”;

Ερώτηση3η. Στο ε) τι σημαίνει “συνδρομή” του“εμπορικού και βιομηχανικού κόσμου”;

Ερώτηση4η. Στο δ) τι εννοεί ο ποιητής με τα μέτραανάπτυξης;

(i) φοροαπαλλαγές καιφοροελαφρύνσεις ως κίνητρα στο κεφάλαιο

(ii)επιδοτήσεις θέσεων εργασίας γιαλογαριασμό του κεφαλαίου

(iii)άλλες επιδοτήσεις από το κράτος στοιδιωτικό κεφάλαιο

Ερώτηση5η.Στο γ) τι θέλει να πει πραγματικάο ποιητής;

(i)είναι θέμα χρόνου να βγούμε από τηνκρίση

(ii)τα μέτρα λιτότητας που πάρθηκαν είναιαρκετά

(iii)άτε τωρά τζείνα που εκόψετε που τουςμισθωτούς φέρτε μας τα για νααναζωογονηθούμεν

Σημειώσεις 7 – 14/1/2012

2012-01-14T11:15:00.000-08:00

Το γεγονός ότισχεδόν μια δεκαετία μετά την αποκαθήλωσητου από το κίνημα ειρήνης και επανένωσηςστην τουρκοκυπριακή κοινότητα, καισχεδόν τρεις δεκαετίες μετά την εμφάνισητου κινήματος της επαναπροσέγγισης, ηΚύπρος παραμένει διχοτομημένη υποδεικνύειότι το όραμα Ντενκτάς δεν είναι παίξε- γέλασε. Μάλιστα μπορεί να πει να κανείςσήμερα ότι σε απόλυτους αριθμούς καιεξαιρώντας τους Τούρκους μόνιμουςκάτοικους Κύπρου η επιδίωξη της συνέχισηςτου διαχωρισμού των κυπριακών κοινοτήτων,αυτό το όραμα του “τζείνοι ποτζιείτζιαι εμείς ποδά” είναι όραμα περισσότερωνΕλληνοκυπρίων παρά Τουρκοκυπρίων. Ημονόπλευρη και μονοδιάστατη αντίληψητης ιστορίας, η εθνοτική αντίληψη τηςπολιτικής, η μερικότητα της αντίληψηςτων δικαιωμάτων, για να μην πάμε κανστην εθνικιστική προκατάληψη καιμισαλλοδοξία, έπαρση και εγωισμό,μυθοπλασία και ιδέες περί προγονικήςανωτερότητας, εθνικής αποκλειστικότηταςστο έδαφος και λοιπές ανοησίες είναιουσιαστικά κοινός τόπος στους εθνόπληκτουςβόρεια και νότια της πράσινης γραμμής.Όπως επίσης ο στόχος της επικράτησηςεπί του αντιπάλου, του εθνικού Άλλου –μετατρέποντας τον σε πολιτική μειονότηταχωρίς κοινοτικά δικαιώματα για τουςμεν ή στερώντας τον από ένα τμήμα τηςχώρας για τους δε. Δεν είναι τυχαία ηεπί της ουσίας ταύτιση των ε/κ και τ/κεθνικιστών ενάντια στην διασταυρωμένη(και άρα σταθμισμένη) ψήφο, η άρνησηαποκόλλησής τους από τις φαντασιακέςτους μητέρες πατρίδες και η κοινήαπόρριψη από μέρους τους της ομοσπονδιακήςεπανένωσης της χώρας.

Οι σπόροι πουφύτεψε ο Ντενκτάς και οι Γρίβας-Γιωρκάτζηςεβλαστήσαν τζιαι εδρατζιάσαν.

Τάξη και ταξικός αγώνας

2012-01-09T04:40:00.000-08:00

(μετάφρασηαποσπάσματος από το υπόέκδοση στα αγγλικά βιβλίο, “Labour relations in Cyprus: employment, trade unionism and classcomposition”, σελ. 26-28)

1.2.4. Τάξη καιταξικός αγώνας

...Η εστίαση τουKelly (1998) στις εργατικέςκινητοποιήσεις και τη συλλογική δράσηως η κεντρική διάσταση των εργασιακώνσχέσεων συνδέει τις έννοιες του αγώνακαι της οργάνωσης και απαντά στο θεωρητικόκαι πολιτικό ζήτημα της ταξικήςσύγκρουσης. Εισηγείται την έννοια της“δικαιοσύνης” ως την κεντρική συνιστώσαπου καθορίζει την αγωνιστικότητα, ενώπροσεγγίζει το ζήτημα της ηγεσίας απότα κάτω όπως και στο μικρο-επίπεδο. Οιακτιβιστές, ειδικά οι αριστεροί, ήτανκαι παραμένουν ο παράγοντας - κλειδίστις εργατικές κινητοποιήσεις, καθότιυποδεικνύουν την αδικία και τηναναγκαιότητα της δράσης, συνεισφέρονταςέτσι στη δημιουργία της ομαδικήςταυτότητας και την υπεράσπιση τηςσυλλογικής δράσης (Kelly,1998 σ. 35, 44-51). Μέσα στις συνδικαλιστικέςδομές και τις επιτροπές εργασιακώνχώρων διαφόρων ειδών, οι δραστήριοικομμουνιστές, είτε χαρακτηριζόμενοιως ήρωες της εργατικής τάξης είτε ωςταραξίες ανάλογα με την οπτική του κάθεενός, ήταν πάνω κάτω οι τοπικοί ηγέτεςκαι αγκιτάτορες, προκαλώντας εργασιακόαναβρασμό και κωδικοποιώντας πολιτικάτην εργατική απαρέσκεια και τα εργατικάαιτήματα. Συχνά αυτοί οι ακτιβιστές,είτε εντός του επίσημου κομμουνιστικούκινήματος είτε -τις τελευταίες δεκαετίες-ριζοσπάστες εκτός του, αποτελούσαν εξυπαρχής στόχους για τον εργοδοτικόαυταρχισμό και την καταστολή (Franzosi1995 σ. 220) σε ένα πάνω κάτω συντηρητικό,αντι-κομμουνιστικό κλίμα της εποχήςτου Ψυχρού Πολέμου και της μεταψυχροπολεμικήςσυνέχισης και διάχυσής του.

Ο οργανωμένοςκαι ο πολιτικός αγώνας παραμένει βασικάο μόνος τρόπος με τον οποίο η εξουσίατου κεφαλαίου μπορεί να αμφισβητηθείσυστηματικά και ουσιαστικά. Και αυτόεπειδή η οργάνωση και η πολιτικοποίησημπορεί να επιτύχει δυο αναγκαίες συνθήκεςγια την ανύψωση της εργατικής τάξηςπέραν από την αντικειμενική της θέσηκαι προσανατολισμό, ως τάξη καθ' εαυτήν“απέναντι στο κεφάλαιο”, στο επίπεδοτης συνείδησης για να γίνει τάξη “δι'εαυτήν”. (Lukacs, 1968 [1920] σ.76). Η οργάνωση και η πολιτικοποίησημπορούν θεωρητικά και δυνητικά ναπετύχουν την ενοποίηση σε δυο επίπεδα– και ξεπερνώντας τις κοινωνικο-πολιτιστικέςδιαιρέσεις (νοητική και χειρωνακτικήεργασία, φύλο και εθνότητα κλπ) καιυπερβαίνοντας τις κοινωνικο-οικονομικέςιεραρχίες (βασισμένες στην επαγγελματικήθέση) εσωτερικά της εργατικής τάξης. Ηαποτελεσματική ταξική ενότητα, ειδικάαν καταφέρει να εξουδετερώσει τον ειδικόρόλο που το κεφάλαιο ορίζει στο διευθυντικόκαι τεχνικό στρώμα, μπορεί να οδηγήσειστην επίτευξη της ταξικής αυτονομίας,σπάζοντας δηλαδή την αναπαραγωγή τουκεφαλαίου που βασίζεται στην καθυπόταξητου συλλογικού εργάτη μέσα από τηνένταξη της εργασιακής ρύθμισης εσωτερικάτης παραγωγής και την πολυδιάσπαση τουεργατικού δυναμικού (Clarke,1991b, p. 191).

Παρόλα αυτά ηπρωτοκαθεδρία του οργανωμένου και τουπολιτικού αγώνα δεν χρειάζεται ναεπισκιάζει τις πιο άδοξες στιγμές τηςσύγκρουσης στον εργασιακό χώρο πουείναι όχι μόνο ένα πολύ πιο συχνόφαινόμενο αλλά συχνά μπορεί να και έχειοδηγήσει σε πιο γενικευμένους αγώνες.Ο αναλυτής δεν πρέπει να ξεχνά ότι ένασημαντικό μέρος των απεργιακών δράσεωνδεν οργανώνεται και δεν στηρίζεταιεπίσημα πόσο μάλλον να προκληθεί ή νακαθοδηγηθεί από τα έξω. Οι άγριες απεργίεςφαίνονται ως πρώιμες μορφές αγώνα,αυθόρμητα ξεσπάσματα ενάντια στηνεκμετάλλευση και την καταπίεση πουμπορεί να είναι ηρωικά αλλά στην ουσίααδυνατούν να πετύχουν κάτι πρακτικάκαι να έχουν ένα μακροπρόθεσμο αντίκτυπο.Η αδιαμεσολάβητή τους μορφή, ο σχεδόνυπαρξιστικός τους χαρακτήρας και οιαντι-εξουσιαστικές του συνεπαγωγέςυποδεικνύονται συχνά από ριζοσπάστεςως σημάδια ταξικής αυτονομίας καιαυτο-πραγμάτωσης, ενώ οι πολιτικές τουςαδυναμίες, λόγω της έλλειψης στρατηγικήςκαι σχεδιασμού, και η αναποτελεσματικότητατους υποδεικνύονται συχνά από τουςρεφορμιστές και τους πραγματιστές πουτις υποτιμούν και τους επαγγελματίεςσυνδικαλιστές που απειλούνται απόαυτές. Συχνά η διχοτομία μεταξύ τηςκαθοδηγούμενης από συνδικάτο και τηςμη καθοδηγούμενης από συνδικάτο απεργίαςδεν είναι τόσο μεγάλη όσο φαίνεται. Καιαυτό επειδή μερικές επίσημες απεργίεςξεκινούν στην ουσία ανεπίσημα, πολλέςφορές αναγκάζοντας την ηγεσία τουσυνδικάτου να πάρει μέρος και μερικέςανεπίσημες απεργίες μπορεί να έχουντην υπόρρητη έγκριση συνδικαλιστώνκαι/ή τελικά να οδηγήσουν σε συνδικαλιστικήένταξη.

Στο μικρο –επίπεδο του εργασιακού χώρου, η εργατικήαντίσταση δεν είναι πάντα συλλογικήκαι δεν χρειάζεται πάντα να φτάσει στούψος της εργατικής κινητοποίησης. Μπορείνα πάρει επίσης έμμεσες και υπονομευτικέςμορφές που είναι μιας πολύ στοιχειώδουςφύσης. Όπως και στο μακρο – επίπεδο τωνκλαδικών και εθνικών συλλογικώνδιαπραγματεύσεων, η απεργιακή κινητοποίησηή η μη συνεργασία μπορεί να χρησιμοποιηθείεπίσης ως απειλή, ή με πιο ανεπαίσθητουςτρόπους ως δυνητικότητα. Αιτήματα πουαφορούν τον εργασιακό χρόνο, τον ρυθμόή τις συνθήκες εργασίας μπορούν ναικανοποιηθούν ή να κατασταλούν άμεσακαι τοπικά πριν να αρθρωθούν ολοκληρωμένακαι συστηματικά και να πάνε πάνω στοεπίπεδο του συνδικάτου ή της διοίκησηςτης επιχείρησης. Είναι πιθανόταταμάταιο να προσπαθήσουμε να υπολογίσουμετο σημείο στο οποίο η δυσφορία οδηγείσε απεργιακή δράση ή να κατασκευάσουμεμοντέλα για να εξηγήσουμε την εμφάνισηή να μετρήσουμε την ένταση της ταξικήςσύγκρουσης (Franzosi, 1995), ενώτα μοντέλα των μεγάλων κυμάτων τωνκινητοποιήσεων (Kelly, 1998)μπορεί να είναι χρήσιμες θεωρητικέςασκήσεις αλλά ενέχουν τον κίνδυνο τουντετερμινισμού και του ιστορικισμού,χάνοντας στην εγγενή ιστορικότητα καιτην εμπειρική ιδιοτυπία του ταξικούαγώνα. Η σύγκρουση στην εργασία, όπωςκαι στην κοινωνία συνολικά, παίρνειδιάφορες μορφές και ούτε το συμβάν της,ούτε οι συνεπαγωγές της μπορούν ναεξηγηθούν στο επίπεδο της θεωρίας. Ητάξη και ο ταξικός αγώνας που τησχηματοποιεί είναι στο τέλος της μέραςιστορικά φαινόμενα που δεν μπορούν ναπιαστούν επαρκώς με κοινωνιολογικάδίκτυα¹...

1“Η τάξη ορίζεται από ανθρώπους καθώς αυτοί ζουν την δική τους ιστορία, και στο τέλος της μέρας αυτή είναι ο μόνος ορισμός”. (E.P. Thompson, 1963, Preface p.10)

Σημειώσεις 6

2012-01-05T03:55:00.001-08:00

Η φτώχεια,όταν αυτή σπάσει το φράγμα της λογοκρισίας(σε στυλ “δεν υπάρχουν φτωχοί στην Κύπρομας”) και εμφανιστεί στη δημόσια σφαίρα,συνδέεται συνήθως με την αεργία, τηνανεργία και την υποαπασχόληση. Τι ναπει κάποιος όμως για τους επίσημακαταμετρημένους από τη ΣτατιστικήΥπηρεσία το 2010, 41 394 πλήρως απασχολούμενουςεργαζόμενους που λαμβάνουν καθαρόμηνιαίο μισθό κάτω από 800 ευρώ; Ποσό πουβρίσκεται βέβαια κάτω από τον νομικάκατοχυρωμένο κατώτατο μισθό, μια ρύθμισηπου προφανώς δεν καλύπτει τουλάχιστον14% των πλήρως απασχολούμενων υπαλλήλωνστην Κυπριακή Δημοκρατία.

Ας δούμε λίγοαυτά τα 41 394 άτομα, τους εργαζόμενουςφτωχούς που ίσως δεν είναι υπερβολή ναονομαστούν και σύγχρονοι σκλάβοι.

22 382 από τρίτεςχώρες

11 316 Κύπριοι

7 696 Ευρωπαίοι

34 521 από τα οποίαγυναίκες

Ας δούμε τώρακαι τους λίγο πιο “τυχερούς” της βάσηςτης αγοράς εργασίας – αυτούς πουαμοίβονται γύρω στο ύψος του κατώτατουμισθού, λαμβάνοντας δηλαδή μισθό κάθεμήνα 800 – 950 καθαρά.

28 871, ποσοστόγύρω στο 10% του πλήρους απασχολούμενουεργατικού δυναμικού στην ΚυπριακήΔημοκρατία, εκ των οποίων οι 19 778 είναιγυναίκες.

Δεν θα σχολιάσωτους αριθμούς αυτούς που αφορούν τουςμισθούς περίπου του ¼ των εργαζομένωντης κανονικής αγοράς εργασίας. Απλά ναυπενθυμίσω ότι εδώ τα νούμερα αναφέρονταιμόνο στο εργατικό δυναμικό, καισυγκεκριμένα τους πλήρως απασχολούμενουςυπαλλήλους κατά το 2010. Όχι το σύνολο τουπληθυσμού που περιλαμβάνει ανήλικουςκαι συνταξιούχους. Δεν πρόκειται κανγια το σύνολο του καταγραμμένου οικονομικάενεργά πληθυσμού – δεν περιλαμβάνονταιοι εργοδότες, ούτε όμως οι πολυπληθέστεροιαυτοτελώς εργαζόμενοι, εργαζόμενοιμερικής απασχόλησης κλπ. Και δενπεριλαμβάνονται οι εισοδηματικάεξαρτώμενοι από άλλους: άνεργοι, φοιτητές,απλήρωτοι οικιακοί εργαζόμενοι, δενπεριλαμβάνονται οι αδήλωτοι εργαζόμενοι,η “μαύρη” αγορά εργασίας κλπ.

Καλές απεργίες

2012-01-01T00:37:00.000-08:00

καθότι στες σημερινές συνθήκες φαίνεται να εν προϋπόθεση για να υπάρξει καλή χρονιά τζιαι καλές χρονιές...
αρχή με τα λεωφορεία αύριο, όπου εκόψαν τον 12ο μισθό των εργαζομένων

να βάλω το προχτεσινό μου κείμενο που εφκήκεν στην σελίδα της ΕΡΑΣ

........................................

Η επίθεση του κεφαλαίου στους μισθωτούς του ιδιωτικού τομέα εντείνεται

και ανδεν υπάρξει άμεση και αποφασιστικήαντίσταση στη βάση της ταξικής καισυνδικαλιστικής ενότητας και αλληλεγγύης,ενδέχεται να κορυφωθεί μέσα στο 2012σπρώχνοντας τις εργασιακές σχέσειςστην Κύπρο πολλές δεκαετίες πίσω.

Ήτανβέβαια ξεκάθαρο ότι η επιθετική διάταξητων εργοδοτών ήδη από το καλοκαίρι είχεστο στόχαστρο της το σύνολο της μισθωτήςεργασίας έστω και αν η ρητορική εστίασηγια λόγους τακτικής επικεντρώθηκε στονδημόσιο τομέα. Οι προειδοποιήσεις καιοι σωστές επισημάνσεις διαφόρων αριστερώνκατά τη διάρκεια του φθινοπώρου πνίγηκανμέσα στο συντονισμένο επικοινωνιακόβομβαρδισμό από το κεφάλαιο και τουςεκπρόσωπους του στη βουλή και στη δημόσιασφαίρα που κατάφερε να στρέψει μερίδαιδιωτικών υπαλλήλων ενάντια στουςδημόσιους υπαλλήλους και άλλη μεγαλύτερημερίδα εργαζομένων στην ψευδαίσθησηότι δεν τους αφορούσαν τα μέτρα λιτότητας.Τα συνδικάτα και η Αριστερά, παρά τησχεδόν φασίζουσα επίθεση των νεοφιλελεύθερωνδυνάμεων, ούτε έλαβαν τα μέτρα τουςέγκαιρα ούτε προετοιμάστηκαν επαρκώςγια να στήσουν αποτελεσματικές γραμμέςάμυνας όπως φάνηκε και τον Δεκέμβρη.

Η ΕΡΑΣ,που ήδη σημείωνε στις 11 του Δεκέμβρηότι η επίθεση ενάντια στα λαϊκά στρώματαθα συνεχιστεί και ότι απαιτείταισυσπείρωση των εργαζομένων, επιβεβαιώνεταιμόλις 3 βδομάδες μετά, με τα αυξημένακρούσματα άρνησης καταβολής 13ων μισθώναπό πληθώρα εργοδοτών, με την επίσημηδήλωση από πλευράς ΟΕΒ ότι συλλογικέςσυμβάσεις που προνοούν αυξήσεις θαπρέπει να τύχουν επαναδιαπραγμάτευσης,με την ΑΤΑ να θεωρείται ήδη ότι βρίσκεταισε διαδικασία κατάργησης, με τιςσυλλογικές συμβάσεις να παραβιάζονταιπιο συστηματικά, με μισθολογικά και μημισθολογικά κεκτημένα ωφελήματαεργαζομένων να καταργούνται. Μετά τοπάγωμα των μισθών και όλων των τραπεζικώνυπαλλήλων που ακολούθησε μόλις 2 βδομάδεςμετά το πάγωμα των μισθών όλων τωνδημοσίων υπαλλήλων ακόμα και οι πιοαφελείς θα πρέπει να εμπέδωσαν τώρα τηνάμεση διασύνδεση δημοσίου και ιδιωτικούτομέα και τα κοινά συμφέροντα όλων τωνμισθωτών απέναντι στη λυσσαλέα επιδρομήτου κεφαλαίου.

Η εργατικήαντίσταση ήταν, είναι και θα παραμείνειβέβαια μονόδρομος για την ανακοπή τηςσοβαρής κοινωνικής οπισθοδρόμησης πουβρίσκεται ήδη σε εξέλιξη. Οι λόγοι τηςδιαφαινόμενης αδυναμίας συγκρότησηςενός αγωνιστικού εργατικού μετώπουόμως, δεν βρίσκονται μόνο στη διστακτικότητατων συνδικαλιστικών ηγεσιών, που δηλώνουνμε κάθε ευκαιρία την υπό προϋποθέσειςετοιμότητά τους για νέες υποχωρήσεις.Βρίσκονται κυρίως στο φόβο που έσπειρεη οικονομική κρίση και η εργοδοτικήτρομοκρατία στους εργασιακούς χώρους,στην απειλή των απολύσεων και τηςανεργίας, στην αδυναμία αποπληρωμήςτων προσωπικών δανείων, στον τρόμο τηςΕλλαδοποίησης. Αλλά ο φόβος αυτός τωνεργαζομένων ερμηνεύεται από την εργοδοσίαως πρόσφορο έδαφος για νέες επιθέσειςστα πλαίσια πια μιας κούρσας προς στονπάτο.

Οισυνθήκες σήμερα όμως είναι τέτοιες πουαπειλούνται όχι μόνο τα κεκτημένα τουσυνδικαλιστικού κινήματος αλλά η ίδιαη ύπαρξη του συνδικαλισμού. Διακυβεύεταιπλέον όχι απλώς το πλαίσιο δράσης τουεργατικού κινήματος, αλλά η ίδια ησυνέχιση του ως τέτοιο και η αποτροπήτης αποσύνθεσής του σε αλληλοσυγκρουόμενεςομάδες συμφερόντων που θα αλληλοσπαράζονταισε κανιβαλιστικούς ανταγωνισμούς τηνώρα που ο πλούτος θα συνεχίζει νασυσσωρεύεται. Το εργατικό κίνημαχρειάζεται να αποκτήσει αυτοπεποίθησηκαι αγωνιστική διάθεση, ενότητα δράσηςκαι ταξικού αγώνα, όχι μόνο για ναπροστατέψει το βιοτικό επίπεδο τηςπλειοψηφίας για τα επόμενα χρόνια καιδεκαετίες αλλά δυνητικά ακόμα και τηνεπιβίωση μερίδας εργαζομένων και τηνίδια την υπόσταση του.

ΓρηγόρηςΙωάννου

Κάλπικε ντουνιά

2011-12-31T09:07:00.000-08:00

Τέλι τέλι τέλι,
κάλπικε ντουνιά
σ’ έμαθα εντέλει
δε με ρίχνεις πια.
Σ’ έμαθα εντέλει
δε με ρίχνεις πια,
χείλια έχεις μέλι
κι άδικη καρδιά.

Φέρτε μου ένα σέρτικο τσιγάρο
να φουμάρω, στο χάρο να δώσω ρουφηξιά.
Φέρτε μου κρασί για να ξεχάσω
πως μου βάλαν κι οι φίλοι μου καρφιά.

Τέλι τέλι τέλι,
κάλπικε ντουνιά
μ’ έκανες κουρέλι,
δε σ’ αντέχω πια.
Μ’ έκανες κουρέλι,
δε σ’ αντέχω πια.
Τούτη η γη σου θέλει
σπίρτο και φωτιά!

Πυθαγόρας, Μάνος Λοίζος,
Χάρις Αλεξίου, 1979

Για να μην ξεχνιόμαστε χρονιάρες μέρες

2011-12-23T07:18:00.000-08:00

καθώς η υποτίμηση της εργασίας των εργαζομένων στην Ελλάδα φτάνει πλέον σε επίπεδα εξαθλίωσης με υπαρκτές πλέον και συνθήκες λιμού για μερίδα του πληθυσμού της χώρας,
με την τεράστια αύξηση στους άνεργους και στους άστεγους και ιστορίες εγκατάλειψης παιδιών από γονείς που δεν μπορούν πλέον να τα ταίσουν,

διεξάγονται ταυτόχρονα και ταξικοί αγώνες με πείσμα και αποφασιστικότητα για να ανακοπεί η εξάπλωση του εργασιακού μεσαίωνα και της γενικευμένης μιζέριας
αγώνες που προτάσσουν την αλληλεγγύη ενάντια στον καννιβαλισμό

Όλη μέρα στα λιμάνια και στα ναυπηγεία
στου θανάτου τα καζάνια στα μηχανουργεία

Λιώνουν τα νιάτα μας στη βιοπάλη
με τα κομμάτια μας δένει τ' ατσάλι

Στο πετσί μας η μουντζούρα που δε λέει να φύγει
η ζωή βαρειά σκοτούρα κι η χαρά μας λίγη

Λιώνουν τα νιάτα μας στη βιοπάλη
με τα κομμάτια μας δένει τ' ατσάλι

Όσο κι όσο τ' αγοράζουν το φτωχό κορμί μας
και περίσσια κέρδη βγάζουν απ' τη δύναμή μας

Λιώνουν τα νιάτα μας στη βιοπάλη
με τα κομμάτια μας δένει τ' ατσάλι

Δίσκος: Τα τραγούδια μας (1976)
Στίχοι: Φώντας Λάδης
Μουσική: Μάνος Λοΐζος

Σημειώσεις 5 – 20/12/2011

2011-12-20T06:07:00.000-08:00

Το τι έγινε τοτέλος της περασμένης βδομάδας είναιιδιαίτερα ενδιαφέρον από πολλές απόψεις– σχεδόν αποκαλυπτικό για το τι πιθανόταταθα ακολουθήσει. Ας το σημειώσουμε

αυθόρμητη απεργία στο δημόσιο από την βάση που ανάγκασε την ηγεσία της ΠΑΣΥΔΥ να αποφασίσει με έκτακτο συνέδριο κλιμάκωση των μέτρων
επίθεση λάσπης στη ΠΑΣΥΔΥ από το ΑΚΕΛ την στιγμή που η ΠΕΟ και η ΣΕΚ διαχώρησαν την θέση τους μεν αλλά δεν άσκησαν καμιά κριτική και δεν συμμετείχαν στην επίθεση νεοφιλελεύθερων και ΑΚΕΛικών στην ΠΑΣΥΔΥ.

Το θέμα εδώ δενείναι ούτε η επάρκεια ή η ιδεολογία τηςηγεσίας της ΠΑΣΥΔΥ ούτε η εισήγηση(που όντως άργησε να ανακληθεί) για ταμέτρα αποχής από τις δημοτικές εκλογές.

Το θέμα είναι ηαποφασιστικότητα για αντίσταση και ηισχύς που επέδειξαν πλειοψηφίες τωνεργαζομένων στο δημόσιο και που εκφράστηκεκαι από τα συνδικάτα τους.

Όσον αφορά τηνσυμπαράταξη των ΑΚΕΛικών με τουςνεοφιλελεύθερους ενάντια στην ΠΑΣΥΔΥη παρατήρηση μου είναι η εξής: είτεπρόκειται περί λάθους εκτίμησης, πουυποδηλώνει ερασιτεχνισμό είτε πρόκειταιγια απόλυτη επικράτηση των αστικώνδυνάμεων εσωτερικά. Το αποτέλεσμα είναιβέβαια το ίδιο – αρνητικότατες συνέπειεςστον ταξικό αγώνα.

Διότι πέραν απότα ετεροβαρή και άδικα μέτρα λιτότηταςκυβέρνησης – κομμάτων, υπάρχει και τοζήτημα των χειρισμών και της δημόσιαςδιαχείρισης τόσο των μέτρων όσο και τωνδιαδικασιών συγκράτησης και εξουδετέρωσηςτων κοινωνικών αντιστάσεων. Εδώ ηνεοφιλελεύθερη προσπάθεια υπόσκαψηςτου συνδικαλισμού και των εργασιακών δικαιωμάτων (που είναι αντίστοιχα πιοδυνατός και πιο εδραιωμένα στο δημόσιο)έχει ταξική λογική, θεωρία, μακρόπνοηπολιτική στόχευση κλπ -
αντίθετα ηΑΚΕΛική επίθεση στη ΠΑΣΥΔΥ υπήρξεμικροπολιτική, κοντόφθαλμα και στενόμυαλακυβερνητική και αναποτελεσματική ακόμακαι για αυτό που επιχειρούσε – τοπρόσκαιρο εκλογικό κέρδος μέσα από μιαφτηνή ΑΚΕΛική προπαγάνδα που έφερε ξανάστο νου παλιές κακές εποχές.

Δεν είναι μόνοτο ότι η δημόσια στάση του ΑΚΕΛ ενάντιαστην απεργία της ΠΑΣΥΔΥ υποτίμησε τηννοημοσύνη των ιδεολογικά αριστερών καιτων ανθρώπων με συνδικαλιστική συνείδησηκαι διάθεση αγώνα υποβιβάζοντας τηνπολιτική στράτευση στο επίπεδο τουοπαδισμού. Είναι κυρίως ότι απέδειξεότι η διαδικασία της αστικοποίησηςμπορεί να το καταστήσει εν δυνάμειεπικίνδυνο για τα συμφέροντα τωνεργαζομένων. Διότι αν η επίθεση στηνΠΑΣΥΔΥ ήταν σχετικά παθητική καιπεριορισμένη – αντανακλώντας έτσι απλάτην οπισθοδρομική κοινωνική τάση πουδιαμορφώθηκε λόγω της ενορχηστρωμένηςνεοφιλελεύθερης επίθεσης του προηγούμενουδιαστήματος, τότε θα μπορούσαμε ναμιλούμε απλά για συμπόρευση με το δεξιόρεύμα. Η ΑΚΕΛική επίθεση στην ΠΑΣΥΔΥόμως ήταν κάτι άλλο – ενεργητική καιεφ' όλης της ύλης, υποδεικνύονταςετοιμότητα (ακόμα και επιβολής) πατριωτικήςθυσίας για το αστικό κράτος και τηνεθνική οικονομία, και πετώντας στονκάλαθο των αχρήστων όλη την ιστορία καιθεωρία του διεθνούς και κυπριακούεργατικού κινήματος που λέει ότι είναισυνήθως οι ανώτερες βαθμίδες τωνεργαζομένων που μπορούν να αντέξουνκαι να ηγηθούν της ταξικής αντίστασηςλόγω ακριβώς της σχετικής τους δύναμηςκαι σχετικής τους αυτονομίας από τηνεξουσία του κεφαλαίου και των φορέωντου (αλλά και των κομμάτων) που προκύπτειακριβώς από την θέση τους στην κοινωνικήδομή.

Κόντρα στον υποψήφιο της πλουτοκρατίας για το δήμο Λευκωσίας

2011-12-17T00:39:00.000-08:00

Μέσα σε τούτεςτες συνθήκες της ταξικής πόλωσης, κανέναπεδίο πάλης δεν πρέπει να μεινίσκειανεκμετάλλευτο – ούτε ακόμα τζιαι οσυμβολικός τζιαι εν πολλοίς θεαματικόςστίβος των εκλογών.

Μέσα σε συνθήκεςβαθκιάς οικονομικής κρίσης, όπου ηανεργία εδράτζιασεν τζιαι τα εισοδήματατου κόσμου εππέσαν σημαντικά θα είναιμεγάλη πρόκληση αλλά τζιαι κατάντια ναεκλεγεί ένας πολυεκατομυριούχος στηΔημαρχία Λευκωσίας.

Ιδιαίτερα μάλισταόταν τούτος παρομοιάζει ήδη το Δήμο μετες επιχειρήσεις που εκληρονόμησεν –προφανώς αντιμετωπίζοντας τους δημότεςως υπαλλήλους τζιαι πελάτες του.

Όταν μάλισταθεωρεί ότι η καταγωγή του – το βασικότου ατού στα παζάρκα τζιαι τους σχεδιασμούςτων διαφόρων καπετανέων της δεξιάς διάτου ειδικό στάτους, ως κληρονομιάεξουσίας ενσωματωμένη στο επίθετο του.

Ένα επίθετοανατρισιαστικό τζιαι νότια αλλά τζιαιβόρεια της πράσινης γραμμής που χωρίζειτην πόλη – ένα επίθετο με ευθύνες γιατην ύπαρξη της νεκρής ζώνης.

Ζώντας όμως σεένα κόσμο τζιαι σε μια εποχή παρακμής,η ντροπή τζιαι η ξιμαρισιά του επιθέτουαναποδογυρίζονται τζιαι προβάλλονταιως τα αντίθετα τους πάνω στην ίδια τηνπόλη. “Περήφανη τζιαι καθαρή Λευκωσία”λαλεί.

“Απογκετοποίησητης παλιάς πόλης, αστυνόμευση, προσέλκυσηεπενδύσεων, εμπορική αναζωογόνηση”λαλεί ο περήφανος καθαριστής...τζιαιόποιος καταλάβει εκατάλαβεν το πλάνο.

Να μεν αφήσουμετην παλιά πόλη στο έλεος ξενόφοβωνγιάπηδων που σχεδιάζουν την πλήρηεμπορευματοποίηση της. Να μεν αφήσουμενα δημιουργηθεί κλίμα αστυνομοκρατίαςγια να επιβάλει την έξοδο των μεταναστώντζιαι την είσοδο των χλιδάτων μαγαζιών.Κόντρα στη λογική των δημοσίων σχέσεων,στον μεγαλοαστικό αυταρχισμό, στηνξενοφοβία τζιαι τη μισαλλοδοξία.

Ψήφο στην ΕλένηΜαύρου.

Συμφιλίωση και εργατική ειρήνη

2011-12-16T07:13:00.000-08:00

Η αυθεντική λαμπάντα

Το κεφάλι μου μια σειρήνα δορυφορική,
μια χορεύτρια, μια Σαλώμη ηλεκτρονική
να το κόψουν ζητάει
το μεδούλι να φάει
μες στο πιάτο κεραία στην ταράτσα

Στο ραδιόφωνο μόνο του Ηρώδη τα σουξέ
συμφιλίωση κι όλη η σκυλάδα ρεζερβέ
λουλουδάκια πετάει
τη ζωή μας μαδάει
τα μωρά που χαζεύουν στην πίστα

Η πατρίδα μας ύψωσε σημαία πειρατική
και σαλπάραμε για τη Νότιο Αμερική
Βραζιλία-Ελλάς
τα παιδιά μας κιμάς
για να τρώνε μπιφτέκια οι γιάπις

Λαμπαδιάσαμε, γίναμε όλοι κώλος και βρακί
πυροτέχνημα σε μια φιέστα οικουμενική
φουστανέλα κοντή
κι από μέσα γυμνή
δε γουστάρω κιλότα-Ζολώτα

Τζίμης Πανούσης, 1990
Δουλειές του κεφαλιού

Κουίζ

2011-12-15T05:21:00.001-08:00

Ποιος εν τομιαλλύττερο τσιράκι των εργοδοτών στηδημόσια σφαίρα;

τζείνος που ξιτιμάζει συνέχεια τους μισθωτούς του δημοσίου ως παράσιτα
τζείνος που υποστηρίζει να επιβληθούν περιορισμοί στο δικαίωμα της απεργίας ακόμα τζιαι επιστράτευση των εργαζομένων
τζείνος που νομίζει ότι η αδικία προωθείται που τα συνδικάτα, όι που τους εκπροσώπους του κεφαλαίου
τζείνος που αντιπαραβάλλει τους απεργούς με την κοινωνία τζιαι στηρίζει ανοιχτά τους απεργοσπάστες
τζείνος που λαλεί ότι η πάλη των τάξεων είναι εσωτερικό ζήτημα της μισθωτής εργασίας – των υπαλλήλων του δημοσίου τζιαι του ιδιωτικού τομέα
τζείνος που λαλεί ότι η πάλη των τάξεων είναι μεταξύ εργαζόμενων τζιαι ανέργων
τζείνος που θεωρεί ότι η φορολόγηση του συσσωρευμένου πλούτου είναι άδικη γιατί ποινικοποιεί την επιχειρηματικότητα τζιαι την αποταμίευση τζιαι θα οδηγήσει στην καταστροφή της χώρας

Σημειώσεις 4 - 13/12/2011

2011-12-13T13:24:00.001-08:00

Είναι σημαντικόόταν κάποια πράγματα σπάζουν τηνλογοκρισία των ΜΜΕ και εμφανίζονταιγυμνά και στην δημόσια θέα. Ας πούμε ότιο Αβέρωφ, ο ήρωας των νεοφιλελεύθερων“έσιει τη μισήν Αρκάκα τζιαι θέλειτζιάλλα” (αλήθεια πότε και με ποιαδιαδικασία μετατράπηκε εκεί η γη απόαγροτική σε οικιστική ζώνη;) ή ότι τοκοινοβούλιο λειτουργεί ως “βουλή τουπλούτου και του κεφαλαίου”. Η εικόναεπίσης μιας μεγάλης μερίδας χαμηλόμισθωνεργαζομένων του δημοσίου που πλήττονταιαπό τα μέτρα όπως γραφείς, νοσοκόμες,σκουπιδιάρηδες, εργάτες των δημοσίωνέργων κλπ, πιθανόν να κάνει όσουςσυμμετείχαν απλά λόγω απερισκεψίαςστην εκστρατεία συνολικής δαιμονοποίησηςκαι απαξίωσης των δημοσίων υπαλλήλωνπου προηγήθηκε, τουλάχιστον να ντραπούνκαι να το ξανασκεφτούν, ιδιαίτερα σεσχέση με αυτά που έρχονται. Οι υπόλοιποιτης ρητορικής περί “παρασίτων” (συχνάεξ ιδίων τα αλλότρια...) οι γιάπηδες καιτα φερέφωνα του κεφαλαίου ούτως ή άλλωςαπλά την δουλειά τους κάνουν.

Το πραγματικόζήτημα είναι βέβαια αν τα συνδικάταμπορούν να διατηρήσουν και να ενισχύσουντο κοινό ταξικό μέτωπο που φαίνεται νασυγκροτείται έτσι ώστε μέσα από μιακλιμακούμενη εκστρατεία να καταφέρουννα υποχρεώσουν και την βουλή του πλούτουκαι του κεφαλαίου να κοιτάξει και λίγοτον καθρέφτη πριν να διανοηθεί καν νέαοικονομικά μέτρα.

Σιόρ ιδιοκτήτης

2011-12-12T07:09:00.000-08:00

Σαν με ρώτησαν για το τι ζητάς
Τους απάντησα πως θέλεις να μας φας
Δεν του φαίνεται απόρησαν αυτοί
Είναι μορφωμένο ετούτο το παιδί.

Εσύ 'σουνα ο Χριστιανός ο σιόρ ιδιοκτήτης
Και ήμουνα ο άθεος ο κόκκινος αλήτης
Και σαν εμένα από ζωές ολόκληρος πλανήτης...

Τώρα έκαμες και πάλιν εκλογάς
Με κυβέρνησες όπως τις προτιμάς
Κι απ' τον ιδρώτα μας που πάντοτε μασάς
Και μας έκλεξες δικούς σου γάιδαρους εμάς.

Σαν δεν περάσει το καλό θα μπει η ρουφιανά σου
Είναι γνωστή η φάρα σου, γνωστή κι η αφεντιά σου...
μα θε να γίνουν σύγνεφο εσύ και τα δικά σου

Και καμώνεσαι πως μας αγαπάς
Και η σκέψη σου όλο προς δυσμάς
Και προς ανατολάς καμμιά φορά
Σαν μας ντύνεσαι και τον αριστερό
Ονειρεύεσαι τον ιστορικό συμβιβασμό

Εσύ 'σαι ο πιο δυνατός σιόρ ιδιοκτήτη
Και 'μεις οι άλλοι είλωτες χωρίς δικό μας σπίτι
Μα θε να τον αλλάξουμε ετούτο τον πλανήτη...

Πρωταθλητής

2011-12-11T08:09:00.001-08:00

ΟΛΑ ΑΠΟ ΧΕΡΙ ΚΑΜΕΝΑ - 1988

Στίχοι: Κώστας Τριπολίτης
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Βασίλης Παπακωνσταντίνου

Βγάζω τη φόρμα του καλού πρωταθλητή
κρύβω στο ράφι τα αθλητικά μου είδη,
κάνε μονάχη σου και το διαιτητή
το πουλημένο κέρδισέ το το παιχνίδι.

Αν λέω αν, παίζεται το παν δίχως θεατές, χωρίς ρακέτα
αν θέλεις αν, νίκες δωρεάν τότε τα παιχνίδια κέρδισε τα,
δεν μπαίνω στο παιχνίδι σου όχι δωρεάν.

Βγάζω τη φόρμα του καλού πρωταθλητή
κρύβω στο ράφι τ' αθλητικά μου είδη,
κάνε μονάχη σου και το διαιτητή
το πουλημένο κέρδισέ το το παιχνίδι.

Αν λέω αν, είσαι κάτι σαν γήπεδο αδειανό, ψυχρή κερκίδα
αν παίζεις αν, με σινιέ μπουφάν τότε δε σε ξέρω δε σε είδα,
δεν μπαίνω στο παιχνίδι σου όχι δωρεάν.

Αν λέω αν, παίζεται το παν δίχως θεατές, χωρίς ρακέτα
αν θέλεις αν, νίκες δωρεάν τότε τα παιχνίδια κέρδισε τα,
δεν μπαίνω στο παιχνίδι σου όχι δωρεάν.

Σκέψεις για τη συγκυρία 9/12/2011

2011-12-09T13:31:00.001-08:00

Μετά και τοτρίτο πακέτο μέτρων λιτότητας τηςκυβέρνησης Χριστόφια, όπου για άλλη μιαφορά καλείται να πληρώσει η μισθωτήεργασία και όχι ο συσσωρευμένος πλούτοςτο κόστος της κρίσης και όπου τα συνδικάτααγνοούνται αυτή τη φορά επιδεικτικάκαι από την κυβέρνηση – όχι μόνο απότην κοινοβουλευτική πλειοψηφία, είναιφανερό ότι έχουμε μπει για τα καλά σεμια δύσκολη εποχή. Αν αυτή η πορεία δενανατραπεί τότε βαδίζουμε ολοταχώς προςμια σημαντική πτώση του βιοτικού επιπέδουτης πλειοψηφίας του πληθυσμού και τηνπεραιτέρω αύξηση των κοινωνικο-οικονομικώνανισοτήτων. Οι εργοδότες έχουν καταφέρεικαι να ορίσουν το πλαίσιο και τους όρουςτης συζήτησης, αλλά και να επιβάλουντην λογική και τις θέσεις τους. Το γεγονόςότι στην επικοινωνιακή επίθεση τουκεφαλαίου συμμετέχει ενεργά και ουπουργός Οικονομικών που δεν διστάζεινα διαστρεβλώσει και αυτός τα δεδομένασε σχέση με τις συνέπειες των μέτρωνλιτότητας, που τον έπεισαν ή τον ανάγκασαν(δεν έχει και τόση σημασία) να προωθήσειοι άνθρωποι του κεφαλαίου εξωτερικάκαι εσωτερικά, είναι αξιοπρόσεκτο επειδήενδεχομένως να προοιωνίζει και τηνπαραπέρα στάση της κυβέρνησης.

Συνοπτικά τοτελευταίο πακέτο είναι μεν πιο σκληρόαπό τα προηγούμενα αλλά πιθανότατα όχιτόσο σκληρό όσο αυτά που φαίνεται ναακολουθούν αν δεν υπάρξει δυναμικήταξική αντίσταση. Την μερίδα του λέοντοςκαλούνται να πληρώσουν οι σχετικά καλάαμοιβόμενοι μισθωτοί του δημοσίου καιτου ιδιωτικού τομέα όμως τα μέτραπλήττουν στο σύνολο τους ολόκληρη τηνεργατική τάξη καθότι το διά νόμου πάγωματων μισθών στον ευρύτερο δημόσιο τομέαθα φέρει αναπόφευκτα και το πάγωμα καιστον ιδιωτικό τομέα όπου οι δυνατότητεςαντίστασης είναι μειωμένες που σεσυνδυασμό με τις αυξήσεις στις τιμέςκαι την αύξηση στο ΦΠΑ θα μειώσουν τηναγοραστική δύναμη των εργαζομένων. Ταχειρότερα όμως έπονται – η συζήτησηγια την τροποποίηση της ΑΤΑ και τηνφορολόγηση της ιδιοκτησίας αν γίνεικαι αυτή στα μέτρα της ΟΕΒ θα σημαίνειπεραιτέρω μειώσεις στα πραγματικάεισοδήματα των εργαζομένων καιπερισσότερες φορολογίες για την κατοικίατους. Η ΑΤΑ συζητείται μόνο υπό τοπρίσμα του πως θα μειωθεί χωρίς να έχειλεχθεί καν η πιθανότητα επέκτασης τηςσε αυτούς που δεν την παίρνουν ενώ ημεγαλο-ιδιοκτησία αν ακολουθηθεί ηυφιστάμενη λογική είναι πιο πιθανόν ναπάρει κίνητρα για αναπτύξεις παράφορολογίες.

Ζούμε σε μιαεποχή που θυμίζει ήδη κακό παρελθόν –με την ανεργία σε επίπεδα ρεκόρ, τιςληστείες για μερικές χιλιάδες ευρώ σεημερήσια διάταξη, τις ανακοινώσεις ότι“αγοράζονται χρυσαφικά” να πληθαίνουν.Η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση μπαίνειστον τέταρτο της χρόνο χωρίς κανένασημάδι εξόδου ενώ η ευρωζώνη και η ίδιαη Ευρωπαϊκή Ένωση απειλούνται μεκατάρρευση.

Στην Κύπρο ηκρίση επιτάχυνε, ολοκλήρωσε και φανέρωσεδιαδικασίες που βρισκόντουσαν σε εξέλιξηήδη από την δεκαετία του 1990 – τηναποδυνάμωση των συνδικάτων και τηναστικοποίηση του ΑΚΕΛ με αποτέλεσματην περαιτέρω επιδείνωση των ταξικώνσυσχετισμών. Σήμερα μπορούμε να μιλάμεπλέον για τρία "κάστρα" της εργατικήςτάξης που πέφτουν ταυτόχρονα ως αποτέλεσμαιστορικής διάβρωσης από τη μια καισυνεπειών της σημερινής κρίσης από τηνάλλη:

η χειροτέρευση των εργασιακών σχέσεων στο δημόσιο καταργώντας το συγκριτικό μέτρο για τον ιδιωτικό
η κατάργηση του “κοινωνικού διαλόγου” και η περιθωριοποίηση των συνδικάτων
η σοσιαλδημοκρατική στροφή του ΑΚΕΛ και η εξουδετέρωση της εργατικής αριστερής φωνής σε κοινοβουλευτικό και κυβερνητικό επίπεδο

Αφού το ίδιο τοκεφάλαιο με την συνέργεια του κράτουςκατάργησε το τριμερές σύστημα, δενυπάρχει πλέον καμιά λογική στην εμμονήσε ιστορικά προηγούμενες γραμμές άμυνας.Με αυτά τα δεδομένα οι δυνάμεις τηςεργασίας και της αριστεράς δεν έχουνάλλη επιλογή από την ανασύνταξη και τηνεπιθετική αναδιάταξη. Ιδιαίτερα μάλιστααφού έπονται και οι συνέπειες τηςτραπεζικής κρίσης, η κοινωνικοποίησηδηλαδή της ζημιάς και το κάλεσμα για τοδημόσιο ξελάσπωμα των τραπεζών – μετάτην συγκάλυψη έρχεται και η επιβράβευσητου εγκλήματος που διαπράχθηκε πρόσφατααπό τα γκόλντεν μπόις της χώρας. Μπροστάστην ανευθυνότητα των διοικούντωντραπεζιτικών, εργοδοτικών και πολιτικώνπαραγόντων η όποια συνδικαλιστική“στάση υπευθυνότητας” όπως πχ η τρίωρησυμβολική απεργία για την τιμή των όπλωνπου ανακοινώθηκε, σημαίνει στην πράξηυποταγή στη νέα τάξη πραγμάτων και θαερμηνευτεί ως τέτοια. Ο μόνος δρόμοςείναι – διεύρυνση και ενδυνάμωση τουσυνδικαλιστικού και ταξικού μετώπουκαι συνεχής, μαχητική και συστηματικήδιεκδίκηση ώστε να ανακοπεί η νεοφιλελεύθερηεπέλαση και να επαναπροσδιοριστεί τοπλαίσιο της πολιτικής και η κατεύθυνσητης κοινωνίας. Όχι απλώς για να διατηρηθούνεργατικά κεκτημένα, αλλά για να πληρώσειτο κεφάλαιο την κρίση του.

Εργάτες και εξουσία

2011-12-06T10:30:00.001-08:00

(μετάφρασηαποσπάσματος από το υπό έκδοσηστα αγγλικά βιβλίο, “Labour relations in Cyprus: employment, tradeunionism and class composition”, σελ. 150-152)

6.3.1. Αντίστασηστη διεύθυνση

Η τυπικήιεραρχική δομή της διεύθυνσης, γιαπαράδειγμα, αμφισβητείται από τουςεργάτες με πολλαπλούς τρόπους, τόσοσυνειδητά όσο και ασυνείδητα. Αυτό δενοδηγεί στην εξουδετέρωσή της ούτε τηνκαθιστά ασήμαντη, αλλά την καθιστάσχετικό παρά απόλυτο ζήτημα. Όταν κάποιοιεργάτες αψηφήσουν τις οδηγίες τωνπροϊσταμένων τους, συχνά αγνοώντας τιςσιωπηλά παρά απορρίπτοντάς τις ανοιχτά,τότε στην ουσία αμφισβητούν τη δικαιοδοσίατους πάνω στη χρησιμοποίηση της εργατικήςτους δύναμη την ώρα του εργασιακούχρόνου. Για να μπορέσουν όμως οι εργάτεςνα το κάνουν αυτό, πρέπει να αντλήσουναπό τις διαθέσιμες κοινωνικές καιψυχολογικές τους πηγές έτσι ώστε ναμπορέσουν να ξεπεράσουν τον φόβο τουςκαι να σπάσουν (στιγμιαία) την πειθαρχικήτάξη του εργασιακού χώρου. Η ανυποταξίαείναι συχνά απρόβλεπτη αλλά δεν είναιούτε τυχαία ούτε παράλογη. Η λογική τηςπηγάζει από τον εμμενή αγώνα για αυτονομίακαι αυτο-έλεγχο πάνω στον χρόνο και τηνενέργεια της κάθε μιας, πάνω στο σώμακαι το μυαλό του κάθε ενός. Και αυτός οαγώνας των εργαζομένων για την απόδρασητους από την τάξη πραγμάτων του κεφαλαίου προηγείται και λογικά και ιστορικά της διαδικασίας της καπιταλιστικήςαξιοποίησης¹.

Αλλά τοσπάσιμο της ιεραρχικής δομής του ελέγχουσε ένα εργασιακό χώρο δεν επιφέρει τηνκαταστροφή της εξουσίας ούτε καν τηνκατάργηση της ιεραρχίας ως οργανωτικήαρχή. Βέβαια υπάρχουν πολλές περιπτώσειςαμοιβαίας βοήθειας μέσα από την ανταλλαγήπληροφοριών, αλληλοσυμπλήρωση ανατιθέμενωνεργασιών και οριζόντιες σχέσειςσυνεργασίας μεταξύ συναδέλφων πουπαρατηρήθηκαν σε όλες τις έρευνεςπεδίου².Αυτές οι πράξεις συνεργασίας μπορεί ναδιαβρώσουν το καθεστώς διεύθυνσης ανκαι όταν λάβουν χώρα άμεσα καθώςυπονομεύουν την τελική εξουσία τηςδιεύθυνσης να οργανώσει μέσα από οδηγίεςτην εργασιακή διαδικασία. Παρόλα αυτά,νέες ιεραρχίες δημιουργούνται αδιάκοπαβασισμένες στους ρόλους ηγεσίας /υπευθυνότητας που αναλαμβάνονται στηβάση εργασιακής εμπειρίας, αυτοπεποίθησηςκαι κοινωνικού κύρους.

6.3.2. Αντίστασηστην εργασία

Η πιοχαρακτηριστική μορφή εργατικής αντίστασηςδεν είναι ενάντια στην ιεραρχία στηνεργασία, αλλά ενάντια στην εργασία τηνίδια. Τα κλασικά μέσα με τα οποία οιεργάτες αντιστέκονται στην κοινωνικήτους λειτουργία και στο ρόλο τους ωςεργατών, είναι όταν αποφεύγουν ναεργαστούν, όταν αρνούνται να προσφέρουνστην πράξη την εργασία τους στον εργοδότητους. Η αντίσταση των εργατών στηνεργασία παίρνει πολλές συγκεκριμένεςμορφές όπως η απουσία από την εργασία,η κωλυσιεργία ή το σαμποτάζ. Περιπτώσειςτέτοιων μορφών αντίστασης είναι κοινέςκαι πραγματοποιούνται σε όλων των ειδώντα περιβάλλοντα μισθωτής εργασίας,συμπεριλαμβανομένων και των “αριστοκρατών”και των “σκλάβων” εργατών. Η απουσίααπό την εργασία μπορεί να πάρει διάφορεςμορφές: να μην εμφανιστεί κανείς στηδουλειά (είτε προσποιούμενος ασθένεια,είτε επειδή ξέχασε, είτε επειδή δενξύπνησε)³,να παρουσιαστεί καθυστερημένα⁴,ή να εξαφανιστεί κατά τη διάρκεια τωνωρών εργασίας με ή χωρίς άδεια⁵.Αυτό αμφισβητεί στην ουσία την τάξηπραγμάτων του εργασιακού χρόνου καιεπιχειρεί συνειδητά να τον μειώσει. Απότην άλλη, η κωλυσιεργία θέτει υπόαμφισβήτηση την εντατικότητα τουεργασιακού χρόνου και υπονομεύει το στόχοτου εργοδότη για μια ολοένα αυξανόμενηπαραγωγικότητα. Η κωλυσιεργία αναφέρεταιουσιαστικά στη στρατηγική να φυλάξεικανείς ενέργεια και να αντιμετωπίσειτο βαρύ φόρτο εργασίας. Συχνά οι εργάτεςδεν έχουν άλλη επιλογή από το νακωλυσιεργήσουν, αφού αντιλαμβάνονταιότι θα υπάρχει πάντοτε μια νέα εργασίαόταν θα έχουν τελειώσει αυτήν με τηνοποία ασχολούνται τώρα. Η οδηγία“δουλέψτε γρηγορότερα” είναι μάλλονη πιο κοινή σε όσους επιβλέπουν εργάτες.⁶Κατ' ακρίβεια, όπως ανάφερα σε προηγούμενο σημείο, ημετατόπιση από πληρωμένο εργασιακόχρόνο σε πληρωμένη εργασία, πουπαρατηρείται στα πλαίσια των συστημάτωνεξωτερικής ανάθεσης εργασιών, υπεργολαβίαςκαι προμήθειας,στοχεύει ακριβώς σε αυτό: να εντατικοποιήσειτο ρυθμό της εργασίας⁷.

Η αποφυγήεντατικοποίησης της εργασίας ωστόσοδεν αποτελεί πάντοτε επιλογή για τουςεργάτες. Ο φόβος της απόλυσης είναιπάντοτε υπαρκτός στον ιδιωτικό τομέακαι καθορίζει σε μεγάλο βαθμό τιςπαραμέτρους της εργατικής αντίστασης.Σε μερικές περιπτώσεις όμως ένας εργάτηςμπορεί απλώς να “εκραγεί” χωρίς νασκεφτεί τις συνέπειες. Η περίπτωση ενόςΠόντιου εργάτη στην έρευνα πεδίου 7είναι διαφωτιστική. “Δούλευα για τονΧ. Συνήθιζε να μου φωνάζει να δουλεύωπιο γρήγορα. Μια μέρα, του φώναξα πίσωκαι με απόλυσε.”⁸Συνήθως όμως, οι πηγές που χρειάζονταιοι εργάτες για να μπορέσουν να ξεπεράσουντο φόβο τους και να αρθρώσουν τηναντίστασή τους στον εργοδότη και στουςαπεσταλμένους του προέρχονται από μιαρεαλιστική αξιολόγηση και γνώση τηςδύναμής τους ως παροχέων εργασίας. Ότανμια καθαρίστρια οδηγήθηκε από τονεπιστάτη στον μάνατζερ του ξενοδοχείουσε μια προσπάθεια να την πειθαρχήσει,αυτή του είπε: “Νομίζεις ότι φοβάμαιότι θα με απολύσεις; Εσύ, που έχειςγραφειακή δουλειά, πρέπει να φοβάσαι.Κοίταξε [έξω από το παράθυρο του γραφείουτου μάνατζερ η θέα ήταν μια σειρά απόξενοδοχεία]” πόσες τουαλέτες μεπεριμένουν να τις καθαρίσω;”⁹Αυτό το είδοςανυποταξίαςδεν μπορεί ναεξηγηθεί ως μια αυθόρμητη εξέγερση.Σίγουρα εμπλέκει μια λογική “μαγκιάς”που οδηγεί σε μια επιθετική στάση,ωστόσο αυτή προϋποθέτει συχνά μιαπροηγούμενη συνειδητοποίηση από μέρουςτου εργάτη της κοινωνικοοικονομικήςτου δύναμης και της θέσης του στην ταξική δομή. Η περίπτωση τεσσάρων νεαρώνΠολωνών εργατριών στην έρευνα πεδίου2 είναι επίσης διαφωτιστική. Όταναντιλήφθηκαν ότι δεν μπορούσαν νααντεπεξέλθουν στις κακές συνθήκεςεργασίας και στη επιθετική συμπεριφορά τουεργοδότη τους, αποφάσισαν να φύγουν καιάρχισαν να ψάχνουν για εργοδότηση σεάλλο ξενοδοχείο στην ίδια περιοχή.Σύντομα εγκατέλειψαν τον εργοδότη τουςστο αποκορύφωμα της περιόδου αιχμής.

1Αυτή η ιδέα αναπτύχθηκε βασικά από την Ιταλική Μαρξιστική σχολή της αυτονομίας τη δεκαετία του 1970. Για μια ιστορική ανασκόπηση του Ιταλικού κινήματος και της θεωρητικής ανάπτυξης του Αυτόνομου Μαρξισμού βλέπε (Wright, 2002). Πιο πρόσφατα αυτή η ιδέα χρησιμοποιήθηκε από τους Bonefeld and Holloway (1995) και επαναδιατυπώθηκε και συγκεκριμενοποιήθηκε από τον Holloway (1995).

2Αυτή η δια-τμηματική και ενδο-τμηματική συνεργασία μεταξύ συναδέλφων είναι συνήθως άτυπη παρακάμπτοντας την μεσαία διεύθυνση.

3Έρευνα πεδίου 2, αλλοδαποί εργάτες

4Έρευνα πεδίου 1,3.

5Έρευνα πεδίου 6, βοηθός επιστάτη, αναφερόμενος στο προηγούμενο εργοτάξιο, όπου συνήθιζαν να κρύβονται οι εργάτες.

6Όλες οι έρευνες πεδίου.

7Δες, για παράδειγμα, τις καθαρίστριες στην έρευνα πεδίου 1 που πληρώνονται με το δωμάτιο που καθαρίζουν. Ή τη δουλειά με το κομμάτι κάποιων οικοδόμων στην έρευνα πεδίου 7.

8Έρευνα πεδίου 7, συνέντευξη με ένα ανειδίκευτο εργάτη, ο οποίος είχε απολυθεί την προηγούμενη μέρα.

9Έρευνα πεδίου 3, μεσήλικας Κύπρια γυναίκα καθαρίστρια.

Που 'ναι τα χρόνια

2011-12-05T06:12:00.001-08:00

η νέα πολιτική εποχή στην οποίαν εμπήκαμεν χρειάζεται τζιαι τα νέα πολιτικά της τραούθκια
τραούθκια που θα συνοδέψουν τους νέους απαραίτητους αγώνες της μισθωτής εργασίας που σήμερα έσιει διαφορετική μορφή τζιαι χαρακτήρα αλλά ίδιαν ουσία τζιαι παρονομαστήν εκμετάλλευσης

αναμένοντας την ανάπτυξη των αγώνων τζιαι την πολιτιστική τους έκφραση
να θυμηθούμεν τα τραούθκια που εσυνοδέψαν τζιαι εσημαδέψαν την απαρχή τούτης της ιστορικής φάσης που ολοκληρώνεται σήμερα με την κρίση.
τραούθκια μιας παιδικής ηλικίας
πριν τα μέγαρα τζιαι τα σαλόνια

Στίχοι: Φώντας Λάδης
Μουσική: Μάνος Λοΐζος
Πρώτη εκτέλεση: Γιώργος Νταλάρας
1976 Τα τραγούδια μας

Στη δουλειά και στον αγώνα

Έφτασε η ώρα για να σηκωθείς
εργατιά προχώρα δίπλα σου και μεις

Στη δουλειά και στον αγώνα
κόντρα πάμε στο χειμώνα
ο τροχός για να γυρίσει
η ζωή να προχωρήσει

Για το μεροδούλι για τη φαμελιά
μες στο ξεροβόρι μέσα στη φωτιά

Στη δουλειά και στον αγώνα
κόντρα πάμε στο χειμώνα
ο τροχός για να γυρίσει
η ζωή να προχωρήσει

Άλλος στο λιμάνι κι άλλος στο γιαπί
να καρπίσει η μέρα να 'βγει το ψωμί

Στη δουλειά και στον αγώνα
κόντρα πάμε στο χειμώνα
όλη η γη να ομορφύνει
τ' όνειρο ζωή να γίνει.

Δημόσια συζήτηση για την οικονομία την Δευτέρα

2011-12-04T05:43:00.001-08:00

Μετά και το νέο πακέτο μέτρων λιτότητας που συμφώνησαν κυβέρνηση και πολιτικά κόμματα η συζήτηση για το ζήτημα της οικονομικής κρίσης και των επιπτώσεων της καθίσταται ακόμα πιο επιτακτικά αναγκαία. Η αριστερά θα πρέπει να προβεί στη δική της ανάλυση και να τοποθετηθεί από την δική της οπτική πάνω στο θέμα και τη συγκυρία.

..................................

Η Επιτροπή γιαμια Ριζοσπαστική Αριστερή Συσπείρωση(ΕΡΑΣ)

http://erascy.blogspot.com/

διοργανώνει ανοιχτή συζήτηση μεθέμα

“Οικονομική Κρίσηστην Ευρωζώνη και Επιπτώσεις στηνΚυπριακή Οικονομία”

Δευτέρα,5 Δεκεμβρίου 2011, ώρα 18.30 στο ΠολυδύναμοΚέντρο Λευκωσίας (Πύλη Αμμοχώστου)

Ομιλητές:

Σταύρος Τομπάζος

(ΕπίκουροςΚαθηγητής, Τμήμα Πολιτικών και ΚοινωνικώνΕπιστημών Πανεπιστημίου Κύπρου)

“Το ΝεοφιλελεύθεροΑδιέξοδο και η Κρίση Συνοχής τηςΕυρωζώνης”

Παύλος Καλοσυνάτος

(Γενικός ΔιευθυντήςΙνστιτούτου Εργασίας Κύπρου, ΠΕΟ)

“Οικονομική Κρίσηστην Κύπρο: Μύθοι και Πραγματικότητες”

Η πολιτική λιτότητας της κυβέρνησης Χριστόφια

2011-12-01T12:18:00.001-08:00

Είτε συνειδητήείτε ασυνείδητη, είτε λόγω άποψης είτελόγω αδυναμίας και δειλίας, είτεδικαιολογούμενη ως στρατηγική είτε ωςτακτική κίνηση λόγω της νεοφιλελεύθερηςπεριρρέουσας, η οικονομική πολιτικήτης κυβέρνησης Χριστόφια είναι πλέονανοιχτά και καθαρά δεξιόστροφη καιπλήττει τα συμφέροντα των εργαζομένων.Σαφέστατα οι ανάγκες διαχείρισης τουκαπιταλισμού ειδικά στην περίοδο τηνοποία ανάλαβε την εκτελεστική εξουσίατο ΑΚΕΛ έθεταν από την αρχή όρια καιπεριοριστικά πλαίσια στο τι θα μπορούσενα γίνει σε σχέση με την διακηρυγμένηθέση της “δίκαιης κοινωνίας” ή έστωμιας δικαιότερης κατανομής του συλλογικάκαι συνολικά παραγόμενου πλούτου τηςχώρας. Αυτή η κριτική δεν βασίζεται σεπαιδιάστικες ιδέες περί ΑΚΕΛικήςπροδοσίας της προλεταριακής επανάστασηςή σε ανεδαφικές θέσεις περί της άρνησηςγια μια κυπριακή μετάβαση στο σοσιαλισμό.Κανένας σοβαρός αριστερός δεν περίμενεμεταμορφώσεις. Όμως μπορούσαν να γίνουνπολλά και δεν έγιναν – και το κυβερνώνΑΚΕΛ έχει σοβαρές ευθύνες.

Το ΑΚΕΛ ως τοκόμμα της Αριστεράς, σαφώς πιο ευαίσθητοστα συμφέροντα των εργαζομένων σε σχέσημε τα αστικά κόμματα, βρέθηκε ομολογουμένωςστην εξουσία σε μια δύσκολη εποχή. Ήταναναμενόμενο ότι θα καταδικαζόταν ναβιώνει και να υλοποιεί μια αντίφαση ωςταγμένο στην προστασία των συμφερόντωντων εργαζομένων και ταυτόχρονα εθνικόςδιαχειριστής ενός καπιταλισμού σεκρίση. Όμως είχε περιθώρια, είχε ευκαιρίεςκαι είχε δυνατότητες να κάνει κάποιεςκινήσεις και να δώσει κάποιες μάχες πουδεν τις έδωσε – και στην παιδεία καιστο κυπριακό και σε σχέση με τον κρατικόμηχανισμό και σε σχέση με την οικονομία.Προτίμησε και αυτό όπως και τα συνδικάτατην αδράνεια και την απραξία, κυνηγώνταςκάποια “σύνεση” και “συναίνεση”, καικηρύττοντας ανέμελα και με αφέλεια τονσεβασμό στους θεσμούς και στους κανόνεςτης αστικής δημοκρατίας την στιγμή πουη ίδια η αστική τάξη τους θεωρεί πλέονπεριττούς, παρωχημένους και προβληματικούς– για τις αγορές, την οικονομική ανάπτυξη,την ανταγωνιστικότητα κλπ. Η Αριστεράκαι τα συνδικάτα περίμεναν και περιμένουννα περάσει η μπόρα για να ξαναπάμε στηνκανονικότητα – επιμένουν να μηναντιλαμβάνονται ότι είμαστε ήδη σε νέαεποχή. Σε μια εποχή που θα θερίσουν αυτάπου έσπειραν ή που δεν έσπειραν τιςπροηγούμενες δεκαετίες.

Τις τελευταίεςμέρες φαίνεται να μπήκε και η ταφόπλακατου ούτω καλούμενου “κοινωνικούδιαλόγου”, αυτού του θεσμού διαβούλευσηςμεταξύ των αντιπροσώπων των εργαζομένων,εργοδοτών και κράτους. Ο μεταπολεμικόςσυμβιβασμός μεταξύ εργασίας και κεφαλαίουόπως αυτός κωδικοποιήθηκε το 1977 είχεήδη αρχίσει να διαβρώνεται από τηνδεκαετία του 1990 και βρισκόταν σε βαθιάκρίση την δεκαετία του 2000. Το τελειωτικότου κτύπημα όμως ήρθε με την παγκόσμιακρίση, που λειτούργησε ως μοναδικήευκαιρία για την αστική τάξη να αναδιατάξειεκ νέου και εκ βάθρων το πεδίο. Η σχεδόνπλήρης ανατροπή του τριμερούς συστήματος,ακόμα και των προσχημάτων, έγινε επίτων ημερών, αλλά τραγικά μπορεί να πεικανείς και με ευθύνη, της σημερινήςΑΚΕΛικής κυβέρνησης.

Ζούμε σε μιαεποχή όπου η νοημοσύνη του κόσμουυποτιμάται ακόμα περισσότερο από τηνεργασία του. Όταν με ταχυδακτυλουργικάκόλπα εξαφανίζονται οι πλούσιοι από τοφορολογικό πρόγραμμα και εμφανίζονταιμόνο ως ρητορικός στόχος ή ως φωνήτεχνοκρατικής και πολιτικής σοφίας.Όπου οι οικονομολόγοι λογοκρίνουν τιςπραγματικότητες που δεν χωρούν σταμοντέλα τους όπως οι καναλάρχες τιςφωνές και τις ερμηνείες που δεν αντιλαλούντις επιδιώξεις τους. Η λιτότητα για τουςμισθωτούς, τα κίνητρα για τους εργοδότες.

Αγαπητοί ΑΚΕΛικοίσυντελείται μια διαδικασία αναδιανομήςτου πλούτου προς όφελος του κεφαλαίουυπό την εποπτεία σας! Και έχετε ευθύνεςκαι για τον Καζαμία και για τον Χριστόφια.Δεν μπορεί την ώρα που τα πραγματικάεισοδήματα των μισθωτών να μειώνονται,τα συσσωρευμένα κέρδη και η μεγαλο-ιδιοκτησίανα μένουν ανέπαφα. Όσον αφορά τηνπροτεινόμενη αύξηση της φορολόγησηςστα μερίσματα (για κάτοικους Κύπρου),που αποτελούν μόνο μέρος των κερδών, αναυτή τελικά θα συνοδεύεται όπως ζητούνοι εργοδότες, από ρυθμίσεις για εξαιρέσεις,φορο-ελαφρύνσεις και φορο-απαλλαγέςγια αποσβέσεις, τότε δεν θα υπάρξειουσιαστική συνεισφορά των επιχειρηματιώνστο δημόσιο ταμείο και σίγουρα δεν θαείναι ανάλογη αυτής των εργαζομένων,που καλούνται να ξαναπληρώσουν σήμεραόπως και χτες και όπως πιθανότατα θαξανακληθούν και αύριο. Αντίθετα ηεπιδότηση των εταιρειών με κίνητρα για“προώθηση της ανάπτυξης” μοιάζειμάλιστα με εμπαιγμό αυτή την στιγμή.Έναν εμπαιγμό στον οποίο συμμετέχειενεργά ένα μέρος του ΑΚΕΛ και φαίνεταινα ανέχεται ένα άλλο μέρος του ΑΚΕΛ παράτους ρητορικούς εξορκισμούς καιακροβασίες που επιχειρούνται από τηνηγεσία.

Καθώς η παγκόσμιακαπιταλιστική κρίση βαθαίνει καισυνεπακόλουθα η ταξική σύγκρουσηεντείνεται, ο καθένας οφείλει ναξεκαθαρίσει και την θέση του και τηνστάση του.

Σημειώσεις 3 – 29/11/2011

2011-11-29T10:53:00.001-08:00

“Στην"ειδησεογραφία" η "αγορά" δενεπενδύεται μόνο ως απρόσωπος μηχανισμόςμε ανθρώπινα αισθήματα (ανησυχεί, είναιανασφαλής, ανακουφίζεται, είναιαισιόδοξη), αλλά τα αισθήματα αυτά είναι,ως επί το πλείστον, τα ακριβώς αντίστροφατου τηλεθεατή: όταν ο τηλεθεατής ακούειγια μέτρα που τον πανικοβάλλουν, ακούειταυτόχρονα ότι η "αγορά" αισιοδοξεί·όταν κάποια μορφή αντίδρασης δίνει στοντηλεθεατή ελπίδα, η "αγορά" βυθίζεταιστη μαύρη απελπισία.” παρατηρεί οΑντώνης (Lenin reloaded, ΚοκτέιλΜολότοφ #91).

Το πιο εξωφρενικόόμως είναι όταν ακούς τους πολιτικούςόχι απλά να εφαρμόζουν τις πολιτικέςπου "ζητούν οι αγορές” και “οι οίκοιαξιολόγησης” αλλά να απευθύνονταικιόλας κυριολεκτικά στις αγορές: να απαντούνσε αυτές, να τις καθησυχάζουν, να τιςδιαβεβαιώνουν ότι λήφθηκαν υπόψη ταμηνύματα τους και ότι θα παρθούν τελικάκαι τελεσίδικα τα μέτρα λιτότητας πουζητούν. Ζούμε σε μια εποχή που σε σχέσημε την άσκηση οικονομικής πολιτικής,το εκλογικό σώμα όχι απλά δεν παίζεικανένα ρόλο – αλλά ούτε κανθεωρείται άξιο μιας έστω τυπικήςαναφοράς.

Κουφάλες δεν ξοφλήσαμε

2011-11-27T04:43:00.000-08:00

αφιερωμένο στα παιδιά με φαντασία που επιμένουν να ονειρεύονται

...Σημαίες και γαρύφαλλα
εμπόριο κι απάτη
και λόγοι επισήμων στο κενό

Κρατάω το στόμα μου κλειστό
τα χείλη μου ματώσανε
κι αυτοί που μας προδώσανε
ανέραστοι να μείνουν

Κουφάλες δεν ξοφλήσαμε
αυτό έχω μόνο να τους πω
τα όνειρα των εραστών δε σβήνουν

από το Νοέμβρης 1990 του Διονύση Τσακνή

http://occupythebufferzone.wordpress.com/

Αναφορά

2011-11-26T12:17:00.000-08:00

Οι πολιτικοί εξόριστοι από το ανατολικό μπλοκ στην Δύση που παρέμειναν πιστοί στο όραμα του σοσιαλισμού και παρόντες στους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες της Αριστεράς στις χώρες που μετοίκησαν αποτελούν παραδείγματα ενός αξιοθαύμαστου ήθους και πολιτικής αξιοπρέπειας.

Γιος ηγετικού στελέχους του κομμουνιστικού κόμματος Τσεχοσλοβακίας που συνελήφθηκε το 1950 και εκτελέστηκε το 1952 στα πλαίσια των Σταλινικών εκκαθαρίσεων, μεγαλώνοντας έτσι σε μια οικογένεια στιγματισμένη ως πολιτικά ύποπτη. Στην πρώτη γραμμή του φοιτητικού κινήματος την άνοιξη της Πράγας το 1968 με συνέπεια τον εξαναγκασμό του σε έξοδο από την χώρα και την αφαίρεση της υπηκοότητας του. Στο Λονδίνο όπου συνέχισε τις σπουδές και τη ζωή του εντάχτηκε στο Εργατικό Κόμμα της περιφέρειας του Ίσλινγκτον αναλαμβάνοντας οργανωτική και συνδικαλιστική δράση δίπλα στον Jeremy Corbin που εκφράζει ότι πιο αριστερό υπάρχει από την δεκαετία του 1980 στο Βρετανικό κοινοβούλιο. Μεταξύ των απεργιακών αγώνων και των κινητοποιήσεων που συμμετείχε διάβαζε ασταμάτητα.

Αντίο Jan Schling

Σημειώσεις 2 - 25/11/2011

2011-11-25T08:01:00.001-08:00

Το γεγονός ότι οι απολογητές του κεφαλαίου στην δημόσια σφαίρα νιώθουν αδιάκοπα την ανάγκη να χρησιμοποιούν – αποσπασματικά πάντα βέβαια – ιδέες, λόγια και φράσεις από την ιστορική και θεωρητική παράδοση της αριστεράς στην προσπάθεια τους να πουλήσουν πνεύμα και προοδευτική κάλυψη για τις αντιδραστικές, και στις σημερινές συνθήκες εγκληματικά επικίνδυνες, θέσεις τους είναι ένα ενδιαφέρον αλλά όχι καινούργιο ζήτημα. Υποτιμούν βέβαια την νοημοσύνη του κόσμου όταν προσπαθούν με ταχυδακτυλουργικά κόλπα να εξαφανίσουν τους πλούσιους από το προσκήνιο για να τους προστατέψουν από την συντριπτική λαϊκή απαίτηση να συνεισφέρουν προς αντιμετώπιση της κρίσης – αλήθεια σε ποια σκιουράκια ανήκουν εκείνα τα 22 παλάτια με πέραν των 2700 τετραγωνικών μέτρων εμβαδόν και με πέραν των 4.5 εκατομμυρίων κόστος κατασκευής που πήραν άδειες οικοδομής το 2009; Τα κέρδη και ο πλούτος δεν κρύβονται αγαπητά παπαγαλάκια του κεφαλαίου, όσες ακροβασίες και να επιχειρήσετε από τις οικονομικές στήλες των αστικών εφημερίδων Πολίτης και Καθημερινή. Η Κύπρος είναι μια σταλιά τόπος και οι εργαζόμενοι ξέρουν τις μερικές εκατοντάδες οικογένειες των παλιών και νέων τσιφλικάδων που με τις διασυνδέσεις τους και τα εμπορευματικά τους δίκτυα ελέγχουν συνολικά και την οικονομική και την πολιτική σκηνή. Το συγκεντρωμένο κεφάλαιο είναι πολύ μεγάλο για να κρυφτεί πίσω από τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Για αυτό άστε στην πάντα τις κουτοπονηριές και τις γελοιότητες. Υποτιμάτε εξάλλου και την δική σας νοημοσύνη ως οικονομολόγοι. Αλλά τι άλλο μπορεί να πουλήσει σήμερα ένας νεοφιλελεύθερος; Μόνο απειλές, κλαψούρισμα και θράσος...

Φτάνει πια! Το κεφάλαιο και η μεγάλη ιδιοκτησία να πληρώσουν

2011-11-22T14:26:00.000-08:00

Τα πράγματα είναι πλέον καθαρά. Μπροστά στα μάτια μας εκτυλίσσεται μια ολομέτωπη επίθεση του κεφαλαίου ενάντια στο βιοτικό επίπεδο της κοινωνίας και του κάθε εργαζόμενου ξεχωριστά. Πέραν από την ραγδαία αύξηση της ανεργίας και τον αποκλεισμό πολλών εργαζομένων από τις συλλογικές συμβάσεις και τις ρυθμισμένες σχέσεις εργασίας, σήμερα απειλείται ακόμα ο ίδιος ο κοινωνικός διάλογος και θεσμοί όπως αυτός της συλλογικής διαπραγμάτευσης και της ΑΤΑ.

Σε αυτή τη φάση στοχοποιείται ξεχωριστά και ιδιαίτερα ο ευρύτερος δημόσιος τομέας, στον οποίο οι εκπρόσωποι του κεφαλαίου προσπαθούν να φορτώσουν ολόκληρο το βάρος της οικονομικής κρίσης. Η κρίση είναι συστημική και παγκόσμια και αφορά ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η ζώνη ευρώ, πέρα από την παρατεταμένη ύφεση, παρουσιάζει προβλήματα συνοχής και κινδυνεύει. Η κρίση είναι το αποτέλεσμα της νεοφιλελεύθερης διαχείρισης της οικονομίας που απορύθμισε το χρηματοπιστωτικό σύστημα, το οποίο λειτουργεί ανεξέλεγκτα και χωρίς πολιτικό έλεγχο. Στην Κύπρο το οικονομικό πρόβλημα επιδεινώθηκε ουσιαστικά λόγω συγκεκριμένων κερδοσκοπικών δραστηριοτήτων των τραπεζών (επενδύσεις σε ελληνικά ομόλογα) και τίθεται πλέον και ζήτημα ευθυνών για την Κεντρική Τράπεζα που δεν άσκησε σωστά τον εποπτικό ρόλο της.

Σαφέστατα υπάρχουν προβλήματα και σε σχέση με τη λειτουργία της κρατικής μηχανής. Προβλήματα διαφθοράς και πελατειακών σχέσεων, διασπάθιση δημόσιου χρήματος, χαμηλή παραγωγικότητα μιας μερίδας υπαλλήλων και εξωφρενικά ψηλοί μισθοί μερικών ανώτατων γραφειοκρατών και τεχνοκρατών. Δεν μπορεί όμως να εξισώνονται και να ομογενοποιούνται όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι και να δαιμονοποιούνται ως τάξη “παρασίτων” σε μια προσπάθεια από τη μια να στρέψουν την προσοχή της κοινής γνώμης αλλού από τα πραγματικά προβλήματα της οικονομίας και ειδικά του τραπεζικού τομέα και από την άλλη να προκαλέσουν αντιπαλότητα μεταξύ δημοσίων υπαλλήλων και εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα προς όφελος του κεφαλαίου και της εργοδοσίας. Η ανάγκη για διαρθρωτικές αλλαγές και αναδιοργάνωση της κρατικής μηχανής δεν μπορεί να σημαίνει επίθεση στους μισθούς των εργαζομένων.

Ο ευρύτερος δημόσιος τομέας είναι ένας κλάδος με ισχυρή συνδικαλιστική οργάνωση και τυχόν τελική επιτυχία του κεφαλαίου να καθορίσει την πολιτική της κυβέρνησης και να επιβάλει μονομερώς όρους και συνθήκες εργοδότησης θα έχει άμεσες συνέπειες και στον ιδιωτικό τομέα όπου οι συνθήκες εργασίας είναι χειρότερες και οι δυνατότητες αντίστασης εκ των πραγμάτων μικρότερες. Οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα θα πρέπει να γνωρίζουν ότι η επίθεση του κεφαλαίου δεν θα περιοριστεί στους δημόσιους υπαλλήλους, όπως άλλωστε συμβαίνει και στις άλλες χώρες.

Τα περισσότερα πολιτικά κόμματα έχουν υιοθετήσει την οικονομική πολιτική του κεφαλαίου. Πολλοί βουλευτές μάλιστα, εκτός από το ότι είναι οι ίδιοι κάτοχοι τεραστίων κεφαλαίων, εκπροσωπούν και άμεσα τα συμφέροντα των εταιρειών με τις οποίες διαπλέκονται και επαγγελματικά. Τα περιουσιακά στοιχεία των πολιτικών και των ανώτερων τεχνοκρατών θα πρέπει να δημοσιοποιηθούν αμέσως, ιδιαίτερα σε σχέση με τις τράπεζες τις οποίες μερικοί απ’ αυτούς συγκαλύπτουν τα τελευταία δυο χρόνια, όπως συγκάλυψαν και την ληστεία του χρηματιστηρίου το 1999 καθώς και την μεγάλη κομπίνα της φούσκας των ακινήτων.

Η μόνη δυνατή άμυνα των εργαζομένων είναι οι δικές τους κινητοποιήσεις και αγώνες με στόχο την προστασία των όρων εργασίας τους και του βιοτικού τους επιπέδου που, στις σημερινές συνθήκες οξύτατης κρίσης, προϋποθέτει και τον κοινωνικό έλεγχο του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Ο πολιτικός έλεγχος των τραπεζών είναι ένα εγχείρημα που πρέπει να γίνει σε ευρωπαϊκή βάση για να αντιμετωπιστεί ένα ευρωπαϊκό πρόβλημα. Η κρατικοποίηση των τραπεζών είναι πλέον προϋπόθεση για την επιβίωση της ίδιας δημοκρατίας απέναντι στις απειλές των αγορών και των κερδοσκόπων.

Η μόνη λογική θέση είναι ότι οι εργαζόμενοι έχουν ήδη δώσει αρκετά. Είναι τώρα η σειρά του πλούτου να πληρώσει την κρίση του: Μέσα από ουσιαστική και αναλογική φορολόγηση του κύκλου εργασιών και των κερδών των εταιρειών, της μεγαλο-ιδιοκτησίας (της εκκλησιαστικής συμπεριλαμβανόμενης) και του συσσωρευμένου κεφαλαίου γενικά και συνολικά. Μέσα από την πάταξη της φοροδιαφυγής και της φορο-αποφυγής και την μείωση των αχρείαστων στρατιωτικών δαπανών αλλά και της στρατιωτικής θητείας που ήταν ούτως ή άλλως και προεκλογική δέσμευση της παρούσας κυβέρνησης.

http://erascy.blogspot.com/2011/11/blog-post_22.html

Σημειώσεις 1 - 20/11/2011

2011-11-20T13:32:00.000-08:00

Η επιτυχία της αστικής τάξης και των φερέφωνών της στην βουλή και στα ΜΜΕ να ορίζει τα συμφέροντα της ως καθολικά συμφέροντα και να καθορίζει και να οριοθετεί τα θέματα και τα πλαίσια της δημόσιας συζήτησης είναι εμφανής αλλά όχι απόλυτη. Η αξιοποίηση της οικονομικής κρίσης για την εξασφάλιση συγκεκριμένων οικονομικών οφελών αλλά κυρίως για την συνολική πολιτική της ενίσχυση και εδραίωση πραγματοποιείται με ένα όντως θεαματικό και μεγαλοπρεπές μπλιτζκρικ την ώρα που η Αριστερά και το συνδικαλιστικό κίνημα σκέφτονται ακόμα για το πού να στήσουν τα χαρακώματά τους. Η αντεπίθεση του κεφαλαίου όμως, που πατά γερά πάνω στην μερική παράλυση των δυνάμεων της εργασίας (ιστορική αλλά συνάμα και τραγικά σύγχρονη), είναι υπό προϋποθέσεις αναχαιτίσιμη. Παρά το ότι είναι πλέον ξεκάθαρο ότι μια συγκεκριμένη μερίδα των δυνάμεων του κεφαλαίου ασκεί σοβαρή επιρροή στην οικονομική πολιτική της κυβέρνησης Χριστόφια, όχι έμμεσα και δομικά για τις πάγιες ανάγκες διαχείρισης του καπιταλισμού αλλά άμεσα και συγκεκριμένα – τα σάλια των αστών τους τελευταίους μήνες προς τον Καζαμία δεν ήταν τυχαία και ούτε όμως και κρυφά στους εργαζόμενους που παρακολουθούν την επικαιρότητα...

Μπορεί να έχουν καταφέρει οι αστοί να στοχοποιήσουν τους μισθωτούς του ευρύτερου δημοσίου τομέα για να στρέψουν την προσοχή αλλού από τις επενδυτικές ανευθυνότητες τραπεζιτών, εποπτικών αρχών αλλά και των δικηγόρων τους στα βουλευτικά έδρανα αλλά το παιχνίδι τώρα αρχίζει. Επειδή ναι μεν μπορεί η απειλή της “Ελλαδοποίησης” (αλήθεια τι ειρωνεία να την εκστομίζουν οι εθνικόφρονες) να πειθαρχεί πλειοψηφίες εργαζομένων, κάνοντας αποδεκτές τις περιρρέουσες φόρμουλες για το πώς να προστατευτεί η “οικονομία μας” και το “κράτος μας”, σπρώχνοντας με ασκήσεις “κοινής λογικής” και δήθεν “αυτονόητων” ακόμα και σε φαντασιώσεις του πολίτη ως δυνάμενου να έχει άποψη για τον μισθό των δημοσίων υπαλλήλων αλλά όχι για τον δικό του αφού αυτός είναι ιδιωτικό θέμα, (η στιγμιαία ψευδαίσθηση μερίδας ιδιωτικών υπάλληλων ότι είναι εργοδότες κάπου αλλού θα ήταν ενδιαφέρουσα αν δεν ήταν τόσο χειραγωγήσιμη από και εργαλειακή για τα αφεντικά!) αλλά ας μην ξεχνούν οι αστοί ότι η “κοινή λογική” και τα “αυτόνοητα” είναι δίκοπα μαχαίρια.

Συντριπτικές οι πλειοψηφίες που ζητούν την φορολόγηση του πλούτου – κέρδη, ακίνητη ιδιοκτησία, πολυτέλεια και κατοχή εκατομμυρίων. Δεν μπορούσε να το κρύψει, πέραν από τον πρωτοσέλιδο τίτλο του, ούτε καν ο Φιλελεύθερος!

Εγκληματικές τραπεζιτικές ανευθυνότητες

2011-11-14T11:44:00.000-08:00

τζιαι οι δικηγόροι τζιαι τα παπαγαλάκια του κεφαλαίου αφού δεν βρίσκουν ουσιαστική αριστερή αντίσταση επιχειρούν να φορτώσουν ξανά στην κοινωνία τα σπασμένα....
...................................
...Οι δύο μεγάλες τράπεζες στη Κύπρο, έχουν στη κατοχή τους ομόλογα του ελληνικού δημοσίου αξίας περίπου 6 δις ευρώ. Συγκριτικά και ανάλογα με το μέγεθος της, η Κύπρος είναι εκτεθειμένη σε ελληνικά ομόλογα περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη χώρα της Ευρώπης, περίπου 40% του ΑΕΠ. Τα στοιχεία αυτά είναι δημοσιευμένα στο διεθνή τύπο για αρκετούς μήνες όπως επίσης και η πρόβλεψη για πιθανό σημαντικό «κούρεμα» των ελληνικών ομολόγων. Εν τούτοις, ο διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας δήλωνε τον Απρίλιο 2011, «στην απίθανη περίπτωση που προκύψουν ζημιές από τα ελληνικά ομόλογα, οι κυπριακές τράπεζες μπορούν να αντιμετωπίσουν τη κατάσταση». Οι ζημιές οι οποίες ήταν «απίθανο να προκύψουν» έχουν γίνει πραγματικότητα και είναι της τάξης των 3 δις ευρώ και οι οποίες αντιστοιχούν με 70% των κεφαλαίων τους και 20% του ΑΕΠ της Κύπρου. Οικονομικοί αναλυτές οι οποίοι γνωρίζουν καλά τα τεχνικά θέματα των τραπεζών αναφέρουν ότι ήδη οι κυπριακές τράπεζες βρίσκονται πολύ κοντά σε κατάσταση χρεωκοπίας.

Υπάρχουν ενδείξεις ότι μεγάλο μέρος των ελληνικών ομολόγων αποκτήθηκαν στο πρόσφατο παρελθόν, εν μέσω κρίσης και με γνωστούς τους κινδύνους που αντιμετώπιζε η ελληνική οικονομία. Μέρος αυτών των ομολόγων έχουν αποκτηθεί χρησιμοποιώντας τον επιδοτημένο δανεισμό με χαμηλό επιτόκιο που παρείχε στις τράπεζες ο προηγούμενος υπουργός οικονομικών. Οι κυπριακές τράπεζες έχουν επιδείξει εγκληματική ανευθυνότητα ακόμα και στα πλαίσια της καπιταλιστικής λογικής.
Αυτές οι κινήσεις συνάδουν με την όλη πρακτική και συμπεριφορά των τραπεζών τα τελευταία χρόνια, όπως ο καθορισμός των επιτοκίων σε πιο ψηλά επίπεδα από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο, θεαματικές απολαβές στα διευθυντικά τους στελέχη, τυχοδιωκτικές επενδύσεις στο εξωτερικό και δανειοδοτική πολιτική η οποία επέτεινε τις φούσκες και τις στρεβλώσεις στη κυπριακή οικονομία. Όλες οι πιο πάνω δραστηριότητες αναπτύχθηκαν στα πλαίσια μιας υπέρμετρης αύξησης της κερδοφορίας των κυπριακών τραπεζών.
........
Η ομαλή και χωρίς ρήξεις διαχείριση του καπιταλισμού μπορεί να είναι εφικτή σε συνθήκες ανάπτυξης, χαμηλής ανεργίας και ανόδου των μισθών. Σε συνθήκες κρίσης και ιδίως όταν εμπλέκεται ο τραπεζικός τομέας η ταξική αντιπαράθεση παίρνει άλλες διαστάσεις, οριακές και καθοριστικές για τη εξέλιξη του ισοζυγίου οικονομικών και πολιτικών δυνάμεων. Η εθνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος μπορεί να καταστεί σε σύντομο χρονικό διάστημα μια αναγκαιότητα. Το ερώτημα που παραμένει είναι με ποιους όρους και με ποια προοπτική;
............
αποσπάσματα από το κείμενο του Παναγιώτη Παλλίνη

Η ΚΡΙΣΗ ΤΗΣ ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ

ολόκληρο το κείμενο
http://erascy.blogspot.com/2011/11/blog-post_10.html

Ο φασισμός δεν έρχεται από το μέλλον

2011-11-12T04:21:00.000-08:00

Όταν πριν 2 χρόνια κάποιοι επροειδοποιούσαμεν για τον κίνδυνο επανεμφάνισης του φασισμού στο πολιτικό προσκήνιο λόγω της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης, κάποιοι άλλοι ελαλούσαν μας υπερβολικούς τζιαι εσφυρούσαν αδιάφορα. [εν αναφέρουμαι στους φιλελεύθερους δαμέ. τζείνοι πάντα ετζοιμούνταν τζιαι θα συνεχίσουν να τζοιμούνται μέχρι να έρτει η δική τους η ώρα τζιαι να απειληθούν άμεσα τα δικά τους συμφέροντα].
μάλιστα στην Κύπρο με το κυπριακό ανοιχτό τζιαι με τον εθνοκεντρισμό κυρίαρχο τούτη η απειλή ήταν τζιαι είναι ακόμα πιο έντονη.

Σήμερα με την Ελλάδα ήδη σε πορεία εκφασισμού, [οί μόνον μέσα που την άμεση τζιαι χωρίς αστικο-δημοκρατικά πλέον προσχήματα τραπεζιτική δικτατορία, αλλά τζιαι με την συμμετοχή ακροδεξιών ρηάλιτι σταρ σε ένα μεταμοντέρνο τζιαι τραγελαφικό τσίρκο κυβέρνησης εθνικής ενότητας]
τζιαι με δεδομένη την ανοιχτή γραμμή εισαγωγής ιδεών τζιαι πολιτικών που την "μητέρα πατρίδα" στην "μεγαλόνησο" έχουν πολλά να δουν τα μμάθκια μας κόμα...
............................................................

Ο φασισμός δεν έρχεται από το μέλλον
καινούριο τάχα κάτι να μας φέρει.
Τι κρύβει μέσ' στα δόντια του το ξέρω,
καθώς μου δίνει γελαστός το χέρι.

Οι ρίζες του το σύστημα αγκαλιάζουν
και χάνονται βαθιά στα περασμένα.
Οι μάσκες του με τον καιρό αλλάζουν,
μα όχι και το μίσος του για μένα.

Το φασισμό βαθιά καταλαβέ τον.
Δεν θα πεθάνει μόνος, τσάκισέ τον.

Ο φασισμός δεν έρχεται από μέρος
που λούζεται στον ήλιο και στ' αγέρι,
το κουρασμένο βήμα του το ξέρω
και την περίσσεια νιότη μας την ξέρει.

Μα πάλι θέ ν' απλώσει σα χολέρα
πατώντας πάνω στην ανεμελιά σου,
και δίπλα σου θα φτάσει κάποια μέρα
αν χάσεις τα ταξικά γυαλιά σου

Στίχοι: Φώντας Λάδης
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Πρώτη εκτέλεση: Μαρία Δημητριάδη
Δίσκος: Τραγούδια της Λεφτεριάς - 1976

Το ελληνικό πολίτευμα

2011-11-09T00:11:00.000-08:00

Κουίζ για πάρα πολύ δυνατούς λύτες (μόνο για συνταγματολόγους):

Τι μορφή πολιτεύματος έχει σήμερα, 08/11/2011, η Ελλάδα;

α) Τριαδική εξουσία (ΔΝΤ, ΕΕ, ΕΚΤ)
β) Πενταδική εξουσία (ΓΑΠ, Σαμαράς, Άγνωστος Χ --στο ρόλο του πρωθυπουργού-- άγνωστος Ψ --στο ρόλο υπουργού Οικονομικών-- Προβόπουλος)
γ) Δυαδική εξουσία (Γαλλία-Γερμανία)
δ) Μετα-μεταπολίτευση σε μορφή προ-μεταπολίτευσης, τύπου 1967-74
ε) Ευρωαναρχία (συνδυασμό εξουσίας του ευρώ χωρίς πολιτικούς, παγκόσμια πρώτη)
στ) Κυπροκρατία (Άννα Βίσση/Μιχάλης Χατζηγιάννης, έχουν πουλήσει πολλά CD)

Κοκτέιλ Μολότωφ # 71,

http://leninreloaded.blogspot.com/2011/11/71.html

Κόντρα

2011-11-06T23:11:00.000-08:00

κόντρα στην κατασκευαζόμενη αντικομμουνιστική περιρέουσα ατμόσφαιρα,
κόντρα στα "χρηστά ήθη" τζιαι τη "δημόσια τάξη" των αστών τζιαι των υπηρετών τους

κόντρα στον φασισμό των εθνικιστών τζιαι την υποκρισία των φιλελευθέρων συμμάχων τους
κόντρα στον στρατό τζιαι στον κάθε αυταρχισμό που παράγει βασανιστές...

Τα γραπτά μένουν

2011-11-04T12:58:00.000-07:00

.....
Εφόσον μια έρευνα στηρίζεται σε τεκμήρια και αναλυτική ερμηνεία θα εστιάσουμε σε 2 διαστάσεις:

1. Κατά πόσο ο κ. Πολυβίου παρουσίασε ισομερώς τα σχετικά τεκμήρια η αν φάνηκε να υπάρχει τάση συστηματικής απόκρυψης, αποσιώπησης, λογοκρισίας τεκμηρίων τα οποία εκφραζαν κάποιες οπτικές ή αν η λογοκρισία εξυπηρετεί (σαν πρόθεση η σαν συνέπεια) κάποια συμφέροντα σε σχέση με τους ευρύτερα «εμπλεκόμενους» στην όλη διαδικασία.

2. Κατά πόσο ο κ. Πολυβίου αξιολόγησε ισομερώς (εφάρμοσε δηλαδή τα ίδια κριτήρια) στα άτομα τα οποία εμπλέκονταν και τα οποία σχολιάζει άμεσα η έμμεσα. Για να διαφανεί αν υπήρχε προκατάληψη θα γίνει σύγκριση αν εφαρμόζονται τα ίδια κριτήρια αξιολόγησης σε διάφορους εμπλεκόμενους – θα συγκριθεί ιδιαίτερα η σχέση του στρατού (σαν κρατικής δομής) με τον Πρόεδρο,[5] αλλά και παρουσίαση του ρόλου της Βουλής.

......

Είναι έκδηλο ότι και στα 2 κριτήρια τα οποία τέθηκαν ο κ. Πολυβίου δεν συμπεριφέρθηκε ισομερώς.

Αποσιώπησε, και άρα λογόκρινε, τεκμήρια είτε για την κατάσταση στην Βάση, είτε για τις ευθύνες του στρατού σαν δομής. Ταυτόχρονα στο τομέα της εξωτερικής πολιτικής απέκλεισε τεκμήρια και έφτιαξε παραπλανητικές εικόνες με στόχο να εστιάσει μια επίθεση στον Πρόεδρο.
Όσον αφορά τα κριτήρια αξιολόγησης είναι εντυπωσιακό πόσο προκατελειμενος υπήρξε ο κ. Πολυβίου. Εφάρμοσε στον Δ. Χριστοφια κριτήρια τα οποία δεν εφάρμοσε ούτε στους εμπλεκόμενους στρατιωτικούς οι οποίοι όφειλαν να πράξουν στα πλαίσια των αρμοδιοτήτων τους, ούτε στους πολιτικούς οι οποίοι καθηκοντως θα «έπρεπε να ξέρουν» όπως οι επικεφαλείς των αρμόδιων επιτροπών της Βουλής.

Σε αυτό το πλαίσιο αξίζει να δούμε την πορεία αυτής της επιτροπής με τις δημόσιες ακροάσεις. Ο κ. Πολυβίου σαν νομικός όφειλε να ξέρει ότι τέτοιες δημόσιες διαδικασίες τείνουν να επηρεάζονται από τα ΜΜΕ. Η στάση του υπήρξε σαφώς προκατειλημμένη και πάλιν – σε βαθμό που θα πρέπει να γίνει δείγμα προς αποφυγήν η όλη συμπεριφορά του για μελλοντικούς υποψήφιους για επιτροπές.

Από ότι φάνηκε διέρρεε κείμενα στον τύπο η δεν έκανε καμία προσπάθεια να διερευνήσει τις διαρροές. Η ίδια η συμπεριφορά στην κατάθεση του Προέδρου ήταν μεροληπτική σε 3 μέρη τουλάχιστον:

Επέτρεψε την τοποθεσία φωτογραφιών των νεκρών μπροστά στον μάρτυρα για πρώτη φορά.
Αναλώθηκε σε ένα είδος επίδειξης στα ΜΜΕ με την δήλωση του «σήμερα κρίνομαι εγώ».
Η κάλυψη της συμπεριφοράς του Ν. Ιωαννιδη όταν εξύβρισε τον Δ. Χριστοφια στο τέλος, μπορεί να κατανοηθεί σαν προσπάθεια αποφυγής της έντασης – αλλά είναι εντυπωσιακό ότι δεν είπε κάτι έστω ενάντια στην φραστική επίθεση.

Η τελική παράδοση του πορίσματος ήταν δείγμα αυτής της διαπλοκής του ερευνητή με την εικόνα του στα ΜΜΕ. Από ότι φαίνεται τα άτομα γύρω του η ο ίδιος είχαν διαρρεύσει το πόρισμα. Και ο ίδιος μόλις το παρέδωσε ανάλαβε τον ρόλο της τηλεοπτικής παράστασης. Ήταν μια θλιβερή στιγμή για το βήμα εκδημοκρατισμού που θα μπορούσε να εκπροσωπεί αυτή η επιτροπή. Ο κ. Πολυβίου αποδείχθηκε πιο επιρρεπής από ότι επιτρέπεται για δημόσιο ερευνητή στην θεαματική του εικόνα στα ΜΜΕ . Είναι σαφές μετά από αυτήν την εμπειρία ότι σαν κοινωνία πρέπει να δούμε κριτικά όχι μόνο τις περιπτώσεις χειραγώγησης από τα ΜΜΕ αλλά και την τάση δημόσιων λειτουργών να χρησιμοποιούν τα ΜΜΕ και την εν δυνάμει μεροληπτική προβολή τους, για ιδιοτελείς σκοπούς.

Σε αυτό το πλαίσιο η αναφορά του για «μονοπώληση των μέσων μαζικής ενημέρωσης από τους συνήθεις ύποπτους (κομματικούς και πολιτικούς) είναι φαινόμενο το οποίο δεν είναι πλέον αποδεκτά…» δείχνει μάλλον προχειρότητα όπως και με την συζήτηση ευθυνών. Αν κατανοούσε ο κ. Πολυβίου τις διαδικασίες χειραγώγησης από τα ΜΜΕ θα αναγνώριζε τουλάχιστον ότι ο ίδιος σύμπλεε με το υπάρχον θεαματικό κλίμα , και άρα το πιο πάνω σχόλιο ήταν σαφώς αντιφατικό με την όλη στάση του.

Ο κ. Πολυβίου ταυτίστηκε και προσπάθησε να χρησιμοποιήσει αυτό το «μονοπώλιο» το οποίο αποκηρύσσει δήθεν. Το ότι αναγνωρίζει ότι το πόρισμα του δεν είναι «ακαδημαϊκό η κοινωνιολογικό» είναι θετικό αφού αναγνωρίζει τα όρια των γνώσεων και δυνατοτήτων του. Θα έπρεπε σε αυτό το πλαίσιο να είχε απορήσει γιατί τα μονοπώλια της πληροφόρησης και ο ίδιος ήταν τόσο ταυτισμένοι – και ενδεχομένως τους έδινε και «εξετάσεις» όπως θα μπορούσε να ερμηνευτεί η αρχική του δήλωση στην κατάθεση του Προέδρου. Άλλωστε οι δικές του αποσιωπήσεις - λογοκρισίες φάνηκαν να αντανακλούν τις επιθυμίες πολιτικών και ΜΜΕ για λογοκρισία συγκεκριμένων θεμάτων: όταν άρχισαν να διαρρέουν στοιχεία για την έρευνα-πόρισμα της αστυνομίας (ιδιαίτερα με το θέμα της μη εκκένωσης), ξαφνικά αυτό το πόρισμα και τα τεκμήρια του έγιναν στόχος από τους ίδιους οι οποίοι είχαν αποδεκτει το πόρισμα Πολυβίου χωρίς καν να το διαβάσουν-αναλύσουν (διότι καταγράφει αναγκαστικά και αυτός την μη-εκκένωση και την διαταγή ανάκλησης προσωπικού – χωρίς βέβαια να τα αναλύσει). Για μερικούς αρκούσε, προφανώς, η εστίαση στον Δ. Χριστοφια. Αλλά τα τεκμήρια είναι εκεί και θα εμφανιστούν στην δημοσιότητα – αργά η γρήγορα.

ολόκληρη η ανάλυση και αξιολόγηση του κειμένου-πορίσματος Πολυβίου με εξέταση των στοιχείων και σχετικές παραπομπές από τον κοινωνιολόγο Αντρέα Παναγιώτου εδώ

http://koinonioloyika.blogspot.com/2011/11/blog-post.html

Σκόρπια λόγια

2011-10-27T06:46:00.000-07:00

Τελικά που την συντονισμένη δεξιά υστερία του καλοτζιαιρκού εφκήκεν τζιαι κάτι χρήσιμο. Αναγκάστηκεν η Αριστερά να θυμηθεί ότι εν αριστερά τζιαι ότι η μαζικότητα εν το δικό της όπλο κανονικά. Έτσι η επιτυχία της ακροδεξιάς, που τες πρώτες θκιο φτομάδες μετά την έκρηξη εκατάφερεν να προσελκύσει τζιαι σημαντική μερίδα φιλελευθέρων τζιαι απολιτίκ μαζί τους να τραουδά στρατιωτικά εμβατήρια τζιαι εθνικούς ύμνους φτάνοντας μέχρι τζιαι μερικές σιηλλιάες στο ρηάλιτι σιόου πόξω που το προεδρικό, τελικά ήρτεν της μπούμεραγκ. Προχτές εμείναν όσοι ήταν πάντα...μερικές εκατοντάδες “ωραίοι Έλληνες”.

Η Αριστερά παρά την διαχρονική διστακτικότητα, την ηπιότητα τζιαι την συστολή της, τον ΑΚΕΛικό καθωσπρεπισμό τζιαι την ΑΚΕΛική πίστη τζιαι σεβασμό στην αστική δημοκρατία που εν παραπάνω που την ίδια την αστική τάξη, έδειξεν την δύναμη τζιαι την μαζικότητα της με 3 συγκεντρώσεις των αρκετών σιηλλιάων.

Ούτως ή άλλως οι αγουροξυπνημένοι “αγανακτισμένοι” εν τζιαι αποτελέσαν ποττέ κάτι – ήταν απλά το καύσιμο για την πραγματική μηχανή της προσπάθειας ανατροπής της κυβέρνησης – τα ΜΜΕ τζιαι τα κόμματα. Εξού τζιαι η ηγεσία της Δεξιάς αναγκάστηκεν να αρκέψει άλλα κόλπα αφού εν επαρπάτησεν η “λαϊκή” κινητοποίηση...τωρά πίσω στα γνωστά τζιαι τα σίουρα – με τους ανώτατους γραφειοκράτες της σκληρής δεξιάς που εν σηκώνουν δικαιώματα μεταναστών τζιαι τουρκοκυπρίων στο σπαθί τους... Να χρησιμοποιούν την συγκεντρωμένη τους εξουσία για να παρακάμπτουν τους πολιτικούς τους προϊστάμενους τζιαι να προσπαθούν να ασκήσουν πολιτική σε νευραλγικά ζητήματα όπως τα οδοφράγματα τζιαι το Κυπριακό, το φυσικό αέριο τζιαι η αξιοποίηση του κλπ.

Αλλά τζιαι εσείς αγαπητοί ΑΚΕΛικοί, τουλάχιστον όσοι παίρνετε την Αριστερά ως σοβαρή υπόθεση τζιαι τον σοσιαλισμό ως ουσιαστική προοπτική ταράξετε νάκκον. Το κεφάλαιο αντεπιτίθεται, ο μικροαστισμός αλωνίζει τζιαι εσείς αφήνετε να κάμνουν παιχνίδι οι φιλελεύθερες “νέες δυνάμεις”;

... τζιαι ενώ η σοσιαλδημοκρατία καταρρέει παγκόσμια εν πράμα κάποιοι μέσα στες τάξεις σας να την ονειρεύκουνται κόμα;

Συνέλευση των παιδιών της πλύστρας 2

2011-10-25T03:49:00.000-07:00

Αντιφάσεις και Αποσιωπήσεις στο Πόρισμα Πολυβίου

Το πόρισμα του κ. Πολυβίου ήταν μια απόπειρα να επαναληφθούν τα ψέματα των ΜΜΕ με την εξής αντίφαση: ο κ. Πολυβίου είναι αναγκασμένος να παραθέτει τα στοιχεία, ενώ προσπαθεί να αναπαράγει τα ψέματα, και άρα οι αντιφάσεις του είναι έκδηλες. Η απόφασή του να εμφανιστεί στις τηλεοπτικές κάμερες την ημέρα παράδοσης του πορίσματος, ήταν αποκαλυπτική των προθέσεών του να χρησιμοποιήσει τη θέση του για ένα είδος ιδιοτελούς αυτό-διαφήμισης.

Ποιος αποφάσισε για το Μαρί. Παρά τη σαφή καταγραφή του ότι η επιλογή του στρατοπέδου στο Μαρί έγινε από αξιωματικό, ο κ. Πολυβίου συντηρεί μια ασάφεια για την απόφαση. Θα ήθελε να κατηγορήσει τον Πρόεδρο και αφού δεν έχει τεκμήρια, προσπαθεί να αποφύγει τα τεκμήρια τα οποία καταγράφει.
Ποιοι δεν πήραν μέτρα μετά τις πρώτες εκρήξεις. Υπήρχε μια ολόκληρη εβδομάδα προειδοποίησης για την έκρηξη – από τις 4 Ιουλίου μέχρι τις 11. Και όμως σε αυτό το διάστημα κανένας αρμόδιος δεν φρόντισε καν να κάνει την αποψίλωση την όποια ζήτησε η πυροσβεστική. Ο κ. Πολυβίου καταγράφει ότι ,«καίγονταν χόρτα» «γύρω» από το φορτίο πυρίτιδας και ότι αυτή η φωτιά ήταν η αίτια που δόθηκε «εντολή» να πάνε οι 3 στρατιώτες στο χώρο της έκρηξης. Και μετά σιωπά για τις ευθύνες. Είναι και η σιωπή ψέμα.
Η μη εκκένωση υπήρξε η μοιραία απόφαση για τους θανάτους. Ο κ. Πολυβίου καταγράφει τα γεγονότα τα όποια δείχνουν ότι δεν έγινε εκκένωση. Μάλιστα καταγράφει ότι έγινε το αντίθετο – κλήθηκαν μέσα στρατιώτες αντί να διαταχθεί να απομακρυνθούν. Υπάρχει αναφορά ότι ο ναύτης Μιλτιάδης Χριστοφόρου είπε ότι έπρεπε να πάνε λόγω «οδηγιών», ενώ ο πυροσβέστης Τταντής είπε ότι έπρεπε να πάνε γιατί «φωνάζουν οι μαστόροι». Και όμως ο κ. Πολυβίου δεν διερευνά τις ιεραρχικές στρατιωτικές ευθύνες.
Στέγαστρο. Από τα αποσπάσματα των εγγράφων τα όποια παραθέτει ο κ. Πολυβίου, είναι σαφές ότι ο αρχικός προγραμματισμός προνοούσε να γίνει στέγαστρο. Και όμως, παρά το ότι η μονάδα είχε κονδύλια για να προγραμματίζει έργα στη Βάση, εντούτοις δεν φαίνεται να ενδιαφερόταν κανείς για να φτιαχτεί το στέγαστρο. Και πάλιν ο κ. Πολυβίου αποφεύγει να διερευνήσει αυτή την παράλειψη. Ποιους προστατεύει ο κ. Πολύβιου;
Η ανάλυση που πήρε 5 μήνες. Ακόμα πιο χαρακτηριστικό για τις ευθύνες της στρατιωτικής δομής, είναι το γεγονός ότι ενώ είχε γίνει σύσκεψη τον Φεβρουάριο και πάρθηκε απόφαση να γίνει ανάλυση για να φανεί ο κίνδυνος από την αλλοίωση της πυρίτιδας, ο κ. Πολυβίου δεν θέτει καν το ερώτημα γιατί και πώς αποφασίστηκε να σταλεί το δείγμα στην Ελλάδα με αποτέλεσμα να μείνει για 5 μήνες, χωρίς να γίνει η ανάλυση. Στο Κυπριακό Χημείο η ανάλυση θα γινόταν σε 3 μέρες. Αυτή η ανάλυση δεν έγινε ούτε μετά από τις 4 Ιουλίου. Ούτε για εδώ ψάχνει για ευθύνες ο κ. Πολυβίου. Σιωπά ύποπτα.
Οι ευθύνες της Βουλής. Ο κ. Πολυβίου θεωρεί ότι ο Πρόεδρος έπρεπε να είχε υποψιαστεί τον κίνδυνο, επειδή σε κάποιο έγγραφο (για την απόφαση καταστροφής ή πώλησης του φορτίου), αναφερόταν η έκφραση «κάποιος κίνδυνος» τον Σεπτέμβριο του 2010 (10 μήνες πριν την έκρηξη). Σύμφωνα όμως με τις καταγραφές του, ο επικεφαλής της Επιτροπής Ελέγχου της Βουλής, είχε «μελετήσει» αναφορές οι οποίες μιλούσαν συγκεκριμένα για κίνδυνο «αλλοίωσης της πυρίτιδας» τον Μάρτιο του 2011 (5 μήνες πριν την έκρηξη). Η έκθεση της Γενικής Ελέγκτριας «διανέμεται σε όλα τα μέλη του Σώματος» και, άρα λ.χ., και στην Επιτροπή Άμυνας της Βουλής. Ήξεραν ή δεν ήξεραν από το 2009 πού είναι το Μαρί και ο σταθμός της ΑΗΚ; Όμως οι ευαισθησίες του κ. Πολυβίου ήταν σαφώς επιλεκτικές – και οι αποσιωπήσεις του αποκαλυπτικές.
Τα ψέματα για τις Δυτικές προσφορές. Όπως φαίνεται από τις αναφορές δεν υπήρχε προσφορά από Δυτικές χώρες για να παραλάβουν το φορτίο μετά την κατάσχεσή του. Καταγράφεται μάλιστα, ότι η Γαλλία αρνήθηκε λέγοντας ότι η Εθνική Φρουρά μπορούσε να το χειριστεί. Ο κ. Πολυβίου εδώ παραβλέπει το ότι υπήρξαν και προσφορές της Κυβέρνησης να πάει το φορτίο σε άλλη χώρα και την μη-θετική απάντηση του ΟΗΕ. Αυτά τα αποσιωπά για να συντηρεί τα ψέματα ότι υπήρχε αντιπαράθεση με τη Δύση.
Όταν λογοκρίνεται ακόμα και το Κυπριακό. Οι αναφορές του κ. Πολυβίου για τη Συρία, αποσιωπούν την πραγματικότητα – ότι η Συρία είχε ήδη σπάσει το εμπάργκο με τη βόρεια Κύπρο το 2006 σε ανάλογη περίπτωση και ότι απειλούσε να διευρύνει αυτήν την πολιτική. Ήταν ή δεν ήταν συνταγματική ευθύνη της Πολιτείας να εμποδίσει αυτήν την αρνητική εξέλιξη για την «πολιτειακή κυριαρχία»;

Συνέλευση των Παιδιών της Πλύστρας, 23/10/2011

http://paidiatisplustras.wordpress.com

Συνέλευση των παιδιών της πλύστρας 1

2011-10-21T14:02:00.000-07:00

για να μην ξεχνιόμαστε, τζιαι για σκοπούς αρχείου
.....................................................

9 + 1 Ψέματα των ΜΜΕ ή γιατί χρειάζεται διεύρυνση η Δημοκρατία

Σήμερα η Δημοκρατία κινδυνεύει από τη χειραγώγηση της πλειοψηφίας των ΜΜΕ. Η δημοκρατική κοινωνική αυτοάμυνα απέναντι στο ψέμα και το κλίμα υστερίας, είναι η άρνηση αποδοχής της λογοκρισίας και η διεύρυνση της ισομερούς δημοκρατικής πληροφόρησης. Οι προσπάθειες για υπονόμευσή της από το εσωτερικό, οδήγησαν άλλωστε, στις τραγωδίες της περιόδου 1960-74.
Ιδού μέρος από τα έργα των ΜΜΕ το περασμένο καλοκαίρι.

Είπαν και δεν ήταν:
1.«Ο Χριστόφιας έφερε το φορτίο.» Το φορτίο υποχρεώθηκε να το πάρει η Κυπριακή Δημοκρατία μετά από εκβιασμό των ΗΠΑ, όπως καταγράφεται στα Wikileaks.
2.«Κρατήσαμε το φορτίο ενώ μπορούσαμε να το είχαμε δώσει στον ΟΗΕ». Σύμφωνα με τα στοιχεία των Wikileaks, η Κυπριακή Δημοκρατία εισηγήθηκε να πάρει το φορτίο ο ΟΗΕ, να σταλεί στο Λίβανο, τη Μάλτα ή να το παραλάβει πλοίο με τη σημαία του ΟΗΕ. Καμιά εισήγηση δεν μπόρεσε να γίνει ομόφωνα αποδεκτή από το Συμβούλιο Ασφαλείας.
3.«Πρότειναν να το πάρουν οι Γερμανοί και δεν δεχτήκαμε». Ο γερμανός πρέσβης και το γερμανικό υπουργείο εξωτερικών το διέψευσαν με απαντήσεις σε ερωτήσεις δημοσιογράφων τον Ιούλιο.
4.«Είναι μια τραγωδία ανάλογη του ’74». Το 1974 υπήρχαν 4-5000 νεκροί ε/κ – ενώ τώρα 13. Το 1974 καταλήφθηκε το 36% της Κύπρου. Το μόνο κοινό ήταν το ότι και το 1974 και το 2011 η τραγωδία ξεκίνησε από το στρατό.
5.«Το κόστος θα φτάσει τα δισεκατομμύρια και οι αυξήσεις στο ρεύμα θα είναι 25% μέχρι και 40%». Τελικά το κόστος επιδιόρθωσης για την ΑΗΚ υπολογίζεται ότι δεν θα ξεπεράσει τα 300 εκατομμύρια και η αύξηση στο ρεύμα ήταν κάτω από 7%.
6.«Η διαταγή εκκένωσης αποδείχτηκε σωτήρια». Δεν διατάχθηκε εκκένωση – αν διατασσόταν δεν θα υπήρχαν θύματα.
7.«Όλοι καταλάβαιναν τον κίνδυνο αλλά ο Πρόεδρος δεν δεχόταν να καταστραφούν». Στην εθνική φρουρά δεν υπήρχε εκτίμηση ή στοιχειώδης κατανόηση των κινδύνων, όπως φάνηκε από τη συμπεριφορά των αρμοδίων από τις 4 μέχρι τις 11 Ιουλίου 2011, όταν έγιναν συσκέψεις για τις πρώτες εκρήξεις και όλοι πήγαν στα σπίτια τους χωρίς καν να στείλουν τις αναφορές στους αρμόδιους.
8.«Η αστυνομία και ο «μηχανισμός του ΑΚΕΛ» εμπόδισε την πορεία ενάντια στην εξοχική κατοικία του Δ. Χριστόφια». Λογοκρίθηκε ότι, τα 7 κοινοτικά συμβούλια χωριών της περιοχής έκαναν έκκληση να ακυρωθεί η πορεία και ότι τα άτομα που είχαν μαζευτεί για να εμποδίσουν την είσοδο της πορείας στην κοινότητα, ήταν κάτοικοι του χωριού.
9.«Καλοπιάναμε χωρίς λόγο τη Συρία». Η Συρία είχε ήδη σπάσει το εμπάργκο με τα κατεχόμενα ,με τη δρομολόγηση πλοίου από τη Λατάκεια προς το Βαρώσι, μετά την κατάσχεση ενός άλλου φορτίου το 2006. Το 2009 απειλούσε με αναγνώριση. Όποιος δεν ενδιαφέρεται για την αναγνώριση των κατεχομένων να το πει δημόσια και να αναλάβει και την ευθύνη.
+ 1: Ερωτήσεις που δεν διατυπώθηκαν ή Τα μυστήρια των ειδικών του στρατού:
Πώς ξεκινά μια φωτιά η ώρα 4 το πρωί από πυρίτιδα που δεν αναφλέγεται; Αρχικά η θέση ήταν ότι οι ειδικοί του στρατού είπαν ότι δεν αναφλέγεται η πυρίτιδα. Μετά βρέθηκαν άλλοι ειδικοί με άλλη άποψη μετά την έκρηξη. Όταν το Φεβρουάριο του 2011 τα υπουργεία άμυνας και εξωτερικών αποφάσισαν να αναλυθεί η πυρίτιδα, οι διαδικασίες της εθνικής φρουράς προνοούσαν να πάει στην Ελλάδα, από όπου θα ερχόταν απάντηση σε 5 μήνες. Κανένας δεν ρώτησε γιατί. Στο κυπριακό χημείο η ανάλυση θα γινόταν σε λίγες μέρες.

Κάποιοι, προφανώς, δεν θέλουν να ακούσουν τη λέξη «σύστημα», γιατί φοβούνται την αλήθεια. Και τα ΜΜΕ εκφράζουν επίσης τα συμφέροντα μερικών.
Το θέμα είναι ποιων και γιατί.

Συνέλευση των παιδιών της πλύστρας1
Λεμεσός, 28/9/2011

1. Έξω από το Προεδρικό, τον Ιούλιο, τις μέρες της υστερίας, υπήρχε το σύνθημα «Να φοβάσαι το γιο της πλύστρας». Ήταν εξόφθαλμος ο ταξικός ρατσισμός. Ανάλογη πρέπει να είναι και η απάντηση της ταξικής αξιοπρέπειας.

Δεν πάει άλλο...Τώρα τώρα

2011-10-17T11:26:00.000-07:00

Μου λες, πως θα περάσουμε τα δύσκολα,
μα δεν τραβάει η ομάδα από καιρό,
στον πόλεμο με πας με νεροπίστολα,
μου κρύβεις κι από πάνω τον εχθρό.

Σταμάτης Μεσημέρης, 1997
...................................................................

Όπως και να ναι ο κόσμος, όσα κι αν έχει στραβά,
έστω κι αν μείνω πια μόνος, πάντα θα φεύγω μπροστά.
Όσα γραφτά κι αν θα κάψουν, στο φως δεν βάζουν φωτιά.
Όσες αλήθειες κι αν θάψουν, λεύτερη μένει η καρδιά.

Όπως και να ναι τούτη η γη, θα μαι στην πρώτη τη γραμμή,
όπως και τώρα, τώρα, τώρα που είναι δίσεκτοι οι καιροί

Όπως και να ναι ο κόσμος, δε θα σταθώ πουθενά.
Δεν καρτεράει ο χρόνος, πίσω ποτέ δε γυρνά.
Όπως και να ναι ο κόσμος, θα τραγουδώ στη ζωή.
Για να μερέψει ο πόνος πρέπει να κλείσει η πληγή.

Όπως και να ναι τούτη η γη, θα μαι στην πρώτη τη γραμμή,
όπως και τώρα, τώρα, τώρα που είναι δίσεκτοι οι καιροί.

Όπως και να ναι ο κόσμος, όσα κι αν έχει στραβά,
έστω κι αν μείνω πια μόνος, πάντα θα φεύγω μπροστά.
Όσα γραφτά κι αν θα κάψουν, στο φως δεν βάζουν φωτιά.
Όσες αλήθειες κι αν θάψουν, λεύτερη μένει η καρδιά.

Όπως και να ναι τούτη η γη, θα μαι στην πρώτη τη γραμμή,
όπως και τώρα, τώρα, τώρα που είναι δίσεκτοι οι καιροί.

Πάνος Φαλάρας, 1978
Βασίλης Παπακωνσταντίνου

...στρατιώτης στων καιρών την γιορτή

2011-10-14T13:11:00.000-07:00

Ας ανοίξουν οι ασκοί του Αιόλου
και η μούσα στους ποιητές να σταθεί
θεατής και κριτής δεν θα 'μαι καθόλου
μα στρατιώτης στων καιρών την γιορτή

Ας φυσήξει αέρας μαΐστρος
τη σκόνη του χρόνου να πάρει μακριά
στρατηλάτης αέρας του παιάνα ο στίχος
τη μακάρια πόλη ξυπνά

Ας ανοίξουν της ελπίδας οι λίστες
κι ας με γράψουν και μένα εκεί
ας ανοίξουν των αιθέρων οι πίστες
ας ανοίξουν κι έλα πάμε μαζί

Ας κινήσουν τα τρικάταρτα πλοία
και οι ναύτες πολίτες γυμνοί
νικητές επιστρέφουν "εάλω η Τροία"
κι ας αλλάξουν χρώμα πανί

Ας ανοίξουν της ελπίδας οι λίστες
κι ας με γράψουν και μένα εκεί
ας ανοίξουν των αιθέρων οι πίστες
ας ανοίξουν κι έλα πάμε μαζί

Στιχοι-Μουσική Διονύσης Τσακνής

Η δαιμονοποίηση του Προέδρου και η επίθεση ενάντια στην Αριστερά

2011-10-13T04:45:00.000-07:00

...Θα πρέπει, έστω και εδώ, να διευκρινίσουμε ότι η εστίαση των επιθέσεων στον Δ. Χριστοφια (και άρα και τα ανάλογα ερευνητικά τεκμήρια) δεν φαίνεται (η δεν μπορεί) να ήταν μόνο προσωπική. Στο πρόσωπο του φαινόταν να γινόταν μια ευρύτερη επίθεση σε θέσεις και απόψεις τις οποίες εκφράζει μεν ο ίδιος, αλλά είναι μέρος και ευρύτερων κοινωνικών στάσεων και θέσεων. Η διερεύνηση και τεκμηρίωση, όμως, μιας τέτοιας ανάλυσης θα προϋπόθετε άλλο κείμενο. Με βάση όμως το ευρύτερο πλαίσιο των τελευταίων χρόνων και όσα είδαμε τους 2 μήνες του καλοκαιριού μπορούμε να εισηγηθούμε 3, κατ’αρχήν, πιθανές αιτίες:

Μετά τις βουλευτικές εκλογές ακολουθούν οι προεδρικές και σαφώς σε αυτό το πεδίο κινούνται ήδη οι κομματικοί μηχανισμοί – ιδιαίτερα αυτοί της αντιπολίτευσης. Η επίθεση στην κυβέρνηση μετά το Μαρί ήταν και ένας τρόπος αντιμετώπισης των συγκριτικά καλών αποτελεσμάτων της συγκυβέρνησης στις βουλευτικές εκλογές.
Ο Χριστόφιας, λειτουργώντας στο πλαίσιο της συγκυρίας που διαμορφώθηκε μετά το 2004, έχει εμπλακεί σε μια διαδικασία λύσης του κυπριακού σε ένα ρευστό τοπίο. Η καινοτομία της στρατηγικής του είναι ότι έθεσε μπροστά στην κοινωνία το τι συζητείται στις συνομιλίες πίσω από τις κλειστές πόρτες. Με αυτόν τον τρόπο, η αντιμετώπιση και κατανόηση των δεδομένων της λύσης, περνά μέσα από την κοινωνία. Αυτό είναι κάτι ιστορικά αναγκαίο μπορεί να πει κάποιος, αλλά ταυτόχρονα και αναπόφευκτα προκαλεί αντιδράσεις. Η εξοικείωση της κοινωνίας με την πραγματικότητα (είτε των συνομιλιών είτε της λύσης η οποία θα βασίζεται στα υπάρχοντα δεδομένα δεκαετιών συζητήσεων) είναι μια δύσκολη αλλά και πάλιν αναπόφευκτη πορεία. Σε αυτό το πλαίσιο η στράτευση των αντιπάλων του προέδρου και η δαιμονοποίησή του από τον χώρο της ακροδεξιάς αλλά και από μερίδα των απορριπτικών δεν ήταν κάτι το νέο, ούτε κάτι παράξενο. Είναι αντιδράσεις σε μια ιστορική διαδικασία.
Υπάρχει και μια ταξική διάσταση. Στον οικονομικό τομέα η έμφαση στη φορολόγηση του πλούτου (σαν μέτρο «δίκαιας κατανομής» των βαρών) από το 2010 προκάλεσε δυσφορία στο κεφάλαιο – και αυτή η δυσφορία εκφράζεται και με την στάση των ιδιοκτητών των ΜΜΕ. Ταυτόχρονα τα ζητήματα της οικονομικής κρίσης, την οποία προκάλεσε και ξανάφερε στο προσκήνιο το τραπεζιτικό σύστημα την περασμένη άνοιξη,[64] θέτουν την κοινωνία μπροστά σε συζητήσεις όπου η στάση της κυβέρνησης υπέρ του κοινωνικού διάλογου, των οργανώσεων και των δικαιωμάτων των εργαζόμενων προκαλεί αντιδράσεις από την πλευρά του κεφαλαίου. Και σε αυτό τον τομέα είναι μια αντιπαραθεση η οποία είναι αναπόφευκτη ακριβώς γιατί εκφράζει κοινωνικές δυναμικές και όχι απλά ατομικές επιλογές.[65] Τα άτομα κάνουν επιλογές σε ένα υπάρχον πλαίσιο. Φάνηκε, στο πλαίσιο των ρητορικών του καλοκαιριού, να υπάρχει, σε μερικούς, και ένα είδος ταξικής αντιπάθειας προς ένα αριστερό απόγονο εργατών που φαινόταν αμετανόητος για την ιδεολογία του και δήλωνε περήφανος για την ταξική του καταγωγή.[66]

Ας επανέλθουμε στα ΜΜΕ.

Τι είδους αντίσταση μπορεί να υπάρξει απέναντι στην χειραγώγηση των ΜΜΕ;

Στην Κύπρο έχουμε μια μακρά παράδοση αντίστασης μέσα από τον προφορικό λόγο. Ακόμα και οι πολλαπλοί κώδικες των διάφορων παρατάξεων ένα εσωτερικό πλουραλισμό ο οποίος δείχνει να διατηρείται παρά τις συγκυριακές μετατοπίσεις του κυρίαρχου λόγου όπως εκφράζεται από το ιδιοκτησιακό καθεστώς των ΜΜΕ.

Είναι όμως απαραίτητο επίσης, και αυτή η συγκυρία το ανέδειξε σαν ιστορικό ζητούμενο πια, να αναπτύξει η κοινωνία αντιστάσεις σαν είδος κοινωνικής αυτοάμυνας στα μαζικά μέσα τα οποία ελέγχει μια ελίτ. Και εδώ το ζήτημα δεν είναι απλά η ενίσχυση της άμυνας απέναντι στη χειραγώγηση – αλλά και η διεύρυνση της δημοκρατίας απέναντι σε μια αόρατη εξουσία.

Τα νέα ηλεκτρονικά Μέσα θα είναι ενδεχομένως η απάντηση μακροπρόθεσμα – ήδη η μπλοκόσφαιρα ήταν σαφώς πολύ πιο ισορροπημένος χώρος δημόσιου λόγου/πληροφόρησης/διαλόγου από τα καθεστωτικά συγκεντρωτικά ΜΜΕ.[67] Βραχυπρόθεσμα πρέπει να αναπτυχθεί η κριτική στάση – της διεκδίκησης λόγου στις απαγορευμένες ερωτήσεις και στον ισομερή διάλογο.

Χρειάζεται βέβαια επέκταση της ανάλυσης και της θεωρητικής διερεύνησης – αλλά χρειάζεται και πράξη πέρα από τον λόγο. Σε αυτό το πλαίσιο, αυτό το κείμενο και η κυκλοφορία του, είναι μια μορφή πράξης.

[64] Η αναπαράσταση της «κρίσης» από τις εφημερίδες είχε έντονα την σφραγίδα της προστασίας των τραπεζών – η έμφαση εστιάστηκε στα «δημόσια οικονομικά» ακόμα και όταν το έλλειμμα ήταν σε πολύ καλό επίπεδο σε σύγκριση με το ευρωπαϊκό- όπως αναγνώρισε και το περιοδικό economist τον Αύγουστο. Αυτή η μετατόπιση ήταν ιδεολογική. Μια αναλυτική έρευνα για την κάλυψη της «κρίσης» στον τραπεζιτικό τομέα από τα «μεγάλα» ΜΜΕ θα ήταν όντως ενδιαφέρουσα και ίσως αποκαλυπτική.

[65] Οι δημόσιες αντιπαραθέσεις (και οι αναπαραστάσεις τους) στο τέλος του Αυγούστου αξίζει επίσης να μελετηθούν γιατί εκφραζαν και ένα ευρύτερο ρευστό τοπίο όσον αφορά τις οικονομικές και ταξικές αντιπαραθέσεις και ταυτίσεις που εμφανίστηκαν. Υπήρξε προσπάθεια κατασκευής κλίματος «πανικού» και πιέσεων από την πλειοψηφία των ΜΜΕ. Στο κοινωνικό πεδίο όμως οι συνδικαλιστές (και οι εργαζόμενοι) ασκούσαν τις δικές τους πιέσεις με αρκετούς βουλευτές να διαφοροποιούνται από την σκληρή στάση των νεοφιλελεύθερων στην επιτροπή οικονομικών. Στο τέλος πρυτάνευσε ένα είδος συναίνεσης – ίσως αναμενόμενης στα κυπριακά πλαίσια, ίσως και αναμενόμενης λόγω της συγκυρίας. Αξίζει να μελετηθεί το φαινόμενο και γιατί οι αντιστάσεις στις προβολές/υποβολές των ΜΜΕ δεν ήρθαν μόνο από τα αριστερά (όπως θα ανέμενε κάποιος) αλλά από μια ευρύτερη ταξική κουλτούρα που φαίνεται να έχει διάχυτη μορφή στην κοινωνία.

[66] Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά συνθήματα αυτού του είδους, ήταν ένα πλακάτ έξω από το προεδρικό στις 18/7 με το σύνθημα «Να φοβάσαι το γιο της πλύστρας».

[67] Είναι στον χώρο των blogs όπου τέθηκαν αρχικά τα περισσότερα απαγορευμένα ερωτήματα. Και σε αυτό τον χώρο υπήρχε όχι μόνο η τεκμηρίωση αλλά και η ανάγκη εξήγησης αφού παρέχεται η δυνατότητα διάλογου.

απόσπασμα από το κείμενο της έρευνας του Αντρέα Παναγιώτου

Τα ΜΜΕ και οι προσπάθειες χειραγώγησης της κοινής γνώμης μετά από την έκρηξη στο Μαρί

http://koinonioloyika.blogspot.com/2011/09/blog-post.html

Ψύχραιμα Νίκο! ή μήπως Νικόλαε;

2011-10-09T12:51:00.000-07:00

έσιει κόμα αλλό 16 μήνες όσπου να καβαλλιτζιέψεις...
αν τα καταφέρεις δηλαδή τζιαι εν σου γελάσει ο παπάς...

αλλά επειδή για να εκλεγείς εν κανούν μόνον οι ψήφοι της ακροδεξιάς όσον τζιαι αν εμεγάλωσεν τούτη...
τζιαι εννά χρειαστεί να ψαρέψεις τζιαι που το φιλελεύθερο μη εθνικιστικό κέντρο, αν μη τι άλλον κράτα τα προσχήματα...

διότι θυμίζεις πλέον άλλες εποχές...
τότε αρχές της δεκαετίας του 90 που φορώντας την φουστανελλούδα σου εξιτίμαζες τζιαι απειλούσες δημόσια την Τσουγιοπούλου, πρόεδρο της διοικούσας επιτροπής του πανεπιστημίου Κύπρου

δεν ξεχνώ Νικόλαε...
αλλάσσει ο άδρωπος σιόρ τζιαι πελλάρες...

Περί του πορισματικού διαγγέλματος Πολυβίου

2011-10-08T05:54:00.000-07:00

...Το αγχος να απαλλαξει τον στρατο απο ευθυνες. Οπως εκαμε τζαι στις τελευταιες καταθεσεις αγχωθηκε να μας πεισει οτι ο διοικητης του ναυτικου τζαι της μοναδας εν ειχαν ευθυνες για εκκενωση διοτι [ακου να δεις] "δεν ηξεραν για την επικινδυνοτητα του φορτιου".Ο ιδιος ο κυριος Πολυβιου μολις λλια λεπτα πριν ειπεν μας οτι "η επικινδυνοτητα ηταν γνωστη σε ολους" - αλλα τοτε εκατηγοραν την πολιτικη ηγεσια..Δηλαδη ηξερεν [η επρεπε να ξερει] η πολιτικη ηγεσια, αλλα δεν ηξερεν ο στρατος, ουτε ηξερεν η αρμοδια ηγεσια στην μοναδα;..Φοβερον..Σε ποιο λογικο κοσμο αναμενεται να ξερει η πολιτικη ηγεσια για τους κινδυνους ενος φορτιου πυρομαχικων που εν εξερεν ο στρατος; Ποιος ηταν να τα ελεγξει; Οξα εν αρμοδιοι οι πολιτικοι να φυλαουν τα κιβωτια πυρομαχικων; Αμα εγιναν οι εκρηξεις, δηλαδη, επρεπε να δωσει αδεια το τελωνειο να δουν την πυριτιδα; Τζαι τον φερβαρη του 2011 που ηταν να σταλει στην Ελλαδα ποιοι την επιασαν για να την στειλουν; Τζαι γιατι εν επηεν κ. Πολυ;
Αραγε στα αεροπλανα της Ηλιος ηταν αρμοδιοι οι διευθυντες τζαι οι μετοχοι για τον χειρισμο του αεροπλανου που εππεσεν;
Αλλα αμα το αγχος ειναι να αποφυγεις τες ευθυνες του στρατου [γιατι ελειτουργας σαν δικηγορακος περιμενωτας ανταμοιβη, αντι σαν δημοσιος ερευνητης] αντιφασκεις δημοσια νομιζωντας οτι ενταξι να λαλεις πελλαρες χωρις λογικη συνεχεια...

...το καλο της διαδικασιας εν οντως οτι επειδη ηταν δημοσια, ο καθενας μπορει να εσιει αποψη τζαι να κρινει τον πολυβιου..εσιει μιαν ωρα που θωρω το κειμενο..
φοβερο..επκιερωσαμεν τουτον τον τυπο για τουτην μεροληπτικη εκθεση που λογοκρινει κατα βουληση τεκμηρια; που ωρες ωρες μοιαζει με εκθεση προχειροτητας, αντιφατικων σχολιων ακομα τζαι με βαση τα τεκμηρια, τζαι αστειων διεκδικησεων θεσεων [ειτε για την εξωτερικη πολιτικη, ειτε για την διαχεριση του στρατου] που εν ντροπη για ενα τυπο που θελει να εν σοβαρος...
καλα σιορ Πολυ για την αποφαση για το μαρι, ειτε εσιει δικαιο ο παπακωστας ειτε ο μπισμπικας..ποιος; ινταλως γινεται να το λογοκρινεις [εκτος αν εν καπου που εν το ειδα - παντως ως τωρα εν ειδα ουτε ακουσα τιποτε] τζαι υστερα τσουπ να φταιει ο μη αρμοδιος - ο πολιτικος προεδρος αντι οι αμρμοδιοι;
στο κειμενο υπαρχει μια ενδιαφερουσα χρηση της λεξης "αρμοδιοι"..αμα κοντευκει του στρατου [οπως εκαμε τζαι στο τηλεοπτικο σοου] ξαφνικα οι αρμοδιοτητες εξαφανιζονται , μετατοπιζονται..
ακομα τζαι μια χαριτωμενη δικηγοριστικη ατακα για "δυναμεις αδρανειας" κλπ, γινεται αερατη αμα εσιει να καμει με οτιδηποτε εκτος που τον..προεδρο..
δηλαδη αντιγραγει την θεση του χριστοφια για το "συστημα" τζαι υστερα σαν αχαπαρος για την κοινωνιολογικη εννοια, λαλει μας πρεπει να φταιει ενα ατομο..
εν εσιει συστημα του ενος ατομου, πολυ..
αλλα η κοινωνιολογια της αδρανειας σε εμαρανε..ετσι ο προεδρος επρεπε να ξερει στο προεδρικο, η βουλη απαλλακτηκε με μιαν ακομα μικρο λογοκρισια για την αμελεια της με βαση της εκθεσης της γενικης ελεκτριας..α ναι τζιαμαι ειπεν τους να προσλαβουν τζιαι αλλους..

μασα τα..αλλα οτι εν εγινε εκκενωση παραδεχεται το..
υπαρχει [ετο τζαι ενα νεο στοιχειο που κλειει οριστικα ενα θεμα] ΔΕΝ εγινε ουτε αποψιλωση..με βαση την μαρτυρια που καταθετει.. ο ιωαννιδης του ναυτικου φερεται να ειπεν, τζαι ο πολυς που συμπεριφερεται σαν δικηγορος της οικογενειας ιωαννιδη [τζαι τουτο εν απλα μερος της ευρυτερης ιδιοτελειας της συμπερριφορας του], καταγραφει το..
αρα εν εκοπηκαν τα χορτα, τζαι ηταν αιτια για την εξαπλωση της φωθκιας..
ποιος φταιει αραγε γιατι εν κοφκουνται τα χορτα σε ενα στρατοπεδο με φορτιο επικινδυνοτητας;
ο πολυς εν ειδεν, εν ξερει..
αλλασει θεμα...
υγειαν..τζαι οϊ μονο ενεν εγινε εκκενωση [μαλιστα καποιος το εισηγηθηκε τζαι δεν εισακουστηκε] αλλα υπηρχε τζαι διαταγη για "ανακληση προσωπικου"..
δηλαδη οι μονιμοι [ η ενας] αξωιματικοι/ος της βασης, εζητησαν να ερτουν τζαι αλλοι μεσα αντι να απομακρυνουν οσους ηταν τζιαμαι..ιντα που να πεις κ. πολυ;
δαμαι εν ηταν δυναμεις αδρανειας μπλα μπλα;
κακης διαχειρισης;
οι αρμοδιοι;
οι υψηλα αρμοδιοι του στρατοπεδου;..

αποσπάσματα από λινοπάμπακο
http://sirmastocomputer.blogspot.com/2011/10/blog-post.html

Το «διάγγελμα» Πολυβίου ήταν μια φοβερή παράσταση: Πρόκειται για ακόμα μια έκφανση του μετααποικιακού καθεστώτος εξαίρεσης. Αυτό που έκανε, καμία σχέση έχει με την νομική ως επιστήμη. Ήταν μια καθαρά πολιτική πράξη - μεροληπτική, μεγαλομανής και επιδεικτική ύβρις για τη δημοκρατία. Αν ασκούσε εκτελεστική εξουσία, πραγμα που δεν ισχύει εφόσον το πόρισμα του είναι καθαρά συμβουλευτικού χαρακτήρα και μη δεσμευτικό, θα αποτελούσε αναμφίβολα νόσφιση εξουσίας γιατί με την κατάχρηση που έκανε, έγινε υποκλοπή και αποξένωση των όρων εντολής αλλά και της όποιας επίφασης θέσμιων. Τελικά, ο Πολυβίου έβαλε ακόμα μια μαχαιριά σε ότι απέμεινε από τη δημοκρατία που όλο και χάνει το νόημα της στη χώρα μας.

Χωρίς μέτρο, χωρίς λογική, το «διάγγελμα» Πολυβίου δεν ήταν παρά παράσταση μέθης μιας στιγμιαίας εξουσίας: με όλους τους φακούς στραμμένους πάνω του έδειξε τη γελοιότητα ενός μεγαλοδικηγόρου που τόσο απεγνωσμένα απολαμβάνει τη γεύση στιγμιαίας δόξας ενός σούπερ σταρ. Η παραβίαση των όρων εντολής ήταν τέτοιας έκτασης και ποιοτικά τέτοιων διαστάσεων που παραβίασε, ή καλύτερα βίασε την ολότητα της εντολής που έλαβε από το υπουργικού συμβούλιο.

απόσπασμα από Τριμ
http://thetrim1.blogspot.com/#!/2011/10/blog-post_03.html

...Το πόρισμα Πολυβίου συνιστά εξώφθαλμη παραβίαση των όρων ανάθεσης και των συνταγματικών αυτονόητων. Πρόκειται περί σκόπιμου πορίσματος και συνειδητής προσπάθειας αυτού που το συνέταξε να αποτελέσει “σημείο αναφοράς” ενός εξελισσόμενου πολιτικού πραξικοπήματος. Ο συντάξας ατύχησε σε ότι αφορά τις επιδιώξεις του διότι επέδειξε υπερβάλλοντα ζήλο, πλην όμως αυτό είναι άμεσα συνδεδεμένο με την φύση του παιχνιδιού που επέλεξε να υπηρετήσει αλλά και με την αδυναμία του εντός του συγκεκριμένου παιχνιδιού να αναγνωρίσει τα όρια του προσωπικού του ρόλου. Ο υπερβάλλων ζήλος, δηλαδή η μη τήρηση έστω στοιχειωδών προσχημάτων που θα επέτρεπαν στο πόρισμα να διεκδικήσει σοβαρά τον ρόλο καταλύτη Τιμητή των εξελίξεων, έχει καταστεί πλέον το αδύνατο σημείο του πραξικοπηματικού παιχνιδιού. Διότι πολύ απλά το αποκαλύπτει. Πρακτικά, αυτοί που σήμερα προσπαθούν με υπεκφυγές να αποφύγουν να σχολιάσουν το πόρισμα (βασικότερη υπεκφυγή η γελοία επίκληση του ότι ο ίδιος ο Χριστόφιας που το αμφισβητεί το ανέθεσε στον Πολυβίου), στην ουσία αποφεύγουν να σχολιάσουν ότι το πραξικοπηματικό παιχνίδι αυτο-αποκαλύφτηκε. Οσοι μεταξύ αυτών ανήκουν στον στενό πυρήνα αυτού του παιχνιδιού είναι βέβαιον ότι θα συνεχίσουν να παριστάνουν ότι αντιλαμβάνονται το πόρισμα ως θέσφατο, δεν έχουν άλλη επιλογή. Ομως υπάρχουν και οι περιφερειακοί “παίκτες” αυτού του παιχνιδιού, για τους οποίους συνιστά αυτοκαταστροφική επιλογή η εμμονή στη συναινετική αφωνία. Νέτα σκέτα: Το πόρισμα λόγω υπερβάλλοντα ζήλου “κάηκε”, το παιχνίδι αυτο-αποκαλύφτηκε, είναι παντελώς αδύνατο το διαρκές “κρυφτούλι” πίσω από ηθικολογικές επικκλήσεις σχετικές με την ... αποκατάσταση του κύρους του πολιτικού προσωπικού και της δήθεν πολιτικής ισορροπίας. Οι “περιφερειακοί” λοιπόν (τους αποκαλώ έτσι υπό την έννοια ότι ακολούθησαν καιροσκοπικά το παιχνίδι για να κερδίσουν από το “συγκυριακό” των επιπτώσεών του) έχουν επιλογή να διαχωρίσουν ξεκάθαρα την θέση τους. Πως; Μα παύοντας να αντιμετωπίζουν το πόρισμα ως θέσφατο (διότι ήδη κάηκε ως τέτοιο ελέω υπερβάλλοντα ζήλου) και αξιολογώντας το με μάτι επιστημονικό, αντικειμενικό, ουδέτερο. Στην καλύτερη (ή χειρότερη, διαλέγετε και παίρνετε) περίπτωση πλήρως αποστασιοποιούμενοι από την εμμονή όσων προαναγγέλουν διαρκή πλέον υπονόμευση της κυβέρνησης Χριστόφια μέχρι εξώθησης σε παραίτηση, δηλαδή de facto πραξικόπημα διαρκείας....

απόσπασμα από Αντώνη Σκορδίλη
http://www.truerespect.com.cy/index.php?option=com_content&view=article&id=380:-qq-&catid=38:2010-06-07-19-53-16&Itemid=63

Μηδέν

2011-09-15T06:34:00.000-07:00

Το μηδέν θα κάνω κύκλο
Κι εκεί μέσα θα χορεύω
Κι ας μην ξέρω που πηγαίνω
Κι ας μην ξέρω τι γυρεύω.

Τη ζωή μου μηδενίζω,
Πάει να πει πως ξαναρχίζω,
Τη ζωή μου μηδενίζω,
Πίσω δεν ξαναγυρίζω...

Βάλαμε φωτιά στα φρένα
Και μας έμεινε το γκάζι
Με ταχύτητες μεγάλες
Μοναχά η γη αλλάζει.
Έτσι μόνο η γη αλλάζει
Με ταχύτητες μεγάλες
Βάλαμε φωτιά στα φρένα
Και μας έμεινε το γκάζι.

Στάχτη γίνανε τα πάντα
Κάηκε το παρελθόν μου
Όλη μου η περιουσία
Στην καρδιά και στο μυαλό μου.

Τη ζωή μου μηδενίζω,
Πάει να πει πως ξαναρχίζω,
Τη ζωή μου μηδενίζω,
Πίσω δεν ξαναγυρίζω...

Βάλαμε φωτιά στα φρένα
Και μας έμεινε το γκάζι
Με ταχύτητες μεγάλες
Μοναχά η γη αλλάζει.
Έτσι μόνο η γη αλλάζει
Με ταχύτητες μεγάλες
Βάλαμε φωτιά στα φρένα
Και μας έμεινε το γκάζι.

Στίχοι: Λάκης Λαζόπουλος
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Πρώτη εκτέλεση: Ελευθερία Αρβανιτάκη
Άλλες ερμηνείες: Βασίλης Παπακωνσταντίνου

Τελικά οι εισαγόμενοι που την Ελλάδα στρατιωτικοί αρχηγοί ούτε που εκρηκτικά ξέρουν, ούτε που γεωγραφία σκαμπάζουν;

2011-09-14T07:20:00.000-07:00

τζιαι οι μονιμάες άτε εν άχρηστοι που εν άχρηστοι γενικά
ούτε μια διαταγή εκκένωσης για να σωθούν ζωές εν μπορούν να δώσουν;

Η Εθνική Φρουρά είναι επικίνδυνη βασικά για τον εαυτό της τζιαι την ελληνοκυπριακή κοινότητα.

ΛΥΣΗ-ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ-ΑΠΟΣΤΡΑΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΡΑ!

Συγκυρία τζιαι Αριστερά

2011-09-09T12:48:00.000-07:00

....
5. Η δουλειά του θεάματος ενι να αναπαράγει τον Μύθον. Τζιαι ο Μυθος αναπάραγεται μέσα που τον αυθαίρετον αλλά πάντα σιωπηλόν συσχετισμόν των σημαίνοντων τζιαι των σημαινόμενων. Μέσα που τούτην την διαδικασίαν, το πραγματικόν γίνεται είδωλον, γίνεται μεταφορά, γίνεται σύμβολον. ‘Αμαν κλείσει κάποιος τα μμάθκια του για λλίον τζιαι φέρει στο μυαλόν τες εικόνες που κυκλοφορούν τον τελευταίον τζιαρόν που οθόνη σε οθόνη αναπαράγοντας ψηφιακά πλέον τζιαι με μεγάλην ακρίβειαν τον εαυτόν τους, αυτόματα έρκουνται στο μυαλόν του πέντε- έξι εικόνες που με την σειράν τους στο συμβολικόν επίπεδον, παράγουν τον μύθον που πλάθει τούτος που τες κυκλοφορά τζια αναπαράγει. Μέρος τούτης της διαδικασιας παραγωγής του Μύθου, ένι να θολώσει η πραγματικότητα σε σημείον που να μεν μπορεί ο δέκτης να ξεχωρίσει το γεγονός που το μη-γεγονός, την αλήθκειαν που το ψέμμα, το πραγματικόν που το είδωλον, την πληροφορίαν που τον θόρυβον, την κυριολεξίαν που τον συμβολισμόν. Έτσι τα θύματα γίνονται ήρωες, το 1974 γίνεται 2011, οι θκυο-τρεις σσι’ιλιάδες λαοθάλασσα τζιαι η αριστερά, ως πολιτικός χώρος γενικόττερα αλλά τζιαι ως ιστορική εμπειρία τζιαι συνείδηση, γίνεται ο θύτης.

Τούτον το τελευταίον ενι τζιαι το κυρίαρχον στοιχείον. Ούλλα τα άλλα εν το περιτύλιγμαν του Μύθου. Τζιαι μέσα που την λογικήν των συμβολισμών, η δημόσια εικόνα της αριστεράς εν ο Χριστόφκιας στον οποίον θέλουν να φορτώσουν, όϊ την ευθύνην που προφανώς υπάρχει σε κάποιον βαθμόν, αλλά την ενοχήν. Το ζήτημαν ένι ότι μαζί με την ενοχοποίηση του Χριστόφκια επιχειρείται να ενοχοποιηθεί τζιαι ολόκληρη η αριστερά, μα προπάντων η ιστορική της συνείδηση.

Τζιαι τούτον δεν αφορά μόνον την θεσμικήν αριστεράν όπως εκφράζεται μέσα που το ΑΚΕΛ αλλά τζιαι ούλλον τον χώρον που τζιαμαί τζιαι τζιει. Που ξεκινά που τες παρυφές του ΑΚΕΛ, περνά που τους εκτός κόμματος ψηφοφόρους του σους οποίους στηρίζεται, που την αριστεράν της αριστεράς τζιαι φτάνει ως τον αντιεξουσιαστικόν/αναρχικόν χώρον. Γιατί είτε μας αρέσκει είτε όϊ, είτε τον συμπαθούμεν είτε όϊ τζιαι για οποιονδήποτε λόγον, είτε έχουμεν λοαρκασμούς μαζίν του για κάτι “όχι” που θα ετσιμεντώναν το “ναι”, ο Χριστόφκιας σαν ο πρώτος αριστερός διαχειριστής της εξουσίας της παρ’ ολίγον αστικής μας δημοκρατίας, κουβαλά τούτον τον συμβολισμόν τον οποίον τα ΜΜΕ αναδεικνύουν σε κυρίαρχον. (Το γιατί ναν τούτη η συγκεκριμένη η δημόσια εικόνα της αριστεράς, εν μια άλλη συζήτηση που έγινεν τζιαι στο παρελθόν τζιαι εν να πρέπει να ξαναγίνει κάποιαν άλλη στιγμήν. Αλλά τούτον αφορά αποκλειστικά τζιαι μόνον την ίδιαν την αριστεράν τζιαι όϊ τον κάθε μαννοκίκκιρον).

Μέσα σε τούτην ιστορικήν συγκυρίαν, εν αναγκαίον να σταθούμεν τζιαι να αναγνωρίσουμεν πίσω τζιαι πέραν που τες θεαματικές της διαστάσεις την ουσία της ούλλης προσπάθειας που ένι: ο θύτης να καταστεί η ίδια η συνείδηση της αριστεράς. Το ζητούμενον ένι να σπιλωθεί η αριστερά με την γενικόττερην της έννοιαν ως πολιτικός χώρος τζιαι ως ιστορική εμπειρία φορτώνοντας της το στίγμαν της “εγκληματικής δράσης” πράμαν που επιχειρεί να δημιουργήσει την ενοχήν στην συνείδησην της.

11.
..Τζιαι εν γι αυτόν που μέσα στην παρούσαν ιστορικήν συγκυρίαν χρειάζονται λόγος τζιαι πρακτική ουσιαστικής κοινωνικής αντίστασης. Η επίθεση του κεφαλαίου πρέπει να ανακοπεί. Η πνευματική τρομοκρατία τζιαι ο αποικισμός της σκέψης που τα ΜΜΕ πρέπει να καταπολεμηθεί.
...ρόλος της εναλλακτικής αριστεράς ένι να λειτουργήσει σαν η φωνή της συνείδησης μιας αριστεράς μακριά που συντηρητισμούς τζιαι κόμπλεξ εξουσίας. Μιας αριστεράς που καμμιάν σχέσην δεν πρέπει να έσιει με την σαπίλαν του συστήματος. Μιας αριστεράς που θα μπορεί να παράξει κοινωνικά οράματα.

απόσπασμα που την παρέμβαση του σύντροφου Ανάφεντου
ολόκληρο το κείμενο δαμέ
http://anafentos.blogspot.com/2011/09/blog-post_07.html

Περί “δολοφόνων” τζιαι τραμπούκων

2011-09-06T09:09:00.000-07:00

Καλάν ο πρώην πρόεδρος της παράταξης των ενωτικών φοιτητών της Θεσαλλονίκης τζιαι νυν μέλος του εθνικού “Εμπροσθοφύλακα”, προσπαθεί πέραν που την γενικότερη πολιτική του στοχοθεσία τζιαι σταδιοδρομία ίσως τζιαι να απαλλάξει τον παπά του που τες ευθύνες, τουλάχιστον για την μη εκκένωση της βάσης, τζιαι τον θάνατο των υπολοίπων...

Καλάν ο αντιπρόεδρος του ΕΥΡΩΚΟ τζιαι δικηγόρος του ΕΛΑΜ, που είσιεν πει μετά την ήττα του στες τελευταίες εκλογές πριν 4 μήνες, ότι το κόμμα του πρέπει να φαίνεται τζιόλας ακροδεξιό τζιαι όι απλά να είναι, ήταν αναμενόμενο να στηρίξει τον τραμπουκισμό...

με ψέματα ως συνήθως [όπως τζιαι ο ίδιος ο υποκριτής που ενώ εχτές αρνείτουν ότι εφώναξεν, σήμερα εμολοήσαν το οι δικοί του, του οφφ σάιτ]

Αλλά ο παλιός πρόεδρος του ΑΠΟΕΛ τζιαι της ΚΟΠ τζιαι νυν μέλος του Πολιτικού Γραφείου του ΔΗΣΥ να μας ανακοινώνει με σοβαρό ύφος ότι επέθανεν η Δημοκρατία...(εσκότωσεν την τάχα η αριστερή κυβέρνηση) την στιγμή που το βαθύ ελληνοχριστιανικό κράτος δείχνει πόσον μακρύν εν το σιέρι του, όι μόνον στην παιδεία τζιαι τον στρατό, αλλά τζιαι στον κρατικό μηχανισμό τζιαι τα ΜΜΕ...εε τούτον εν θράσος!

Αλλά άτε η ακροδεξιά τζιαι οι συντηρητικοί που την σιομαλίζουν εν γνωστοί, ξέρουμεν τους, εν τζιαι περιμένουμεν τζιαι τίποτε άλλον πέραν που το να δούμεν ώσπου εννά την πάρουν την ιστορία...

Αλλά μερικοί φιλελεύθεροι, που το παίζουν κατά καιρούς εκσυγχρονιστές, μεταρρυθμιστές, προχωρημένοι τζιαι που τωρά παρομοιάζουν το κράτος με επιχείρηση υιοθετώντας στρατιωτικές λογικές ιεραρχίας για να φκάλουν την Εθνική Φρουρά κούππα άπαννη, τζιαι την ρητορική της ακροδεξιάς ότι περίπου ο εθνικισμός τζιαι ο φασισμός εν υπάρχουν ή αν υπάρχουν ευθύνεται η αριστερά, εε εν θλιβεροί to say the least...

Ευτυχώς έσιει επίσης τζιαι μερικούς άλλους φιλελεύθερους που κάτι παν να καταλάβουν...

ότι η ακροδεξιά υστερία τελικά, εν τζιαι έσιει στόχο μόνο την αριστερά όπως φαίνεται σήμερα...
τζιαι επειδή που την αριστερά εν τζιαι μπορούν να πιάσουν ούτε ψήφους ούτε στήριξη, η επόμενη σελίδα μπορεί να εν ο εσωτερικός της δεξιάς ανταγωνισμός...

τζιαι τότε μερικοί μπορεί να ξυπνήσουν οδυνηρά...

2011-09-04T15:30:00.000-07:00

Οι Φάλιες διοργανώνουν δημόσια συζήτηση

2011-09-03T01:34:00.000-07:00

Σάββατο 3 Σεπτεμβρίου, ώρα 19.30
στο οίκημα της ΚΙΣΑ, Αρσινόης 48, Παλιά Λευκωσία
συζητούμε με τον Άκη Γαβριηλίδη*,
βασικά και επίκαιρα ζητήματα
θεωρίας και πράξης
Έθνη, τάξεις και κοινωνικός ανταγωνισμός

*Ο Άκης Γαβριηλίδης έχει εκπονήσει διδακτορική διατριβή στην φιλοσοφία του δικαίου. Από το 1995 ζει στις Βρυξέλλες, όπου ασχολείται επαγγελματικά ως μεταφραστής και ερασιτεχνικά ως ραδιοφωνικός παραγωγός. Έχει δημοσιεύσει πάρα πολλά κείμενα και μεταφράσεις σε διάφορα επιστημονικά και πολιτικά περιοδικά καθώς και βιβλία. Ενδεικτικά αναφέρουμε την “Συνέχιση του εμφυλίου με άλλα μέσα” και την “Αθεράπευτη νεκροφιλία του ριζοσπαστικού πατριωτισμού” του 2007.

Κάντιλακ

2011-09-02T02:12:00.000-07:00

Βγήκα με μια κάντιλακ αρχαία
μ' ένα σκουριασμένο θωρηκτό
μαύρη σημαιούλα στην κεραία
σαρανταπεντάρι φυλακτό.

Νύχτα που μυρίζει μπριγιαντίνη
σπρέι με βαρύ αποσμητικό
γδύνεται στο κάθισμα εκείνη
κι είμαι το μεγάλο αφεντικό.

Με θέλεις
με κακό χορτάρι κι άγρια γκάζια
μα είμαι κόκκινος
κι εσύ χορεύεις στα γρανάζια.

Βγήκα με μια κάντιλακ αρχαία
δίπλα μου μαζί του σκοτωμού
των σφαιριστηρίων η ωραία
λάμπει στην εξέδρα του καπνού.

Νύχτα που την καίνε αναπτήρες
τα κρυμμένα μάτια των γυαλιών
λάστιχα καμένα και λαμπτήρες
η βασίλισσα των ηδονών.

Με θέλεις
με κακό χορτάρι κι άγρια γκάζια
μα είμαι κόκκινος
κι εσύ χορεύεις στα γρανάζια

Στίχοι: Κώστας Τριπολίτης
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Πρώτη Εκτέλεση: Β. Παπακωνσταντίνου
Δίσκος - Όλα από χέρι καμένα, 1988

Η Εθνική Φρουρά ήταν πάντα ένα σύμβολο

2011-08-31T09:06:00.000-07:00

(έλαβα και δημοσιεύω)

........................................................

αλλά και ένα πραγματικό σώμα με όπλα, στρατιώτες και ιεραρχία το οποίο ιστορικά όχι μόνο είχε σκοπό να μας προστατεύσει από εχθρικές παρεμβάσεις αλλά ήταν και είναι σημείο αναφοράς για όλους αυτούς οι οποίοι θεωρούν ότι είμαστε περικυκλωμένοι από εχθρούς και η λύση των προβλημάτων μας έχει να κάνει με τη στρατιωτική μας ισχύ.

Τη δεκαετία του εξήντα ήταν αρκετοί οι οποίοι επιχειρηματολογούσαν για το ότι με τον στρατό μας θα πολεμούσαμε τους Τούρκους και θα τους νικούσαμε είτε λόγω της νοητικής μας ανωτερότητας είτε γιατί οι Τούρκοι είναι βάρβαροι και απολίτιστοι και ως τέτοιοι δεν ξέρουν να πολεμούν. Για την τότε περίοδο γι’ αυτούς που είχαν αυτή τη θεώρηση παρατηρώ μια ανεπαρκή κατανόηση πραγμάτων αλλά και λάθος προσανατολισμό στο πως πρέπει να βλέπουμε τα πράγματα.

Το πραξικόπημα έδειξε ότι η εθνική φρουρά δεν ήταν όργανο προστασίας του κράτους αλλά όργανο κατάργησής του ως δημοκρατικός θεσμός, ενώ σε ότι αφορά την Τούρκικη εισβολή, ο στρατός ήταν ανύπαρκτος από το να προστατεύσει τα εδάφη της Κυπριακής Δημοκρατίας. Παρέμεινε όμως ένα από τα σύμβολα εθνικής συσπείρωσης και ένα συμβολικό και ταυτόχρονα ιερό όπλο για τους εθνικιστές.

Ταυτόχρονα ο στρατός κατάφερε να εκπαιδεύσει νεαρούς όχι στο να είναι αποτελεσματικοί στρατιώτες αλλά στο να αντιλαμβάνονται την πραγματικότητα με ένα συγκεκριμένο τρόπο, δηλαδή να φωνάζουν συνθήματα εναντίον των Τούρκων και Τουρκοκυπρίων με ρατσιστικό και σεξιστικό περιεχόμενο (και πολλά άλλα βέβαια), στο σημείο που κατέληξε να είναι ένα όργανο λανθάνουσας κοινωνικοποίησης των νέων.

Είχε όμως πάντα το τουπέ τoυ ως στρατός και στις παρελάσεις και στον εθνικό και εθνικιστικό λόγο. Είχε επίσης και τουπέ στο να γίνει ένας στρατός με υπερσύγχρονα όπλα όπως τους S-300 και τις επόμενες φουρνιές σύγχρονων πυραύλων και να απομυζά μεγάλο μέρος των κρατικών κονδυλίων. Τώρα πως ένας στρατός ο οποίος έλεγε ότι θα αναχαίτιζε αεροπλάνα τα οποία θα ξεκινούσαν από την Τουρκία και θα τα έριχνε κάτω λίγο μετά από την απογείωση τους να μην μπορεί να φυλάξει πυρίτιδα είναι κάτι το οποίο αναιρεί όλα περί αποτελεσματικού στρατού, αλλά επίσης δημιουργεί τεράστια ερωτηματικά.

Εάν οι διάφοροι ιδεολογικοί οπαδοί του στρατού και των στρατών γενικά έχουν απογοητευτεί από τις επιδόσεις της Κυπριακής Εθνοφρουράς, τότε θα πρέπει να προσγειωθούν και να μην αναγκάζουν τους υπόλοιπους από εμάς να συντηρούμε με αστρονομικά ποσά ένα αξιολύπητο στρατό που τρώει ένα μεγάλο μέρος του κρατικού προϋπολογισμού και λόγω ανικανότητας ανατινάζει τις εγκαταστάσεις ενέργειας της Κυπριακής Δημοκρατίας. Και μετά να επιμένουν ότι πρέπει να κατεβάσουμε τους μισθούς μας που είναι ήδη ανεπαρκείς για να στηρίζουμε ένα τέτοιο στρατό και μια τεράστια κρατική υποδομή η οποία σε μεγάλο βαθμό εξυπηρετεί τη λειτουργία των μεγάλων επιχειρήσεων σε εθνικό και διεθνές επίπεδο και οι οποίες έχουν απαλλαχτεί από τα βάρη της κρίσης δια μέσω δεξιάς κομματικής επέμβασης μέσα στην Κυπριακή βουλή ενάντια στους εργαζόμενους.

Χρίστος Α

Ο πλούτος να πληρώσει την κρίση του

2011-08-26T05:01:00.000-07:00

έλαβα αυτό το κείμενο από την "Ομάδα εργαζομένων" με την παράκληση να δημοσιευτεί στο μπλογκ νεκατώματα.

.........................

Ο πλούτος να πληρώσει την κρίση του

Ένα θέατρο του παραλόγου εκτυλίσσεται στην Κύπρο τον τελευταίο καιρό. Η παγκόσμια οικονομική κρίση, παράγωγο της λειτουργίας του χρηματοπιστωτικού συστήματος, παρουσιάζεται ως τοπικό πρόβλημα μεγάλων εισοδημάτων των μισθωτών και προτείνονται “εξοικονομήσεις” κατ' αρχήν από μια μερίδα των εργαζομένων, αυτήν του ευρύτερου δημόσιου τομέα.

Ποτέ ο πλούτος της Κύπρου δεν ήταν τόσο μεγάλος όσο σήμερα. Ποτέ ο πλούτος αυτών των λίγων οικογενειών που ελέγχουν την οικονομία δεν έφτανε σε τέτοια μυθικά επίπεδα όσο σήμερα. Χαρακτηριστικά κάτω από 10% του πληθυσμού καρπούνται πάνω από το 50% του εθνικού εισοδήματος. Τελικά μετά από 50 χρόνια ανεξαρτησίας διαπιστώνουμε ότι διαμορφώνεται μια χώρα μπανανία, τσιφλίκι λίγων πλουτοκρατών. Αρκετοί πολιτικοί εργάζονται εργολαβικά, ανοιχτά και ξεδιάντροπα προς αυτήν την κατεύθυνση. Μερικοί πολιτικοί ανήκουν και οι ίδιοι σε αυτήν την μικρή μερίδα των πλουσίων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι Νικόλας Παπαδόπουλος και Αβέρωφ Νεοφύτου. Ποτέ πολιτικοί δεν πολέμησαν με τόση λύσσα ενάντια στα δικαιώματα και τα συμφέροντα των εργαζομένων. Ποτέ πολιτικοί δεν πολέμησαν με τόση μανία ενάντια στα συνδικάτα ως εκπροσώπους των εργαζομένων. Πέραν από την οικονομική διάσταση αυτό είναι πλήγμα ενάντια στην δημοκρατία και πρέπει να αντιμετωπίζεται ως τέτοιο.

Η επίθεση στους δημόσιους υπαλλήλους ακολουθεί την επίθεση στους εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα την τελευταία δεκαετία που συντελέστηκε μέσα από την απορύθμιση των εργασιακών σχέσεων και την πιο σκληρή εκμετάλλευση των ξένων εργαζομένων. Η βελτίωση των όρων εργασίας στον ιδιωτικό τομέα είναι αναγκαία και επείγουσα, και αυτή δεν μπορεί να προέλθει μέσα από την επιδείνωση των όρων εργασίας στον δημόσιο τομέα αλλά μέσα από την δικαιότερη κατανομή του πλούτου που συνολικά παράγει η χώρα.

Δυστυχώς τα πλείστα από τα μέτρα που προτείνονται πλήττουν τους εργαζόμενους. Μια σωστή πολιτική από την σκοπιά της κοινωνικής δικαιοσύνης θα ήταν:

Αύξηση της φορολόγησης των εταιρειών αναλογικά με τον κύκλο εργασιών και τα κέρδη τους
Ουσιαστική φορολόγηση της ακίνητης μεγαλο – ιδιοκτησίας
Συνεισφορά του τεράστιου εκκλησιαστικού πλούτου σε γη, χρυσό και επιχειρήσεις και άτυπα έσοδα από τις εκκλησιαστικές τελετουργίες και τερματισμός της κρατικής επιχορήγησης στη μισθοδοσία των εκκλησιαστικών λειτουργών.
Μείωση της στρατιωτικής θητείας στο ένα έτος, των δαπανών του στρατού γενικά και πώληση όλων των άχρηστων στρατιωτικών υλικών όπως πχ οι πυραύλοι S-300.
Συνεργατική, δημοτική και κρατική εκμετάλλευση των εναλλακτικών πηγών ενέργειας (που ανήκουν σε όλους) ήλιου και ανέμου καθώς και του υποθαλάσσιου φυσικού αερίου προς όφελος όλων των Κυπρίων και όχι μόνο των λίγων. Δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι μεγάλο μέρος της αναστάτωσης που προκαλούν οι συντηρητικοί πολιτικοί σχετίζεται περισσότερο με τα κέρδη αυτής της αναδυόμενης αγοράς παρά με την οικονομική κρίση.

Ομάδα εργαζομένων

Ίντα τζιαρούς εφτάσαμεν...

2011-08-25T01:12:00.000-07:00

καλάν τους αμετανόητους εθνικιστές της ένωσης εσυνηθίσαμεν τους με την λαφαζανιά τους ότι τάχα άμαν οι τουρκοκύπριοι έχουν αυτοδιοίκηση, τζιαι εγγυημένη πολιτική συμμετοχή στη Κυπριακή Δημοκρατία εν προδοσία, ότι η διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία εν ρατσισμός ιμίsh...τζιαι κάμνουμεν τους τζιαι χάζι όταν που την μιαν τάχα εν διαχωρίζουν ελληνοκύπριους και τουρκοκύπριους αλλά ταυτόχρονα λαλούν ότι εν τζιαι ωραίοι έλληνες σε ένα ελληνικό νήσι...

καλάν τες δυτικές στρατιωτικές επεμβάσεις στην περιοχή για να ελέγχουν την ροή του πετρελαίου τζιαι τα φούμαρα περί δημοκρατικής μετάβασης ξέρουμεν τα καλά...

καλάν η προσπάθεια μπλοκκαρίσματος κάθε πιθανής ακόμα τζιαι της πιο ελάχιστης αύξησης της συνεισφοράς του κεφαλαίου στα δημόσια ταμεία με την δικαιολογία ότι “μα έτσι εν θα γίνουνται επενδύσεις, εννά βουρήσει να φύει το κεφάλαιο, αμάν άμαν τι θα απογίνουμεν εμείς μετά κλπ κλπ” πάλε εν παλιά ιστορία...που την πιπιλούν οι αστοί τζιαι τα φερέφωνα τους στα μεγάφωνα των ΜΜΕ όποτε ακουστεί η φράση “φορολογία του πλούτου”...τζιαι φυσικά στην ίδια λογική εναντιώνονται σε κάθε αύξηση του κατώτατου μισθού, “μα έτσι γίνεται ανωμαλία στην αγορά, εν τηρείται, φέρνει ανεργία, εν μπορούν να το αντέξουν οι επιχειρήσεις τζιαι μετά εννά κλείσουν, αμάν αμάν τι θα απογίνουμεν εμείς μετά κλπ κλπ...

αλλά σήμερα το σκηνικό έσιει μιαν ιδιαίτερη υποκρισία...έναν απίστευτο ξεπεσμό, μια πιο έντονη ξεφτίλα, τζιαι πιο μεγάλη υποτίμηση της νοημοσύνης του κόσμου...έννεν μόνον η προσπάθεια αντιστροφής της πραγματικότητας ούτε απλά η ωμή αστική προπαγάνδα που εν διανθισμένη με έναν αξιοθρήνητο λαϊκισμό που ενοχλεί τόσον, όσον το θράσος μερικών τζιαι η ελαφρότητα άλλων...

όταν οι εθνόπληχτοι μικροαστοί που παρελαύουν κάθε νύχτα στο γυαλί τζιαι σχεδόν σε ούλλες τες εφημερίδες τζιαι τα ράδια να μιλούν τζιαι για φίμωση, εε τι άλλο να πει κανένας...

μετά που τες τσιριλλιές ενός μήνα “να πεθάνει ο Χριστόφιας”, τζιαι τες απειλές άμπα τζιαι τολμήσει να πει κανένας για ευθύνες των μόνιμων αξιωματικών του στρατού που ήταν υπεύθυνοι για την φύλαξη επειδή είτε εν “ήρωες” είτε εν “φρουροί του έθνους”, τζιαι μόνον η λέξη (που κάποιοι δεν εφροντίσαν να γίνει πράξη) εκκένωση απαγορεύεται να λεχθεί, τζιαι όποιος την πει κινδυνεύκει άμαν κόψει κοντά, όπως εφάνηκεν με μαρτυρία ακόμα τζιαι δημοσιογράφου του “αγανακτισμένου” Πολίτη,...έχουν τζιαι πρόβλημα όταν έρτει στο νου του κόσμου η ιστορικά πρόσφατη τζιαι καταστροφική για την χώρα δράση της ακροδεξιάς...

καλάν άμαν οι άλλοι οι τύποι στη Λιβυή που εμπήκαν τζιαι στην βομβαρδισμένη Τρίπολη με την σημαία της μοναρχίας μετά που 5 μήνες ΝΑΤΟικό σφυροκόπημα της χώρας τους, το οποίο επροσκαλέσαν οι ίδιοι, αποκαλούνται τζιαι επανάστατες τάχα τζιαι πλήθος φιλελελεύθερων τζιαι προοδευτικών κάμνει τζιαι χαϊχούιν καμμώντας τα μάθκια στην πλήρη επανα-αποικιοποίηση της Λιβυής, τι άλλον να πει κανένας...

αλλά το ότι οι ίδιοι οι τύποι που εναντιώνονται στην ουσιαστική φορολόγηση του κέρδους, στην ελάχιστη αύξηση των κατώτατων μισθών στον ιδιωτικό τομέα, τζιαι που προωθούν την ιδιωτικοποίηση δημοσίων αγαθών τζιαι υπηρεσιών φκαίνουν τζιαι που πάνω τωρά, να παίξουν τους προστάτες των χαμηλόμισθων, τζιαι να υπερασπιστούν τάχα τους ιδιωτικούς υπαλλήλους στην συστηματική τζιαι μακροχρόνια προσπάθεια τους να τους στρέψουν ενάντια στους δημόσιους υπαλλήλους (όπως η άλλη συνιστώσα της δεξιάς – οι εθνικιστές – ενάντια, στους μετανάστες) έννεν απλά χυδαίο αλλά τζιαι φτηνό...

Για να μην ξεχνιόμαστε 2

2011-08-21T11:24:00.000-07:00

η δύναμη των περιρέουσων υστεριών ιστορικά έγκειται στο ότι καταφέρνει να παρασύρει ή έστω να αδρανοποιεί κάποτε ακόμα τζιαι ανθρώπους με φιλελεύθερες τζιαι αριστερές καταβολές...για να μεν πω τζιαι για κάτι τύπους που ως προχτές εκάμναν κριτική στους εθνόπληχτους τζιαι τους ύμνους τους αλλά σήμερα στην νέα τους σύμβαση έργου, ούτε τους θωρούν ούτε τους ακούουν...

όταν η εθνικιστική ακροδεξιά όι απλά νομιμοποιείται αλλά πολλές φορές βάλλει τζιαι το πλαίσιο μάλιστα, τζιαι διάφορα τμήματα της κεντροδεξιάς είτε δέχουνται το είτε παίζουν πελλόν τζιαι κρύφουν τζιαι ανέχουνται το, σημαίνει εμπήκαμεν ήδη σε άσσιημες εποχές...
άμαν η αμυντικότητα των συνδικάτων έφτασεν σε έτσι σημεία ώστε να πιθανολογείται παναπεργία με αίτημα το συμβιβασμό σε μικρές αντί μεγάλες ΜΕΙΩΣΕΙΣ στα εισοδήματα των εργαζομένων, σημαίνει ότι εφτάσαμεν σε φάσεις όπου το κεφάλαιο παίζει μονότερμα...
όταν η μεγάλη μερίδα της αριστερόστροφης διανόησης λουφάζει τζιαι αφήνει την δεξιόστροφη διανόηση να αλωνίζει, όταν οι αριστερές απόψεις τζιαι τοποθετήσεις καταντούν σπάνιο είδος στον αστικό τύπο, όταν ο τηλεοπτικός βομβαρδισμός δόσεων νεοφιλελευθερισμού τζιαι εθνολαϊκού συντηρητισμού γίνεται ανελέητος, ο ηγεμονικός λόγος φαντάζει όι μόνον απόλυτος αλλά τζιαι καθολικός...
τζιαι όσπου η Αριστερά εν στήννει κόκαλο, τζιαι εν δείχνει έτοιμη τζιαι αποφασισμένη να δώκει ξεκάθαρες ταξικές τζιαι διεθνιστικές απαντήσεις στην δημόσια σφαίρα τζιαι στον δρόμο, με μαζικές κινητοποιήσεις, πιθανότατα θα οδηγείται σε ακόμα πιο αμυντικές στάσεις, περιχαρακώσεις τζιαι συντεταγμένες υποχωρήσεις...τζιαι στην οικονομία σήμερα τζιαι στο κυπριακό άυριο...
η κοινωνία όμως, έννεν το ίδιο πράμα με την αναπαράσταση της στα ΜΜΕ...το πλήθος των μεσαίων εργαζομένων του ευρύτερου δημόσιου τζιαι του ιδιωτικού τομέα που καλείται σήμερα να πληρώσει σήμερα τα σπασμένα της καπιταλιστικής κρίσης τζιαι της ασυδοσίας του χρηματιστικού κεφαλαίου έννεν το ίδιο πράμα με τες ηγεσίες των συνδικάτων που το εκπροσωπούν... τζιαι φυσικά η Αριστερά έννεν ταυτόσημη με την ηγεσία τζιαι τον μηχανισμό του ΑΚΕΛ...

Τροπάρια για φονιάδες

2011-08-16T01:06:00.000-07:00

Σε τούτη την πατρίδα τί γυρεύω,
με μισθοφόρους και πραιτωριανούς,
τη δόξα σου γονατιστός να ζητιανεύω,
και να χτυπώ την πόρτα σου στους ουρανούς,
τη δόξα σου γονατιστός να ζητιανεύω,
και να χτυπώ την πόρτα σου στους ουρανούς.

Σαν ψίχουλα είναι τούτα τα στιχάκια,
από συμπόσια και ξενύχτια ποιητών,
τα ψυθιρίζουν οι χαφιέδες στα σοκάκια,
εκεί που πάω σαν το ψάρι να πιαστώ,
τα ψυθιρίζουν οι χαφιέδες στα σοκάκια,
εκεί που πάω σαν το ψάρι να πιαστώ.

Κινήσαμε για μακρινό ταξίδι
κι η νύχτα φαρμακώνει τα φιλιά
ποιος κόσμος μας κρατάει και ποιο σανίδι
απόψε που δικάζουν τον Πλουμπίδη.
Οι λύκοι αγκαλιά με τα σκυλιά,οι λύκοι αγκαλιά με τα σκυλιά.

Κινήσαμε για μακρινό ταξίδι
κι η νύχτα φαρμακώνει τα φιλιά
ποιος κόσμος μας κρατάει και ποιο σανίδι
απόψε που δικάζουν τον Πλουμπίδη.
Οι λύκοι αγκαλιά με τα σκυλιά, οι λύκοι αγκαλιά με τα σκυλιά.

Σε τούτη την πατρίδα τί γυρεύω,
με μισθοφόρους και πραιτωριανούς.

Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Πρώτη εκτέλεση: Μαρία Δημητριάδη

Κομμουνιστικό Κόμμα Κύπρου

2011-08-15T09:59:00.000-07:00

...η πρώτη μας φροντίδα είναι να εξαλείψουμε κάθε φυλετικό μίσος που υπάρχει ανάμεσα στους κατοίκους του νησιού μας...
...θα γίνουμε οι κήρυκες της αγάπης και της ενώσεως όλων των φτωχών για την ομαδική επιδίωξη των συμφερόντων τους......θα σταθούμε αντιμέτωποι κάθε πατριδοκάπηλου εθνικιστή πολιτικάντη και θα εργαστούμε για την ανεξαρτησία της Κύπρου υπό μια εργατοαγροτική κυβέρνηση, με πλήρη δικαιώματα ελευθερίας από τον λαό μακράν πάσης επιρροής και προστασίας εκ των έξω...

Νέος Άνθρωπος, 1925
αναδημοσίευση αποσπάσματος από το Τραίνο στη πόλη, βαγόνι 10, Λεμεσός, 1993

Προς μια πιθανή, ενδεχομένως επερχόμενη ΠΑΝΑΠΕΡΓΙΑ

2011-08-12T04:00:00.000-07:00

Επειδή το κεφάλαιο τζιαι οι εκπροσώποι του στην βουλή συνεχίζουν το ίδιο φκιολί, εν καλά να τους υπενθυμίζουμε κάποια πράματα που άλλες εποχές...

20 000 εργάτες συμμετέχουν στην συντεχνιακή παναπεργία

“ Η υπό των εργατικών συντεχνιών αποφασισθείσα 24ωρος απεργία διαμαρτυρίας διά το ζήτημα του βιωτικού τιμαρίθμου εκηρύχθη χθες εις όλας τας πόλεις...”

Ελευθερία, 27/10/1943

Προς όλους τους Εργάτες της Κύπρου

“..Κανένα καθήκο δεν είναι από σήμερα τόσο επιτακτικό όσο το καθήκον για την κινητοποίηση και του τελευταίου εργάτη, σε τρόπο που κ' ο τελευταίος εργάτης νάναι έτοιμος για να ριχτή στον αγώνα για την ενίσχυση των συναδέλφων του...”

Παγκύπρια Συντεχνιακή Επιτροπή, 8/2/1944

Η απεργία της 1ης του Μάρτη του 1944, ένας ιστορικός αγώνας των εργατοϋπαλλήλων της Κύπρου

“...Παρόλον ότι το 1944 είχεν ήδη διασπασθή το κίνημα και είχαν ιδρυθή και οι πρώτες Νέες Συντεχνίες με πολιτικές κατευθύνσεις δεξιές και εθνικιστικές και οι πρώτες Τουρκικές Συντεχνίες με πολιτικές κατευθύνσεις επίσης εθνικιστικές-σωβινιστικές, παρ' όλον αυτόν, η ενότητα των απεργών δεν διαταράχθηκε. Κατέβηκαν στην απεργία όχι μόνο τα μέλη της ΠΣΕ αλλά και τα μέλη των Νέων Συντεχνιών. Όχι μόνον οι Έλληνες εργάτες αλλά και οι Τούρκοι εργάτες...”

Γενικός Γραμματέας ΠΕΟ, Αντρέας Ζιαρτίδης, 10/3/1984

να θυμίσουμεν επίσης τζιαι την προχτεσινή δήλωση του εκπροσώπου της ΣΕΚ (10/8/2011) όταν κάποιο παπαγαλάκι του κεφαλαίου του υπέβαλλεν ότι όλα τα κόμματα (της δεξιάς) είναι εναντίον των συνδικαλιστών.

“Αν τα κόμματα συνεχίσουν με αυτή τη στάση, τότε να είναι έτοιμοι να αντιμετωπίσουν τους εργαζόμενους μέλη και ψηφοφόρους τους στις πλατείες.”

τζιαι τέλος, το αυτονήτο...

ότι αν το κεφάλαιο τζιαι η Δεξιά δεν συναινέσει στον υφιστάμενο ταξικό συμβιβασμό,

τζιαι πάμεν σε ολική ταξική σύγκρουση,

τότε συνεπακόλουθα ούτε το συνδικαλιστικό κίνημα δεσμεύκεται που τα συμφωνημένα

τζιαι μπορούν τζιαι πρέπει να μπουν νέες απαιτήσεις για πιο μεγάλη τζιαι πιο ουσιαστική συνεισφορά του πλούτου

πχ αύξηση του εταιρικού φόρου – τζιαι στα κέρδη τζιαι στον κύκλο εργασιών

αύξηση φορολόγησης της ακίνητης ιδιοκτησίας τζιαι μεγαλο-ιδιοκτησίας

κλπ κλπ...

Για να μην ξεχνιόμαστε

2011-08-09T03:23:00.001-07:00

Επειδή το θράσος του κεφαλαίου τζιαι των εκπροσώπων του στην βουλή τζιαι την δημόσια σφαίρα εν έσιει όρια,

επειδή ο βομβαρδισμός που την αστική προπαγάνδα την ώρα που συνομολογούνται οι ταξικοί συμβιβασμοί για το νέο “κοινωνικό συμβόλαιο” εν ανελέητος,

επειδή τα παπαγαλάκια των κατόχων του πλούτου προσπαθούν να στρέψουν την προσοχή αλλού που την ουσία τζιαι να λογοκρίνουν κάποιες απλές αλήθκειες,

η ταξική αντίσταση εν μονόδρομος

Εφκήκεν ο κολλητός του Σιακόλα τζιαι ο Νικόλας ο άγγονας του Λεβέντη να μας πουν ότι εν τα συνδικάτα που κάμνουν την οικονομική πολιτική τζιαι ότι εν οι μισθωτοί που ευθύνονται για την κρίση.

- €17 δις εθνικό εισόδημα, το μισό - τα €8.5 δις - τα καρπούται το 8% του πληθυσμού στην Κύπρο και το 92% τα υπόλοιπα.

Απόν αντρέπεται ο κόσμος εν δικός του.

Φκαίνουν τα συνδικάτα τζιαι αποδέχουνται εκ των προτέρων να συνεισφέρουν οι μισθωτοί αλλά να συνεισφέρει με κάποιον τρόπο τζιαι το κεφάλαιο...

τζιαι φκαίννει το κεφάλαιο, οι εκπροσώποι του τζιαι τα παπαγαλάκια του τζιαι προχωρούν στο δεύτερο στάδιο – ότι πρέπει να μειωθούν τζιαι οι μισθοί τζιαι οι συντάξεις χωρίς να αποδεχτούν καν την ελάχιστη συνεισφορά που πλευράς τους.

Σσιήζουνται για τα δημόσια οικονομικά, τζιαι πέρσι εμπλοκκάραν στην βουλή τα νομοσχέδια της Αριστεράς που επρονοούσαν μόλις 1% αύξηση στην φορολογία των κερδών (που εν με διαφορά η πιο χαμηλή σε ούλλην την Ευρώπη) τζιαι φορολόγηση της ακίνητης μεγαλο-ιδιοκτησίας.

Χτυπούν τους εργαζόμενους στον δημόσιο τομέα επειδή εν το τμήμα της εργατικής τάξης που διατηρεί ακόμα κάποια πολιτική δύναμη. Μεν τρώτε κόνναρα ότι κόπτουνται τάχα για την προνομιακή τους θέση σε σχέση με τους εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα. Το πόσον σέβεται το κεφάλαιο τους εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα έδειξεν το την τελευταία δεκαετία – με τες παρανομίες τζιαι τες συνθήκες δουλείας στα ξενοδοχεία τζιαι στες οικοδομές, με την σθεναρή αντίθεση τζιαι αντίσταση του σε κάθε αύξηση του κατώτατου μισθού, με την καταστρατήγηση των συλλογικών συμβάσεων, με την εργοδοτική τρομοκρατία που επιβάλλει στους πλείστους εργασιακούς χώρους. Η επίθεση στους δημόσιους υπαλλήλους έρκεται απλά να ολοκληρώσει το προηγούμενο κύμα υποτίμησης της εργασίας τζιαι να ξεκινήσει το επόμενο.

Οι μερικές 100άδες προνομιούχοι υψηλόβαθμοι του δημοσίου εν απλά ο καπνός για την πραγματική επίθεση στες δεκάδες σιηλλιάες του δημόσιου τζιαι του ευρύτερου δημόσιου τομέα. Ναι να μειώσουν τους μισθούς των ανώτατων γραφειοκρατών τζιαι τεχνοκρατών – του Ορφανίδη τζιαι των συνεργατών του ας πούμεν, των διευθυντών των υπουργείων κλπ. Αλλά (μπορεί να πει κανένας), τι είναι μερικές ψωροσιηλλιάες έξτρα που πιάννουν ακόμα τζιαι τούτοι μπροστά στα εκατομμύρια τζιαι τα δισεκατομμύρια που πασάρουν στο κεφάλαιο με τες πολιτικές πρακτικές τους; Τζιαι άμαν δει κανένας την μεγαλλύττερη εικόνα, τι εν οι μισθοί της δημόσιας υπηρεσίας μπροστά στα δισεκατομμύρια των φορο-απαλλαγών, της φοροδιαφυγής, της νόμιμης τζιαι παράνομης συσσώρευσης που κάμνουν οι τράπεζες τζιαι το κεφάλαιο πάνω στην ράσιη των εργαζομένων;

Το κεφάλαιο πρέπει να μάθει να σέβεται τους θεσμούς του. Αν νομίζει ότι η αστική δημοκρατία εν χάρη προς τους εργαζόμενους, ας το ξανασκεφτεί. Γιατί έννεν μόνον που τα δεξιά που μπορεί να υπονομευτεί αλλά τζιαι που τα αριστερά...Η ένταση της ταξικής σύγκρουσης σε παγκόσμιο επίπεδο τα τελευταία χρόνια αυξήθηκεν σε επίπεδα που θυμίζουν τον μεσοπόλεμο, τζιαι τότε όπως τζιαι σήμερα τίθουνται αδυσώπητα διλήμματα. Τζιαι οι νεοφιλελεύθερες πρακτικές όπως δείχνουν τα στοιχεία εν λύουν τες κρίσεις – στην καλλύττερη περίπτωση απλά αναβάλλουν τες για να επιστρέψουν δριμύτερες μετά – έτην Αγγλία, έτην Αμερική. Η επιδείνωση της ταξικής ανισότητας εν εκρηκτική κατάσταση – που τα Παριζιάνικα προάστεια, στο κέντρο της Αθήνας στες φτωχογειτονιές του Λονδίνου – μέσα στην Δύση σας. Η προσπάθεια επιβολής της βαρβαρότητας αναπόφευκτα θα φέρει τζιαι χάος τζιαι παραπάνω ταξικό πόλεμο με τες πρακτικές αλλά τζιαι τες ιδεολογικές του συνέπειες...